Poemario cunha presentación de álbum

 

Tesouro de Milj Praagman preséntase nun libro de pastas duras, formato vertical e ilustracións que ocupan as páxinas case ao completo. Está publicado por Hércules ediciones en tradución de Antón Vialle e Ana Alonso Seisdedos, na colección Novas lecturas de Hércules. Un libro case preciosista con páxinas de dioferentes cores para acompañar unha ilustracións.

Así se presenta: "Chispeantes debuxos e poemas de Milja Praagman. Poemas acerca de ti e mais eu, acerca dese instante único, de pelexas e barullo, dunha nena na avoa e dunha avoa nena. Unhas veces etéreos e outras realistas. Cheos de curiosidade polo mundo e marabillosamente ilustrados. Para todas as idades." 

Unha vez máis temos que epxlicar que para atopar a cuberta e a presentación editorial do libro en galego temos que buscar fóra da editorial. Algo ben estraño e contraditorio. 

 

Un libro de hai algún tempo que tamén nos chama a atención por tratarse dun abecedario: Abecedario ilustrado se chama, é unha tradución que realiza Anaír Rodríguez; o texto é de Carles Cano e as ilustracións de diferentes artistas; de feito, cada un faise cargo dunha letra. Unha tradución, un abecedario e a dificultade que entraña porque non son as mesmas letras en galego e castelán. 

"27 ilustradores españois e latinoamericanos participan neste abecedario ilustrado. Unha letra por cada dobre páxina, unha palabra que comeza por esa letra e un pequeno texto literario, en ton divertido e asequible para os pequenos lectores, no que aparece esta palabra, escrito en maiúsculas e letra ligada." Si, maiúsculas e minúsculas, un pequeno texto e unha ilustración a páxina completa.

Ivar da Coll por Colombia; Isol e Gusti por Arxentina; Roger Ycaza por Ecuador; Rafael Yockteng por Perú. Xan López Domínguez, Miguelanxo Prado, Víctor Rivas, David Pintor, Nuria Díaz por Galicia.  Adolfo Serra, Miguel Ángel Díez, Carme Solé, Alberto Gamón, Óscar Julve, Ximena Maier,  Goyo Rodriguez, María Espluga, Lucía Serrano, Javier Olivares, Iban Barrenetxea, Federico Delicado, MIkel Valverde, Emilio Urberuaga, Antonia Santolaya polo resto das Españas!

Álbums traducidos

O álbums traducidos son o xénero que máis abunda. Dende que moitas editoriais seguiron a estela de Kalandraka o que máis atopamos nas bibliotecas infantís son os álbums escritos noutras linguas e versionados en galego. Estano facendo mil e unha, case todas situadas fóra de Galicia...

Por exemplo Jaguar na colección Miau que nos presenta O ladrón de follas  de Alice Hemming e Nicolas Slater que na pásina da editora achega actividades ao redor do libro.

Da presentación editorial: «Será Esquío capaz de descubrir quen lle rouba as follas?» Esquío goza dun fermoso día cando descobre que unha das follas da súa árbore desapareceu repentinamente. Non está por ningún lado!  Decide entón recrutar a axudado seu veciño e amigo, Paxaro, para resolver o misterio e descubrir ao ladrón."  Que problema! Esquío asústase cada vez que lle desaparace unha folla, vaille preguntar a paxaro asustado e aínda que este tenta tranquilizalo á seguinte vez volve ao mesmo, busca ladróns que non o son: a rata que convertiu unha folla en barca, o picapaus que as xunta... ata que paxaro con toda a paciencia do mundo lle explica que isto mesmo lle pasou o ano pasado e que debe relaxarse, pero á mañá seguinte volvemos ás mesmas, esta vez pensa que é o esmo paxaro quen llas rouba ao ver que está a adornar o seu niño con eles. Quen rouba as follas no outono? queda tranquilo o esquí ata que chega o inverno e vai ver so paxaro asustado: "Paxaro! Alguén roubou a herba!" e o pobre paxaro suspira "Mimá!" Vai tocar comezar de novo... Nas páxinas finais do libro explícase a función do vento, o que sucede no outono coa follaxe e non só con ela (coas horas de luz, coas migracións de insectos e paxaros, coa hibernación e as horas de sono. Pero o mellor, mellor é ese despiste do esquío quer lle fai vivir algo novo cada ano, esqucer o que xa saber... e que tanto nos lembra algunha das nosas reaccións.

O ovo do sol  de Elsa Beskow traducido ao galego por María Herrero e adaptado a Lectura fácil en ING Edicións.

Da presentación editorial: "Unha reedición revisada dunha historia clásica co encanto dos bosques nórdicos. Unha pequena fada que vive nun frondoso bosque do norte descobre algo extraordinario: un ovo do sol! Como chegou ao bosque? Que tes que facer para devolvelo ao seu niño? Coa axuda dos elfos e varios animais que viven no bosque, descubrirá a verdadeira natureza deste misterioso obxecto." Certamente trátase dun mundo de seres máxicos e bosques eternos, dende as ilustracións das gardas imos seguíndoos. Semella que unha rá lle conta a historia a outra que ri. Todo comeza con esa pequena fada que baila estendendo a alegría por toda a floresta, que axuda a todos devólvéndolle os ovos que caen dos niños aos paxaros ata que un día atopa un redondo e grande (para o tamaño dela) de cor do sol e pensa que realmente lle caeu ao astro rei, vaillo contar ao trasgo novo peroeste é tan divertido que lle bota unha piña así que enfadada vaise xunta Risoña, a ra que rexenta unha fonda, de alí saen tamén os clientes para observar o ovo do sol e facer conxeturas sobre se leva lume dentro, ata que chega o vello trasgo e un pimpín que lles asegura que é unha laranxa edeóstrallo facendo que proben o zume, netsas chega unha pega e lévaono pico. A fada chora porque lle roubaron a froita do sol pero o merlo promételle levala á terra do sol onde eses froitos medran colgados das árbores e así é, vai e vén igual que as aves migratorias... Ao final, cando xa non esperanos nada máis, ao pasar a páxina móstrasenos o neno que cando buscaba polo bosque amorodos silvestres perdeu a laranxa que tiña para merendar e fixo que se producira este conto sobre o ovo do sol. Unha boa historia e unhas ilustracións marabillosas, de época.

De variada silva

Un vampiro perigozo de José Carlos Andrés (autor de Los miedos del capitán Cacurcias ou Adoptar un dinosaurio) e ilustrado por Gómez (recoñecida por Daniela pirata, O dedo no nariz...). Non figura tradutor na páxina e está publicado por NubeOcho.

Da presentación editorial: "Unha nena paseaba por unha rúa baleira da remota Transilvania cando apareceu unha enorme sombra! Unha sombra que asombra!? ZON UN VAMPIRO! UN VAMPIRO PERIGOZO! A nena tremelicou, pero de risa. Este vampiriño non consegue dar un susto a ninguén. A este paso non poderá superar o exame da escola de vampiros... Unha divertidísima historia para superar os nosos medos.

Certo, o vampiriño non mete medo, así non vai poder superar a proba e ser enviado á escola de peladores de plátanos. A nena decide axudarlle e resulta máis doado do que se podería pensar. Que importante é a axuda dos demais, a empatía para sentir as angustias que sente o outro (incluso un vampiro), a mirada externa sobre un problema... E que gracia escoitar falar a un vampiro coa z!

Os meus lugares secretos de Jaspreet Kaur e Manjit Thapp, non figura tradutor e está publicado por Cumio.

A pregunta é: A onde te dirixes cando o trafego e o bulicio da cidade te supera? 

Da presentación editorial: "Abordando temas como a ansiedade, o medo, a bondade e a alegría, exploramos a través deste libro, como afrontan as súas emocións distintos nenos e nenas en contornas moi saturadas e ruidosas como a cidade.Tráfico! Obras! Sirenas! A onde te dirixes cando o trafego e o bulicio da cidade te supera? Desde a calma e o silencio dun museo ata a calidez dun chocolate ben quentiño, esta tenra historia é unha celebración deses preciosos momentos que se esconden entre o caos urbano.

Inclúe actividades de mindfulness ao final do libro con moitas ideas fáciles e accesibles para nenas e nenos de calquera parte do planeta."

Comeza con rima e logo non sempre cumpre as expectativas, ben difíciles na tradución. O contido: nas cidade todo é ruído pero hai lugares onde conseguir paz: unha biblioteca, un museo, o piso superior do autobús, o parque... Aí, cando te sentes abafado, atoparás un espazo de calma no que recuperarte. Ao final atoparemos dúas páxinas de mindfulness para axudarte neste empeño: exercicios de respiración, estiramentos, envío de mensaxes, observación da natureza, , oler conscientemente o que tes arredor, debuxar ou pintar, escoitar música, comer algo saboroso, conversar, escribir un diario ou durmir e descansar. 

Un libro de autoaxuda para crianzas aos que nos imos acostumando na liña das emocións e outros aledaños.  Sería interesante ver quen os utiliza e como: na familia, na escola, nos lugares de tempo libre... e tamén que hai detrás de todo iso: non será que estamos convertendo as crianzas en vellos executivos que precisan calma e descanso, en que voráxine os estamos introducindo para que nesas idades nas que lles sobra enerxía precisen recargala con relaxación. Que hai detrás deste mundo que lles estamos a ofrecer cheo de actividades e xoguetes, de actividade dirixida que non lles deixa tempo para o aburrimento, para pensar, para crear libremente...?

Unha serie en BD

Dila crocodila 2. Son xenial de Ana Gómez Hernández está publicado en Triqueta Verde na colección "Aprendendo a ler co meu primeiro cómic".

Todo escrito con letras maiúsculas. Presenta os protagonistas (Dila a cocodila, Mapi o gato, Miñoca, Ovella e Ovella) co que lles gusta e o que non. O gato é moi positivo, a miñoca anda de malhumor e as ovellas son pasotas, todo lles dá o mesmo e semella que non se enteiran moito de case nada.

Da presentación editorial: "Dila vive xunto aos seus amigos Mapi, Miñoca e as Ovellas en Brañavella, un lugar minúsculo onde teñen lugar aventuras MAIÚSCULAS. En SON XENIAL!, Dila e os seus amigos aprenderán que todos podemos ter un talento, aquilo que se nos dá ben facer e co que se nos pasa o tempo voando. En cada libro, atoparán situacións que se parecen moito ás que se poden atopar no patio dun colexio: amizade, rifas, xogos e trampas, xestión da frustración, descubrir os propios.talentos..."

Dila crocodila 1. Espremer os miolos.  Da presentación editorial: "Dila vive xunto aos seus amigos Mapi, Miñoca e as Ovellas en Brañavella, un lugar minúsculo onde teñen lugar aventuras MAIÚSCULAS. En ESPREMER OS MIOLOS (volumen 1), Drila e os seus amigos aprenderán que, para resolver calquera problema, o mellor é pararse a pensar (espremer os miolos) e atopar a mellor solución. E tamén que, pensando en equipo, sempre saen as cousas mellor!"

Álbums e pequeno libros informativos

 

A ovella 19  de Blanca Lacasa e Jorge Martín, traducida por Iria Carballo e publicada por NubeOcho.

Da presentación editorial: "Todas as noites a señora Ofelia conta ovellas para durmir. Ovella 1, 2, 3, 4… e así ata a ovella 18, na que queda completamente durmida. A ovella 19 fica sempre coa gana. Pero decide non cruzarse de brazos e pon en marcha numerosos plans. Que poden facer ela e as súas compañeiras, a ovella 20, a 21, a 75… para conseguir saltar o valo e axudar elas tamén a señora Ofelia a durmir?" 

Saltar de dúas en dúas, saltar comezando a conta polo final, saltar todas á unha... conseguirano? Todas por igual, a participación de todo o rebaño, a colaboración e a creatividade para ver novas solucións. Será que só os marxinados ven o problema e tentan buscarlle solución?  

O ladrón de follas. Os números e O ladrón de follas. As cores de Ediciones Jaguar son pequenos libros infromativos con fiestras detrás das que aparece parte da información, unhas veces para confirmar o que xa se dixo e outras para ampliala. Da autoría de Alice Hemming e Nicola Slater. Preséntanse así: "«Aprende a contar con Esquío e Paxaro.» Cantas abellas hai no panal? Que é o que está a facer ese son que se oe de lonxe? Esquío e Paxaro volven cos seus divertidos e característicos diálogos para ensinar aos máis pequenos da casa para contar." e "«Aprende as cores con Esquío e Paxaro.» De que cor é o chapeu novo de Paxaro? E as follas no outono? Esta parella de amigos regresa para ensinar aos máis peques as cores"

Álbum sobre veciñanza

Os novos veciños de Michael Genhar e Tony Neal  publicado por Miau.

Da presentación editorial: «A chegada duns novos veciños desestabiliza a calma da veciñanza.» Cando uns extravagantes flamencos chegan novos ao barrio, a veciñanza desestabilizarase e as aves que viven alí negaranse a aceptalas. Os pelícanos patrullarán de día e pola noite farano os reiseñores. Como poden pasearse con esa extravagancia? Tras unha reunión, todas as aves da veciñanza irán a casa dos flamencos con intención de botalos sen coñecelos sequera. Que pasará cando cheguen?"

Unha sorpresa, un verdadeiro abraio porque os están agardando, xustamente para facer unha festa, así demostrarán que non son fachendosos nin inimigos senón moi amigables e están dispostos a integrarse no barrio. Haberá alguén disposto a continuar o enfrontamento? Unha vitoria da diversidade, cada un é como é, todos diferentes e cos mesmo dereitos. Ao final do librounhapequena guía de aves e un texto sobre Inclusión e exclusió, estereotipos... baixo o título "Nota os lectores e observadores de paxaros". 

Clásicos universais en galego

 

Anne, a de Tellas Verdes de L. M. Montgomery, traducido por Moisés Barcia e publicado por Sushi Books. Esta obra fora publicada en 1908

Da presentación editorial: "Matthew e Marilla Cuthbert, irmáns de mediana idade, pretenden adoptar un neno que os axude coa granxa.

Por equivocación reciben a Anne Shirley, unha orfa fraca e rubia de once anos, chea de enerxía e vitalidade, que deixará unha pegada imborrable ó seu redor, grazas á súa vívida imaxinación e constante charla.

Anne, a de Tellas Verdes é un clásico literario do século xx para todas as idades, levado á pantalla en varias ocasións". Anne é maís que iso, é a fantasía en estado puro, a sensibilidade extrema, unha capacidade inmensa para erguerse sobre a realidade e tamén para descubrir o que se agacha detrás de cada unha das personalidades coas que vai atopándose. O muller que a acolle é seca, non quere mostrar os seus sentimentos e trata de impor o principio de realidade na cabeciña da nena, inoculando disciplina no corpo da imaxinación pero acaba sucumbindo aos seus afectos. El, o irmán, xa se entrega no primeiro momento, adora a nena e cre nela para sempre. Os veciños con todas as diferenzas, a amiga que Anne decide vai ser a mellor e para sempre e nunca falla, a vella señora á que divirte... Todo un mosaico de sociedade polo que campea Anne dende ese momento no que entra na comunidade ata que se converte na mestra; unha aventura no que aparece o amor nunha evolución contada marabillosamente. Anne vainos descubrindo unha serie de razóns que agradecemos, por exemplo, cando lle regalan uns caramelos pregunta. "Podo darlle a metade deles a Diana, verdade? Se lle dou a metade a ela, os restantes hanme saber o dobre de ben. É marabilloso pensar que teño algo que regalarlle", "Hai unha morea de Annes diferentes en min", "non é agradable pensar que mañá é un novo día no que aínda non hai erros?", a descuberta das almas xemelas á primeira ou un pouco máis tarde, a súa sinceridade sen voltas... pero tamén vaille poñendo nomes fantásticos aos lugares polos que pasa (Senda dos namorados, Lagoa dos Salgueiros, o Val das Violetas, o Carreiro dos Bidueiros, a Burbulla da Dríade, o Bosque Enmeigado, o Lago das Augas Escintilates

"Marilla notárao e estaba lixeiramente preocupada, posi decatábase de que esa alma impulsiva probablemente soportaría mal os altibaixos da vida, e non entendía que unha capacidade para o deleite igualmente grande podería máis que compensalo" Os fracasos afundíana Anne nos abismos da desesperación e o cumprimento dunha esperanza exaltábaa ata acadar os vertixinosos reinos do deleite. "Hoxe hai algo en min que me fai amar a todo aquel que vexo. Non sería marabilloso que durarapara sempre?" "Pasei unha tarde fascinante. Sinto que non vivín en van" "Se puidese botarlle a culpa a alguén sentiríame moito mellor"    "Eu preferiría parecer ridícula como todo o mundo a ser a única normal e como ten que ser" "Imaxinaba que Deus non tería tempo para preocuparse polo vestido dunha orfa" Alguén dicía que Anne "que falaba sen parar consigo mesma ou coas árbores e as flores, coma unha tola" Ela afirma que "esperar as cousas con impaciencia é a metade do pracer que producen. Quizais non consigas esas cousas, pero nada che pode quitar o pracer que sentiches ó esperalas con impaciencia (...) eu coido que é peor non esperar nada que quedar defraudada" A señoa Linde opina que ""Quen criou nenos sabe que non hai ningún método infalible e rápido que valla para todos. Pero quen non os criou pensa que é tan simple e tan doado como unha refla de tres: pos os tres valores no seu sitio e sáeche o cuarto. Pero os seres de carne e óso non se rexen pola aritmética." Afirma Anne "É moitísio máis doado ser boa se vas á moda" "Diana e eu estamos pensando seriamente en prometernos a unha á outra que non casareos nunca, senón que seremos unhas amables solteironas e viviremos xuntas sempre.Pero Diana non se decidiu porque cre que quizais sería máis nobre casar con algún mozo desenfreado, salvaxe e perverso para reformalo" Anne conprendeu que perdoara e esquecera sen decatarse (...) canto o lamentaba e canto desexaba que naquerla ocasión non se mostrase an orgullosa e repelente". Canadá. Club de debate. "Arranxas un asunto e xorde outro inmediatamente despois. Cando epezas a facerte maior hai moitísimo que matinan¡r e decidir" Os coñecementos novos aparecían "como iuteiros asomando tras o outeiro e os Alpes alzándose sobre os Alpes" Marilla ve que a nena que aprender a querer desaparecera, quería a rapariga tanto como quixera a nena, pero experimentaba unha estraña e triste sesación de perda" Usaba palabras grandilocuentes e falaba moito, de pequena. A señoa Linde di "Se non podes estar alegre, está tan alegre como podas" Odio e competencia con Gilber, atración; de bos inimigos pasan a ser bos amigos. "E non parecen ter fin... En canto cumpres unha ambición ves outra brillando aínda máis alto. É o que fai a vida máis interesante". A vella di "gústame a xente que se fai querer. Afgórrame o esforzo de ter que querela eu." O pracer da loita. O mellor, despois de inentalo e gañar, é intentalo e fracasar" Sente vergoza e remordemento cando pode sentirse feliz despois da perda de Matthew. "Querido e vello mundo, es moi fermoso, e alégrome de estar viva en ti" Remata a obra murmurando Anne "Deus no seu ceo, e todo en paz na terra."

Chámanos a tención descubir que hai unha edición deste libro, unha tradución, tamén en Hércules.

O xardín das sete portas de Concha Castroviejo

O xardín das sete portas de Concha Castroviejo aparece agora, traducido por Felicia Estévez e publicado por Belagua.

Así e presenta:"Catorce contos e unha obra teatral que lle dá título compoñen este volume co que Concha Castroviejo gañou en 1961 o Premio Doncel (Contos). Historias cheas da maxia, a fantasía e a cor dos paraísos que coñeceu a súa autora. Rescatámolo agora traducido ao galego por Felicia Estévez, con suxestivas ilustracións de María Lapido, e prólogo de Raquel Conde Peñalosa, estudosa da literatura feminina e especialista na obra das escritoras da posguerra española. "

O prólogo sitúa a autora no contexto familiar (e histórico) e a obra dentro da literatura da súa época. Unha atmosfera algo distante que nos fala dunha fantasía especial na que vellos e nenos sofren penurias pero contan co afecto e a ilusión, de nenos que queren coñecer o sono e o agardan espertos, de países nos que é posible cambiar a realidade para que podan volver os paxaros (canta esperanza esa de cambiar a guerra e a rapiña pola agricultura), de pardais e lúas, de sereas perdidas por presunción, de Matías o perseguidor da lúa, de anos que se perden, de tecedeiras que han de buscar o seu lugar para poder debuxar soños con fíos... e unha obra de teatro que lle dá título ao libro no que unha velliña agarda polo pintor que poda crearlle o xardín e a casa onde ser feliz cos nenos que foxen do asilo. Un halo de misterio, a esperanza nun mundo paralelo, unha mirada a animais e humanos máis alá da convención... 

Un pracer recuperar estas historias ás que -para o meu gusto- lle sobran cores para que os enigmas, os segredos que non se din... o que permaneza oculto teña o seu lugar.

Un libro dunha escritora clásica: Ana María Machado

Publicado por Xerme no 2018, traducido do portugués por Manuel Barbadillo, o libro que aparecera en castelán en 1996, O domador de monstros de Ana María Machado. 

Así o presentan: "A Serxio non lle gustan nada os monstros que aparecen cada noite no seu cuarto. Son realmente arrepiantes! Pero un día encontrará a maneira de acabar con eles..."

E así é, porque el enfróntase ao monstro dicíndolle "Ti pensas que me pos medo porque es moi feo? Como me sigas mirando así, chamo un monstro máis feo ca ti para que te asuste" e nun xogo acumulativo vaille engadindo a ese monstro todas as monstruosidades posibles ata que lle dá a risa (e non só a el senón tamén ao coelliño de peluche que o acompaña todas as noites); daquela o medo estará superado porque a mellor arma é o humor.

Unha serie: Aprendiz de cabaleiro

Unha serie (Aprendiz de cabaleiro) de Vivian French e David Melling, traducida e publicada por Tambre. Nestes libros combínanse a abundancia de ilustracións (en calquera lugar do texto) cunha tipografía na que xogan maiúsculas con minúsculas, escritura scrip e caligráfica, onomatopeas e moito aire para facilitar e facer máis divertida a lectura.

Na primeira cóntasenos o comezo: "Sam soña con se converter nun nobre cabaleiro, pero non sabe como conseguilo. Unha viaxe dos pais obrígao a convivir no Castelo Mothscale con Prune, a súa prosmeira curmá, co seu excéntrico tío Archibald e máis coas estrañas criaturas das que se ocupa a tía Eglantine". Alí ten lugar a primeira aventura na que consegue que a prima acepte ser a súa fiel compañeira, agora debe seguir as instrucións e lograr un corcel branco. Nesas andan os dous, coa colaboración do paxaro Garabato, e dispostos a realizar as boas obras que os conducirán a alcanzar os seus soños. 

 

Unha tradución de excelencia

Iso me parece: unha tradución excelente. Estou a falar de Bambi. unha vida na fraga de Felix Salten traducido por María Alonso Seisdedos e publicado por Galaxia con ilustracións de Begoña G. Arce.

A versión galega, estou segura que é moito mellor que as traducións a outras linguas. María Alonso Seisdedos semella gozar coas palabras, buscando as maneiras máis propias de facer o relato dese pequeno corzo que chega a príncipe e acada a prestancia e sabidoría dos vellos da estirpe. Todas e todos coñecemos a Bambi a través da película de Walt Disney, unha historia preñada de tenrura que nos fixo chorar e sempre gardamos na maleta das lembranzas, incluso para facer chistes. Tratábase dunha referencia que compartíamos e que nos traía o mellor da infancia: a sensibilidade e o espertar á vida coa curiosidade por bandeira.

Agora, cando a leo, doume conta de que nesta historia hai moito que debullar, dende as conversas do pequeno caparro coa nai e con todo canto animal vai atopando na fraga e no prado ata o respecto que sente ante os maiores. El é amable con todo o mundo, vai comprendendo os segredos da natureza e descríndoo a El, o gran perigo. Con Bambi e o resto dos animais da fraga entramos no medo e os instintos, sentimos en propia pel a necesidade de facer algo sen entender a razón. 

Unha tradución

Mima, Robot e o Libro máxico de Monserrat Galícia, ilustrado por Ona Caussa e traducido por Carmen Paris, foi publicado por Tambre en 2020. Unha nena que vive cun robot acaba de cumprir nove anos; recibe dous agasallos: un canciño (Boliña) e un libro máxico que se vai escribindo conforme se precisa a información. Ao día seguinte van río arriba no barco do tío Onofrio, cara a Cidade da Maxia. Nela buscan unha madriña; a Fada Xenerosa que Mima precisa para que lle faga unhas lentes. Coas lentes postas, a nena pode ler a primeira historia que aparece no libro, o seu pasado, a historia da morte do pai e a desaparición da pequena no río. Agora deben buscar a nai, unha bibliotecaria de Tec. Continúan a viaxe río arriba pero atoparán un problema cando descobren que Robot está sendo buscado e teñen que rescatalo dos seus antigos donos. A bibliotecaria marchou de Tec, así que deciden seguir buscando río arriba, chegan ao País das Vacas no que nin os robots nin os obxectos derivados do chamado progreso son ben recibidos, e alí van atopar algo que converte a historia nun conto de princesas.

Unha boa narración, ben contada, que nos leva de viaxe por un río con diferentes cidades e mundos que van dende a realidade á fantasía máis absoluta.

Traducións...

A rosa falsa de Jacob Wegelius, está traducida por Moisés Barcia e publicada por Sushi Books. Unha historia das de antes, a pesar de estar escrita neste século, a pesar de estar contada en primeira persoa por unha gorila mariñeira... Digo, das de antes, porque así o mostran os debuxos en branco e negro que presentan aos personaxes nas primeiras páxinas ou os que introducen cada un dos capítulos, as cidades de Glasgow e Lisboa que aparecen a cor nas gardas e unha longa historia de xente que ama o mar e os barcos, que se move nas zonas portuarias, que se ve involucrada en negocios de mafias, de nenos orfos que son recollidos en institucións públicas... e todo isto arredor dun misterio que todos e todas axudaremos a desentrañar conforme avanzamos na lectura. Todo un enredo nos que a amizade e a lealdade teñen un papel fundamental, sexas home ou gorila. 

Filipo e Lelo. Un pícnic tranquilo de Adolfo Serra e Ester García, traducido por Isabel Soto para a editorial Luis Vives. Dous amigos: un porcoespín e un raposo, o primeiro aparece na porta do raposo cunha cesta de comida convidándoo a un xantar no campo, vaille costar traballo pero ao final decídese. Todo o que pasa, a continuación, ten relación co estado de ánimo diferente de cada un deles. Filipo vai atopar mil e un problemas, mentres Leo non ve o primeiro. 

Trátase dunha pequena serie que neste momento conta con dúas entregas, esta e Unha tarde de chuvia.

 

Un libro traducido e outro non

O libro traducido é Aprendiz de cabaleiro. Os dragóns non saben nadar de Vivian French e David Melling traducido por Antonio Tobar para Tambre. A presentación editorial conta: "Sam soña con se converter nun nobre cabaleiro, pero non sabe como conseguilo. Unha viaxe dos pais obrígao a convivir no Castelo Mothscale con Prune, a súa prosmeira curmá, co seu excéntrico tío Archibald e máis coas estrañas criaturas das que se ocupa a tía Eglantine. Cando o dragón Godfrey queda atrapado nun pozo, Sam e Prune descobren algo incrible que podería axudar a que o mozo faga realidade o seu soño". Trátase das normas para converterse nun verdadeiro cabaleiro, agora todo vai ser máis doado, ademais a prima vai entrando en razón e pode ser a fiel compañeira que precisa para as aventuras.

O libro presenta os paratextos aos que nos teñen acostumados, nos que o deseño coas tipografías (e demais) ten un valor semellante ao resto. Unha presentación que busca o imaxe do best seller para estas idades, unha historia que corre por bo camiño, unhas ilustracións en branco e negro que complementan todo o anterior... 

Por outra banda, aparece Pegadas na tinta, unha novela situada no antigo Exipto. Da presentación editorial: "Hermontis é unha cidade tranquila, lonxe da trasfega cosmopolita de Monfis e do esplendor crecente de Tebas. Nun lugar así non acontecen grandes tramas. Por iso, o intento de asasinato do gobernador foi tan inesperado. Como ían imaxinar Harsa e Takara  que a investigación dun pequeno incendio os levaría a esclarecer un caso tan importante?" Porque diso se trata, dunha investigación para descubrir o que se agacha detrás deses feitos, porque non todo é o que parece... Un xove policía e unha moza escriba resolverán o caso. 

Un atentado ao gobernador, un roubo e queima de papiros... unha trama que hai que desentrañar porque as traizóns deben pagarse. Unha novela para lectorado a partir dos doce anos, escrita por Clara Vila - Amado e publicada por oqueleo.

Conto dende os mares afastados

A nai sombra de Seán Virgo, ilustrado por Javier Serrano Pérez e traducido por Martín Veiga.

Da presentación editorial: "Relato poético no que humanos, peixes e outros seres fantásticos se superpoñen e fusionan sen límites. O efecto é exquisito, tráxico e esperanzador, coa promesa de novos comezos."

Unha historia curta, con misterio, elipses, datos que non se achegan... e espazo en blanco para a imaxinación e o peche por parte de cada lectora. As imaxes recadan a mensaxe e continúan o enigma, só alguén como Javier Serrano podería facelo con estas calidades: algo diluído nas imaxes a lápis de cor, algo surrealista nas resoltas con nitidez, unha unidade impenetrable nas dúas linguaxes. A lectora le, como se fora poesía, sen entendelo de todo e aceptando non facelo: falamos de sereas? de herdos que van dende os oficios ata o ser? de feitizos que son condenas? unha nova hsitoria da sereíña? que papel cumpren os peixes nas imaxes? Non, non queiramos saber!

Unha historia situada no mar e no río, nunha vila con augas, mariscadoras e mariñeiros que sempre se van lonxe e un día queren volver. Casas silenciosas.

 

Pequenos libros de grandes sinaturas e moi ben artellados

Álvaro ao seu aire é un deses libros que se deixa ler dende o primeiro momento, que che chama con esa imaxe de rapaz amable dende a cuberta, que gozas en cada capítulo. De Monserrat del Amo, traducido por Ana Fachal e con ilustracións de Mª Luísa Torcida, está publicado por Bruño na colección Altamar a partir de seis anos.. Todo axeitado ao que é, porque a historia e as ilustracións van ao seu aire, expresivas e con sentido porque o que conta ten interese e está ben tratado.

A autora na dedicatoria di: "Para ti... Abrir un libro é como saír ao recreo ou ir ao parque, porque entre as súas páxinas tamén te xuntas con outros nenos e nenas para xogar e divertirte. Neste libro espérate Álvaro, un rapaz moi especial que vai ao seu aire pola vida. Seguro que acabaredes sendo amigos." Certo! É imposible non facerse amigo de Álvaro.

Así o presenta: "É enxoito, moreno e xurdo; ten dous remuíños no pelo e chámase Álvaro. Toda a xente do barrio o coñece porque, ademais de ser falangueiro e simpático, ten un brazo algo máis curto que o outro, aínda que non moito, e unha man pequeniña, precisamente a dereita, que non pode mover igual que a outra". Xa está, Álvaro ten un problema, pero el vai pola vida como se iso non tivera valor, proba todo o que lle interesa e cando non pode facelo, déixao e vai a outra cousa; nada o acomplexa, pero moléstalle cando falan do seu braciño como unha "mágoa" (-Fixáscheste nese neno? -Si. -Que mágoa!) que, como el di: "Si,. Xa o sei. Teño unha "mágoa". Pero, que sorte!, nin me pica nin me doe nin nada." As veciñas do piso de abaixo quérenlle a morrer, están sempre pendentes del, dándolle avisos e grandes merendas pero sempre andan co da mágoa e tentando que agache o brazo para que non se vexa. Os pais non, eles enténdeno cando explica "ë que unha mágoa metida no peto non serve para nada, e ao aire, axúdalle á outra man".  

Algunha tradución...

Un fillo de Alejandro Palomas traducido por Carlos Freire e publicado por Galaxia. Esta obra recibiu os premios Joaquim Ruyra de narrativa juvenil e o V Premio La Isla de los libros. 

Da presentación editorial: "Este libro conta a historia de Guille, un neno riseiro, introvertido, imaxinativo e aparentemente feliz. Pero iso é só en aparencia porque, por debaixo de tanta felicidade, atópanse cousas algo escuras. (...) Alejandro Palomas ofrécenos unha novela chea de tenrura, verdades a media voz e, sobre todo, misterio…"

Cada capítulo leva o nome dun personaxe que asume en primeira persoa o relato, a través de todas esas voces imos coñecendo a historia de Guille, un rapaz estupendo, sensible e nada problemático que agacha un gran segredo. Vive co pai, a nai está lonxe, só ten unha amiga (Nazia que leva o seu velo e a pesar do seu corpo infantil trata de facer o que é norma nunha muller paquistaní tradicional). Todo comeza cando Guille responde que de marior quere ser Mary Poppins, daquela átitora sáltalle un resorte, porque lle parece un neno demasiado feliz cando ten tantas cartas para non selo e derívao á orientadora dicindo "o Guille que vemos encerra outro que non vemos". A partir de aí asistimos á descuberta dese outro neno, desa outra realidade que está por debaixo do iceberg, e choraremos como nas novelas de Dickens porque é necesario facelo. Unha magnífica obra que vale a pena ler, na que a tenrura nos acompaña en cada páxina envolvendo os sentimentos dos que non se fala pero se senten, amarrando a tristeza dunha néboa escura que precisamos abrir, domeando os segredos e apretando os silencios. Ninguén se arrepentirá de lela.

Maneiras de vivir de Luís Leante foi Premio Edebé de Literatura Xuvenil. O título fálanos dunha canción, a historia vai da ficción á realidade nun xogo de espellos... Na presentaicón editorial disenos: "Todo comeza cando un escritor reencontra o guitarrista e cantante dun grupo de rock que admiraba na súa xuventude e decide entrevistalo para contar a súa historia. Así entramos nunha obra que fala da superación, da capacidade de se redimir e se reinventar, e do valor dos lazos familiares".

Outras dúas traducións que xa responden a series, a libros que son continuación doutros son:

O círculo escarlata de César Mallorquí , que vén sendo a continuación de As lágrimas de Shiva e tamén publicado pola editorial Rodeira. Un mozo que veranea na casa duns tíos en Santander, na primeira ocasión ademais de namorarse dunha das súas primas descobre un tesouro grazas a un pantasma. Anos máis tarde a historia veuse repetir e un novo episodio sucederá. Misterios, pantasmas, seitas e amores, unha boa combinación para fomentar a lectura agarrando aos lectores e lectoras polas solapas e traéndoos a outra realidade.

Berta Mir detective. O caso do chantaxista roibo de Jordi Sierra i Fabra publicado por Galaxia, igual que as anteriores entregas. Unha moza conta en primeira persoa o que lle sucede; por un lado está a vida persoal (vive coa avoa e co pai en coma; mantén unha relación especial coa nai que ten outra familia e co seu grupo de música no que toca a guitarra) e profesional, porque sen que ninguén o saiba, ela decidiu continuar aoa axencia de detectives do pai para poder manter enconomicamente a familia.  Unha vertixe percorre as páxinas porque o traballo de detective non é cousa doada, tal como demostra a situación de seu pai e a idade na que ela se atopa tampouco o é, pero Berta Mir está disposta a todo. Podmeos seguila a través dos diferentes volumes.