Nova entrega da serie Curriño

Curriño. Salchichas picantes de Ledicia Costas dálle continuidade á serie de Curriño, o can que pasa mil vicisitudes. Despois de Curriño.  O can influencer e Curriño. Benvido ao equipo aos que nos temos referido neste blog.  Faltaría aí Fama ou fuga. 

Da presentación editorial: "Un novo título da saga infantil de Ledicia Costas, protagonizada por Curriño: o can influencer máis famoso de internet. A vida no parque é xenial... ata que alguén decide deixar trampas para cans. Gordon come unha salchicha envelenada e Curriño e a súa cuadrilla póñense a investigar para descubrir quen está detrás do terrible acto, mentres adoptan un gato que quere ser can. Quen odia tanto os cans como para envelenalos? Curriño e os seus amigos darán localizado o culpable? E o máis importante: a vida de Gordon corre perigo. Logrará recuperarse?" 

Esa cría de gato que se achega á panda de cans pedindo que o adopten e tenta parecerse a el, en todo. Comicidade desa relación que os leva a chamarlle Guau por non poñerlle Gaticán.  Medo, o que sinte Curriño cando descobre quen anda polo parque e o que pretende. Bondade, a da muller que lles axuda a curar a Gordon despois do envelenamente e lles fai unha proposta moi a ter en conta ao final... Unha historia que camiña con moitos ingredientes que pasan polas diferentes personalidades de cada personaxe, polas intervencións de Superferolítica, o parásito ao que lle sobra sentido material, como corresponde a alguén da súa condición. Esa maneira de levarse ben a pesar das diferenzas e incluso dos intereses de cada un deles... A crítica ao mundo dos influencers e as súas mañas. A crueldade infantil (que tamén existe) e a inocencia dos adultos que non caen na conta de con quen conviven e o que permiten por andar cegos de afecto. Unha lectura doada e rápida que pon no centro da historia o mundo animal, tal como facía María Victoria Moreno e fai Eva Mejuto.  

Animais si, mascotas si pero con condicións! 

Secuelas, series... Mariña e o balón

Despois de Mariña e o balón, aparece un título que lle dá continuidade: Mariña e o balón. O primeiro gol. Pere Tobaruela dálle continuidade á historia anterior. Daquela levaba incorporada a reivindicación da nena que quere xogar fútbol e ha de enfrontarse aos compañeiros de patio, neste caso a opción é dar por resolto o problema e simplemente xogar poñendo en evidencia outros valores tamén necesarios.  

Da presentación editorial:  "Mariña é unha namorada do fútbol e da poesía. Despois dalgunhas dúbidas, por fin decide anotarse no equipo de fútbol feminino da vila coas súas mellores amigas. Empezan os adestramentos e elas pásano de marabilla practicando o seu deporte favorito. Cando se achega o primeiro partido, Mariña relouca por demostrar o moito que aprendeu e por axudar as compañeiras a marcar gol. Unha historia inspiradora sobre superación, traballo en equipo e o poder da amizade. Unha historia de superación, paixón polo deporte e o amor pola poesía e a forza da amizade verdadeira."

Como non todo poden ser boas novas, polo medio hai un accidente que ten çá protagonista da historia retirada do deporte un tempo que é  frutífero porque eses días ela anima ás compañeiras, apoiaas para que collan seguridade, Cando volve ha de facelo con tino, só xogará uns minutos ao final do partido pero é suficiente para que meta ese primeiro gol do seu equipo.

Certamente trátase dunha historia de superación e de sororidade. Unha historia positiva  e dá gusto na que o gusto polo deporte ten un papel central  e dá gusto ver esas rapaces felices dándolle ao balón, axudándose unhas a outras, recoñecéndose e divertíndose.

Seguramente teremos ocasión para continuar sabendo de Mariña e as súas amigas.

Nestes casos chama a atenicón o camnbio de ilustrador, neste caso faise cargo das imaxes Irene Sanjuán, peor igual que pasa ás veces coas presentadoras dos programas de televisión ou radio, acabámonos acostumando e gústannos. De todas maneiras, igual tiña sentido fidelizar tamén ás persoas que ilustran.  

Netchu. O neno momia de Boulevar edicións

Netchu. O neno momia de Baltar  Morgade Ares está publicado por Boulevar edicións.

Trátese dunha obra realmente especial, pola presentación que parte dunha cuberta que nos introduce no mundo exipcio de hai milenios coa súa estética para unhas gardas cheas de xeroglíficos e unhas páxinas con orlas (incluso entre viñetas) nas que xoga con diferentes deseños. 

Un produto magnífico dende todos os puntos de vista, desde a imaxe gráfica ao humor, dende o protagonismo desa familia de arqueólogos e momia infantil que fuxen de Exipto para residir nun mundo moi actual. Parte dunha estética Tintin para relatar a descuberta da pequena momia e a fuxida con ela a España paracontela no seu fillo. Cambia a estética, a partir dese momento, e comeza a relación con outros nenos e os estraños encontros entre ambas sociedades e tempos.

Así se presenta: "Netchu é un neno. É un neno momificado, nada menos. Foi atopado por Essam e Tahira Khaled, un matrimonio de exiptólogos, durante unha expedición á necrópole de Deir el-Bahari. Fuxindo dos disparatados plans da Universidade do Cairo, acaban chegando a España coa esperanza de darlle a Netchu a vida dun neno normal. Pero se os choques culturais son algo incómodos, os choques temporais non quedan atrás."

Completase a historia cuns textos que se titulan "Suplemento educativo para o alumnado espabilado" con información: cronoloxía do antigo Exipto, Alexandro Magno, Cleopatra, as pirámides, a esfinxe, teoloxía exipcia, o Libro dos Mortos, Xeroglíficos e a momificación.

Tres presentacións moi diferentes para un libro moi interesante que non se debe perder entra a ampla produción do mercado editorial.

Parabéns a Boulevard! 

Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado

Acaba de entregarse o Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado que nesta edición número XVIII recaeu en en Arianna Squilloni e Raquel Catalina coa obra Grande e pequena. Arianna é ademais de autora, editora; traballou en Thule e na mexicana Progreso ata poñer en marcha o seu propio proxecto: A buen paso. 

Kalandraka publica esta obra en galego, castelán, catalán, euskera e portugués.

A acta do xurado destaca que «Grande e pequeña» responde “perfectamente” ao concepto de álbum ilustrado, “onde o texto e a ilustración se complementan de forma harmónica”. Trátase dunha historia “cun sutil trasfondo poético e de múltiples lecturas”, dende el paso do tempo yel memoria, á naturaleza, pasando pola arte. “Na súa composición narrativa resaltan os silencios que amplían a capacidade da persoa lectora para reflexionar sobre a viaxe vital da protagonista, unha anciana que regresa da ciudade ao campo”, engade o xurado. Desde  o punto de vista plástico apréciase “un uso contido da paleta cromática, en contraste co tratamiento do branco e negro”; unha obra que se redondea, a nivel técnico, a través da “diversidade de enfoques, perspectivas e a secuencia de imaxes”.

Natalia nace nunha casiña ao lado do bosque, ao medrar quédalle pequena, marcha á cidade e alí desenvolve a súa vida de adulta. Na madurez, un día síntese pequena, a cidade quédalle grande e resúltalle difícil seguir vivindo alí. Volve á casiña, a orixe, e a pesar de que lle parece que ese é o tamaño acaído, continúa a encoller de forma que a pode levar o vento ou perderse entre as herbas, por iso decide afastarse moi pouco da casa. O que seucederá, a partir de agora, terá que ser neste medio. A casa pasa a ser un lugar que non debe visitarse ata que un sen teito a atopa e decide entrar. Daquela Natalia vaille bisbando ao oído os seus arrolos de nena e moitas outras cousas que lle axudarán a recompoñerse ata converterse nun artista: unha voz feminina que o guía, o protexe e o inspira. 

Unha casa, unha muller, unha viaxe de ida e volta. Medrar e minguar como Alicia, ao longo da vida que é iso: un ir e vir do mínimo ao máximo para rematar no mínimo. A volta ás raíces porque coma árbores se nos nos enraizamos desaparecemos. A volta á natureza coma no principio dos tempos. Principio e fin na mesma páxina, orixe e destino. A volta á casa familiar, ao lar no que o tamaño non importa e a  proporción se equilibra, por iso cando se fai minúscula poderá falar ou cantar sen ser vista pero a súa voz continúa a dialogar coa vida. A recuperación dunha traxectoria a piques de fracaso grazas a ese encontro entre o adulto e a anciá, nesa casa refuxio na que un novo estilo artístico vai evolucionando: o abstracto xogando coa representación da natureza próxima, porque tamén na arte haberá que volver á orixe de vez en cando, mesturando o último co primeiro, a cidade co campo.

Natalia é grande e pequena, medra e encolle. É natureza e urbe. É nena e vella. É vida que acompaña a vida.  

As imaxes envolvendo a historia, coas flores dun mundo fermoso representando a natureza, coa casa refuxio de artista contemporáneo, con momentos máxicos como esa minúscula Natalia cantándolle a canción de berce na orella do vagabundo ou aquela outra na que cando se sente pequeniña na cidade, está á altura do neno que lle mostra a flor no sumidoiro e a mirada dese meniño compensa todo o que non se diga no álbum.  

Unha banda deseñada que nos trae a historia de Margot Sponer

Margot Sponer lingüista alemá, autora da tese de doutoramento Altgalizische Urkunden. Documentos Antiguos de Galicia, foi unha das pioneiras dos estudos galegos no mundo. Aquí cóntase a súa historia con guión de Óscar Losada e ilustración de Alba Ceide. Unha realización especial para contar a historia desta investigadora que viaxa por Galicia e remata desaparecida despois de ser detida polas SS.

Houbo mulleres a principios do século pasado que viaxaron por Galicia para coñecer o país (como Ruth Matilda Anderson) e a súa fala (como Margot Sponer). O país e as súas manifestacións culturais resultoulles interesante a estudosas de fóra que deixaron o seu testemuño en imaxes e textos.

Anteriormente, publicouse o ensaio de Laiovento sobre esta filóloga, realizado por Antón Figueroa que recolle a importancia do seu traballo "Con esta súa tese e como membro do Romanisches Seminar da Universidade de Berlín, Margot Sponer apoiou a homologación da lingua galega como obxecto da ciencia filolóxica europea e contribuíu á internacionalización da nosa cultura como tradición de dignidade dende a Idade Media." A obra "trataba de mostrar  a súa forza como persoa, como investigadora e como muller e de reivindicar para a tradición galega a súa memoria2.

Neste caso, en A tese de Margot, cóntase a biografía de Margot Sponer que realiza a primeira tese de doutoramento sobre o galego. Unha autoedición, que se presenta así. 

"Argumento:

En 1926, a filóloga alemá Margot Sponer viaxa a Galicia para investigar a lingua galega, mergullándose na cultura local e coñecendo as súas xentes. A súa tese de doutoramento fai dela unha pioneira na historia do noso idioma.

Neste cómic acompañamos a Margot nas súas andainas por Galicia, onde forxa amizade con figuras da Xeración Nós, e coñeceremos os posteriores acontecementos vividos no seu país coa presenza constante do nazismo, que empregou os Xogos Olímpicos de Berlín 1936 como un lugar de propaganda do réxime.

A vida de Margot, que deu clases na universidade de Berlín, é unha historia inspiradora que reivindica o labor profesional e valentía dunha muller afouta."

Dá tristeza pensar que unha obra, dirixida á infancia, para que coñezan a vida desta muller e o seu traballo de apoio á nosa lingua, deba ser autoeditada... 

BD para rapazada

 A busca de Muncho de Tiago Delgado está publicado `por Antela editorial.

Así se presenta: "Cando o gato Muncho esperta unha mañá na súa casa, e non atopa o seu máis adorado sombreiro, decide embarcarse nunha misión para recuperalo, e atopar a resposta a unha crucial enquisa: onde está agora o seu sombreiro?" 

Certamente o gato vai buscando o sombreiro sen atender a razóns nin escoitar ao dragonciño Ruco. Pregunta que pregunta ou máis ben atopando con diferentes personaxes (o gran parrulo, o ollo Centolo,  a flor Ipondia) que o van acompañar nesa busca. Un faino por non aguantar o malhumor do irmán, outro por non quedar só, outra porque a fan rir... Ao final atopan ao ladrón do sombreiro, o sapo Soberano ao que convencen escoitasndoas súas razóns para non querer devolverlle o sombreiro xa que as rans se rin del por calvo... pero todo se soluciona e todos eles rematan na casa do gato compartindo unha sopa de cogumelos. 

O sapo sempre poderá mercar un sombreiro, porque o posto do vendedor seguirá onde quedou, pero igual xa non o necesita, porque conseguiu colocar as rans no seu sitio. Unha historia que avanza creando amizade mentres se distraen con adiviñas e xogos de enxeño.  

Unha nova entrega de "A miña primeira novela"

Unha nova entrega de de "A miña primeira novela", neste caso de Isekais, Así aprendemos de que vai esta tipoloxía: un subxénero de fantasía (xeneralmente xaponesa) cunha temática típica de manga ou a nime que xiran ao redor dun personaxe ou grupo de personaxes que rematan nun universo paralelo, tendo que adaptarse ao mesmo.

A princesa dourada de Anxo Mouzo Moreira está publicado por Boadicea. Desenvólvese en Camelle e nun mundo afastado cheo de maxia onde aparecen nun momento determinado os dous protagonistas. Ela realmente pertence a este mundo e estaba refuxiada no noso, preparándose para recuperar o reino que lle fora roubado por unha raíña doutro reino que está pechada no castelo grazas ao feitizo que a nai da princesa lle fai. A volta dela co avó e este amigo que se vai convertir  no Escollido para axudarlle na reconquista, a maxia que domina a princesa, as loitas, a axuda aos campesiños e súbditos, a decisión de que unha vez todo nbo seu sitio se instaure unha democracia e ela poda volver a Camelle co amigo. Este pode ser a saída do xénero que agradecemos, unha monarquía que se sente responsable de como está o reino, que vén salvalo e o deixa unha vez instaurado o goberno do pobo.

Da presentación editoroal: "Xosé e Marica son de Camelle e viven porta con porta. A Xosé encántalle xogar ao fútbol e pasar tempo con Marica. Non obstante, o día que ela fai quince anos, descobre por accidente o pasado que oculta a súa amiga. Marica é, en realidade, a princesa do reino de Nihá, que foi expulsada dos seus dominios pola raíña demo de Hangyo cando era unha nena. As lendas aseguran que a princesa exiliada recuperará o seu reino con intelixencia e unha vontade de ferro e será Xosé quen estea disposto a todo para a axudar no seu propósito."

Realmente xaponesa e oriental, moi apoiada polas iluatracións de Iago Torres Paris en branco e negro. Como sempre, a introdución de páxinas de información ao longo do relato que colaboran na contextualización.