Como funcionan os profes

Como funcionan os profes de José Carlos Román e Robert García está traducido por Vanesa López publicado por Miau.

Un verdadeiro manual de instrucións entre álbum, libro informativo, cómi, manual que nos fai un percorrido polas diferentes facetas a ter en conta. Dende como te dirixes á oy ao profe, a orixe dos mestres, a resposta a preguntas como se sabías que o profesorado non vive nbos coles, consellos, como ser alumno ou alumna insuperable, a escusda perfecta, as absurdas normas do profesorado, o que non debes tirar, personaxes como a secretaria ou o conserxe do colexio, a pregunta sobre quen manda realmente no colexio e a chegada a fin de curso. Humor a esgalla e diferente tipoloxía de textos. O uso do masculino e o feminino realmente especial.

Ao final, inórmanos de que se despois de ler este manual queres dedicarte á ensinanza (xa hai que ter ganas!) podes buscar Profes: guía básica de supervivencia. 

O libro dos monstros

O libro dos monstros, Anónimo. Edición, tradución e comentariios de Maite Jiménez Pérez con ilustracións de Miguel Robledo.

Da presentación editorial: "Cando o mundo aínda non era unha esfera diáfana, entre as súas sombras agochábanse marabillas e abominacións. A imaxinación humana creou figuras, animais e seres mitolóxicos que nos acompañan desde hai milenios. 

Nesta obra, escrita en Europa no século VIII por unha man anónima, todas esas criaturas brotan e hoxe en día seguen a abraiar."

Unha introdución na que se nos fala de todas as criaturas do mundo, o Imago Mundi, de monstros, prodixios e marabilia, de tetraloxía, o Libro dos Monstros, unha serea e "da nosa tradución". Comeza o prólogo ao Libro dos Monstros, comeza o Libro Primeiro sobre os Monstros (andróxinos, Hygelac, Coloso, os que teñen seis dedos, faunos, sereas hipocentauros, home dúplice, etíopes, ono centauros, cíclopes, Heracles, a rapaza enorme, Escila, os homes peludos, os esciápodos, os homes barbudos, un tipo misto de sexo...), Comeza o Libro Segundo sobre as Bestas (león, elefante, onagro, tigre, lince, pardo, pantera...) e Comeza o Libro Terceiro sobre as Serpes (a serpe de Lerna, a serpe de Asiria, a hidra, as serpes cerastes, as de tamaño extraordinario...). Remata o libro coas múltiples notas nas que se referencias as fontes e a bibliografía.  

Un libro para sumerxirse na imaxinación do pasado, de quen creou seres situándoo nos lugares afastados a onde era case imnposible chegar. Recolle un acaca do introdución que nos dá que pensar: "Isto é o que di Xervasio de Tilbury, o grande intelectual inglés do século XIII, na súa enciclopeida de cousas marabillosas dedicada ao emperador: "Xa que o apetito do espírito humano está sempre esperto para escoitar e absorber novidades, é necesariomudar as cousas vellas en novas, as naturais en marabillosas e as que son correntes para todos en inauditas." Estes son os marabilia, contos fantásticos sobre viaxes a terras marabillosas onde habitan xentes espantosas, pero que, en troques, ofrecen riquezas inamaxinables"

Realmente, é un libro para persoas que gusten de monstros e, sobre todo, de ver como se inventaron estes en momentos determinados da nosa Historia. Na biblioteca dará moito xogo, porque é un bo libro de consulta que pode dar lugar a novas creacións.

Premio Simbad para o Recordo e o Alzheimer IV convocatoria

 

O Premio Simbad para o Recordo e o Alzheimer na IV convocatoria foi outorgado a Rita Doallo por Astralistoria que aparece ilustrado por Estefanía Padullés e publicado por Hércules de ediciones.

Dous xemelgos coa súa nai na casa da aldea. A avoa xa morreu, os rapaces non teñen outros nenos ou nenas desa idade, abúrrense, quéixanse desa situación especialmente agora que xa morreu a avoa e non hai unha razón de peso para pasar as vacacións na aldea. Están pensando en vender a casa porque a nai quéixase de que non pode manter as dúas: a da cidade e esta. Aburridos, sentados nun banco á sombra da única árbore da praza. A pulseira da rapaza racha cando se enreda coas gafas do irmán, un rato lévaa na boca, perségueno e aparecen nunha zona que semella abandonada, nunha casa onde vive unha vella que perdeu a memoria e ten una aparello impresionante que é o tal astralistoria. Unha trama lévanos a descubrir que é a nai do mellor amigo da nai que morreu (aínda que a nai cre que anda por aí, facendo cousas), pero antes de facelo deixou esa máquina na que se pode ver como nunha película lembranzas relacionadas co obxecto que se introduce nela polo funil. Despois de tremendo susto no que semella que van perder a nai (do pai nada se sabe) conseguen recuperala, facerlle compañía á señora, non vender a casa e quedar nese pobo: Pedreso ou Rochante na historia que lles conta a máquina.

Ás veces, a temática axuda a poñer en marcha a imaxinación, con relatos que beben da realidade, outras non tanto. A autenticidade, nestas historias, é algo a valorar moito, porque xa sabemos cales son as  que permanecen ao longo do tempo e cal é a razón pola que o fan. 

Unha historia de soidade, de mundo rural a piques de perderse, de valoración desigual da cidade e o campo, das relacións familiares e destas coas perdas, daquilo que queremos defender ou abandonar xa para sempre... 

Unha nova colección en Cumio: As emociconas

As emociconas é unha nova colección que pon en marcha Cuimio en Lemos +5

As emociconas: Onde van? (As Emociconas son como son, cada unha coa súa personalidade. Cada unha ten unha forma xeométrica e unhas determinadas emocións: desde Riseira, un rombo amarelo cheo de alegría, ata Rosmón, unha nube gris moi rabuda. A través das súas aventuras, descubrirás o emocionante mundo das emocións mentres dás os prime...), Son alegre (Riseira sempre está feliz e contenta. Ten a cor do sol e, cando sae polas mañás, a súa luz dálle máis alegría. Hoxe está a chover. Pero aos seus amigos non lles gusta a chuvia… Haberá un efecto contaxio?), Son coqueta (Chic é sensible, coqueta e presumida. Convidou os seus amigos a un desfile de moda, pero ao prepararse para saír a desfilar, non encontra o seu gorro favorito. Conseguirán atopalo?), Son rosmón (Rosmón está anoxado porque chegou o verán e vai moita calor. Os seus amigos e amigas as emociconas queren ir a praia pero a el non lle gusta. Conseguirán as emociconas que vaia?), Son atrevida (ATREVIDA É MOI VALENTE E QUERE VOAR COMA UN PAXARIÑO. PREPAROU UNHA SORPRESA PARA OS SEUS AMIGOS AS EMOCICONAS E LÉVAOS DE EXCURSIÓN. CAMIÑAN DURANTE UN BO ANACO DE TEMPO, CRUZAN A PONTE DO RÍO E, AO CHEGAR A UN CAMPO ENORME, LÉVANSE UNHA GRAN SORPRESA: FARÁN UNHA VIAXE EN GLOBO! CONSEGUIRÁN SUBIR TODOS?), Son tedioso (CHEGOU O NADAL E TEDIOSO ESTÁ MOI FELIZ. VAI COLOCAR A SÚA ÁRBORE! OS SEUS AMIGOS, OS EMOJI, VAN AXUDARLLE A COLGAR OS ADORNOS: TEÑEN BÓLAS, CAMPÁS, GIRLANDAS E ORPELAS. TODO PARECE MOI FÁCIL ATA QUE TEDIOSO INTENTA COLOCAR A ESTRELA. CONSEGUIRÁN COLOCAR A ÁRBORE DE NADAL?)... En xeral, preséntanse así: "Aprende a ler gozando de historias en letras maiúsculas e con textos claros e accesibles coas emociconas" 

Complicada tanta psicoloxía, tanto centrarse nun mesmo e como é... Certamente, haberá quen lle saque froito e quen non, quen se divirta vendo as diferentes maneiras de ser (especialmente por momentos), quen o vexa como algo inamovible e quen se perda nunha moda que vén pisando moi forte. De calquera maneira, deberiamos estar atentos e atentas ao que se nos presenta e como se fai.

Como todas as modas, deben pasarse polo tamiz da pedagoxía (e non digamos da literatura e das artes), polo "sentidiño" e a reflexión. Houbo un pedagogo galego que colaborou coa LOXSE ata o momento no que nesta se veu o peso da psicoloxía, daquela decidiu que mellor ocupaba o seu tempo coidando do común e abandonou ese barco. É importante tratar emocións e sentimentos, poñerlles nome e algo máis, pero tamén é moi importante ver de onde veñen certas correntes e a que responden. Esa é a nosa responsabilidade, como o é tratar sempre á rapazada como seres intelixentes que se educan, igual que o facemos nós.   

Os textos de son De Susana Peix e as ilustracións de Mercè Canals.  

 

BD dende Antela

 

Pat Estrela e o xigante de plástico de David Braña e Ángela Curro está publicado en Antela editorial na colección Galo Pinto.

Da presentación editorial: 

"Pat Estrela vive en Helios, unha vila pesqueira onde están a acontecer cousas estrañas e preocupantes, como a aparición dunha illa de plástico na costa. Cando un obxecto misterioso procedente do ceo cae nela, Pat decide ir investigar.
Acompáñaa nesta aventura para descubrir a verdade!" 

Comeza cun cómic feito por unha criatura no que Pat (unha nena) e Tarta (a súa tartaruga) axudan a un meteorito a buscar compañía. De pronto, transfórmase nunha banda deseñada convencional na que eses dous personaxes son visitados por Balbo, o amigo que transforma as "r" en "g" porque lle faltan dentes. Cando queren mirar as estrelas, co telescopio, ven a illa de plástico que promove o alcalde no medio do mar para conseguir cartos, o pai de Balbo é mariñeiro e leva para alí o lixo. A partir de aquí asistimnos á viaxe de Pat como polisón no barco do pai de Balbo (igual que a rapaza de As flores radiactivas), como queda na illa de plástico e atopa o que veu caer na noite anterior, nada menos que un robot que chega do espazo e aterra na illa debido a que unha chuvia de residuos (deses que o human os imos botando, tamén, ao espazo) desvían a súa traxectoria. Descobren que a illa está aí tamén para disimular un tesouro co que se quere facer o alcalde... Na vila, fan unha manbifestación e descobren que Pat non foi á escola, empezan a preocuparse, mentres tanto a illa convértese nun humanoide xigantesco que se move e se acerca á vila. Como sucede sempre nos contos, as boas obras teñen reecompensa e a gfavota á que Pat salva de estar prisioneira no plástico acabará axudándolle a aterrar con ben. Todo remata ben (non como na vida normal, faise xustiza e cadaquén pasa a estar onde corresponde: o alcalde e os secuaces detidos e o pobo rico co tesouro. Un cómic infantil, coma o primeiro, introdúcese antes do remate coa nena e o seu amigo, o robot, felices. Ao final do libro, hai uns extras que consisten na guía ilustrada para debuxar a Eco, o robot, e a Pat en doados pasos.

Seguro que esta nena nos traerá algunha av entura máis... 

Novidades de maio en Kalandraka

O día que Úrsula Mon se converteu en oso de Mónica Rodríguez está ilustrado por Ester García, traducido por Isabel Soto e publicado por Kalandraka, na colección Tiramillas a partir de 11 anos. 

Así se presenta: "Unha novela emocionante e conmovedora sobre a procura da identidade, a superación e o vínculo profundo entre o ser humano e a natureza." 

Unha aldea que vai a menos: cinco nenos non é moito futuro. Unha avoa e unha neta que comparten casa e tristeza. Unha nai que colleu a maleta a marchou... a nena sente que foi por ela, a avoa rumia a responsabilidade e a amargura. Unha escola onde a nena é acosada con descaro; ela tatexa e cala, para que falar? Só o pequeno do grupo se mantén ao seu lado. Un cambio de mestra (igual que nas Memorias dun neno labrego) trae unha certa alegría, a aperta que desata un mar de lágrimas, a atención á pequena, o enfrontamento ao acoso e a preocupación por ese ser que se converte en oso, dende o momento no que atopa un e se miran aos ollos. Porque somos natureza, animal, oso na montaña. Porque podemos comunicarnos cos animais; eles pódennos falar, especialmente cando pouco falamos cos humanos. Porque soñamos cun colo que nos acolla e pode ser o dun oso. Un cazador reconvertido en garda forestal, un home que tamén sente o bosque. As cancións que escoitamos no principio dos tempos e se repiten levándonos a eses días e a súa lembranza. 

A crueldade infantil a debate, porque hai que reflexionala dunha vez por todas, porque non podemos seguir deixando aos máis débiles ao dispor de pandas ou compañeiros brutos e insensibles, algúns deles como esa nena que nos confunden coa súa delicadeza.

A crueldade da comunidade que expulsa a algúns membros que non resisten a violencia e o baleiro. Esa nai que marcha deixando dúas mulleres coa súa falta, sentíndose culpables. E a osa no bosque, no soño, no ceo, marcando o norte.

Unha historia fermosa contada dunha maneira marabillosa. Lírica e metafórica.  

A marquesa vermella: María Vinyals

Dúas publicacións. Dúas biografías. 

Unha delas é Marquesa Vermella. Pequena biografía de María Vinyals publicado por Polo Correo do Vento con ilustracións de Tania Solla, na colección Mulleres Galegas. Naceu nun castelo, o de Soutomaior, en 1875; dende alí dominaba o val do río Verdugo. Ela era a sobriña dos donos do castelo e tiña a mellor educación que se podía ter daquela (especialmente para unha muller). Inglés, francés, alemán e portugués eran linguas que dominaba, lía moito, tocaba o piano, pintaba. Era consciente da situación das clases que non tiñan acceso á educación e quixo cambiar isto. Casa e reside en diferentes lugares como Zaragoza, Madrid e Biarritz onde dinamiza os círculos culturais; tamén foi membro da RAG, do Ateneo de Madrid e presidenta do Centro Iberoamericano de Cultura Popular Feminina e Escola de Nais de Familia onde tenta que as mulleres se alfabeticen e aprendan oficios; reclama o dereito das mulleres a votar, imparte conferencias e reclama a igualdade de homes e mulleres; ten relacións con mulleres como Emilia Perdo Bazán, Margarita Nelken, María de Maeztu ou a pedagoga María Barbeito. Documéntase e escribe sobre a historia do castelo, unha novela titulada Rebelión co pseudónimode Jouzelle. Ao enviuvar, volve casar con Enrique Lluria, un médico cubano co que comparte ideais, crean un sanatorio na casa de hóspedes do castelo. Afíliase ao Partido Socialista e de aí lle vén o alcume así como dos convidados que pasaban polo castelo como Castelao, Benlliure, Sorolla, pero os problemas económicos lévanos a vender a propiedade para marchar a Cuba. Alí morre o home e deben volver. Ela sempre escribe en xornais e revistas, defende a igualdade da muller e a dignidade dos máis débiles.

O outro libro é María Vinyals publicado pola Deputación e o Museo de Pontevedra, dentro da colección Mulleres da nosa Terra, con motivo do 150 aniversario do seu nacemento. Unha biografía con lustracións a toda cor, nun formato máis grande e con algún outro dato, por exemplo os sete nomes coa que a bautizaron como acostumaban facer coa xente da nobreza. Tamén se di o nome dos tíos propietarios do castelo: marqueses de la Vega Armijo e que dende pequena tivo relación con políticos de renome e xente da alta sociedade, que casou co nobre Juan Jordán de Urríes, marqués de Ayerbe que ocupa cargos diplomáticos que a levan por toda Europa... Remata cun glosario no que se explican as palabras que no texto aparecían en verde.

Dous libros para a marquesa que viviu en Soutomaior e defendeu os dereitos das mulleres e das clases populares, a marquesa socialista!