Bestiario das alturas

Bestiario das alturas. A incrible historia dos escalatorres de Inacio e Iván Suárez é unha banda deseñada publicxada por Alvarellos e o Consorcio de Santiago.

Da presentación editorial: "Hoxe semellan seres de ficción, pero existiron realmente. Son os coñecidos como Escalatorres. Personaxes míticos que, antes da guerra civil, ascendían, sen protección ningunha, ata a cima dos edificios máis emblemáticos de Galicia e do noroeste da península. Bestiario das alturas (Alvarellos Editora-Consorcio de Santiago) é o título dunha novela gráfica escrita por Inacio e ilustrada por Iván Suárez, que concibida para todos os públicos, recupera as extraordinarias existencias destes artistas circenses.

Como o granadino Puertollano, que coroou en 1909 a compostelá Torre Berenguela; o Barquerito, Manuel Escudero, quen vestido de toureiro gabeaba pola torre da Peregrina en Pontevedra, ou o portugués Antonio Sousa e a súa muller, alcumados Os Morcegos, pois escalaban cos ollos vendados a concatedral de Vigo… Este volume percorre ata quince biografías realmente incribles.

A partir destes feitos reais, a ficción sitúase en 1965. Grazas ao daquela alcalde de Pontevedra, Xosé Filgueira Valverde, o escritor Álvaro Cunqueiro coñece ao escalatorres Barquerito. Nun paseo pola cidade do Lérez irán xurdindo, na conversa, os máis famosos gabeadores da nosa historia.

Esta novela gráfica pretende ser tamén unha reflexión sobre o medo e como enfrontarse a el. «Os chinos din que o medo sempre está de costas, que se estivese de fronte non habería ninguén vivo, todos teriamos morrido xa de medo», afirmaba Álvaro Cunqueiro".

Unha afección, un medio de traballo, o circo, a posta en perigo da vida, a maneira de enfrontarse ao medo... de todo podemos atopar nesta obra na que se recollen as vidas de diferentes personaxes que se dedicaron a isto en Galicia. A voz dos intelectuais Cunqueiro e Filgueira Valverde animándoos a contar as experiencias, a tradición, a fabulación e o imaxinacio nas palabras de Cunqueiro e unha Galicia que forma parte do noso pasado. Sobre todo iso, a imaxe marabillosa dun home escalando unha torre, tal como aparece na cuberta, chegando ao cumio da Berenguela.

Todo se pode converter nun oficio, nun ir máis alá, na experiencia de correr un risco diante dun público que se emociona. Se hai quen escala cumios de montañas, no silencio da natureza, Se hai quen escala cumios de montañas no máis absoluto silencio, tamén pode haber quen ascenda ás torres máis alta con público que o ovacione.

Algo do que non tiñamos moito coñecemento e que Alvarellos nos trae ás mans, por medio de banda deseñada e a fabulación dos vellos mestres. 

Un pequeno libro informativo sobre Vigo

Vigo pequeno de Ramón D. Veiga e Rubén González preséntanos Vigo nunha publicación para rapazada, atendendo aos seus intereses e ao máis representativo da cidade. Tamén o formato é pequeno, case de peto para poder viaxar con el polas rúas e percorrer o lugar.

Publicada por Xerais, preséntase así: "Unha guía literaria única que convida aos lectores máis novos a descubrir os recantos máis fascinantes da cidade de Vigo. Vigo é unha cidade incrible: ten un ascensor que parece unha nave espacial, un campo de fútbol feito con ondas de mar e un sereo empoleirado no alto de dúas columnas. Apetécevos acompañar a Oliva a dar unha voltiña polos seus lugares favoritos?"

Pois si, é Oliva quen pon a voz para falarnos da ponte de Rande (esa entrada á cidade), o monte da Guía, o teatro García Barbón, o farol que estivo na intersección das tres vías principais e hoxe se recolle en Bouzas, os vitrasas, o cárcere feito MARCO, o sereo e os dinos, a orixe da oliveira, a escultura da fada e o dragón, as Cíes no horizonte, a panificadora, o castelo de San Sebastián, a casa do concello, o monte do Castro, a escultura dos cabalos cabalgando, as prazas de España e América, a porta do Atlántico de Silverio Rivas, o museo Quiñones de León, Balaídos, Samil, o Museo do Mar, o Berbés, a igrexa de Santa María, as ostreiras da Pedra, o peirao de trasatlánticos, a estatua de Xulio Verne, o ascensor parnorámico Halo e moitos máis lugares que podenmos ver no paseo pola cidade.

As imaxes esquemáticas acompañan moi ben ese percorrido de palabras que nos falan do mellor da cidade, daquilo que a fai propia, que lle dá identidade, que a sitúa no mundo máis alá das luces. Unha revindicación do lugar onde vives. Unha mostra do que podes ver se a vas visitar. Coa linguaxe clara e poética de Veiga imos dende o plano da cidade (nas gardas) ata todos os detalles que a fan única. Orgullo de Vigo e fachen de Galicia representada na máis grande das súas cidades.

O bosque sobre as ondas

O bosque sobre as ondas de Nacho Rubio e Salitre está traducido por José-Luís Morais publicado por Plantasueños.

Debuxos en branco e negro, con motas de verde nun pequeno personaxe que percorre o libro e nas follas, nas copas das árbores vivas.

Teremos que pensar no título para anticipar o contido. Non é difícil, de que se facían as armadas? de verdadeiros bosques que había que talar para construír barcos. O marabilloso deste libro é que consegue transformar a realidade para que de novo volva a vida porque "cando os tempos se volven convulsos, sempre hai alguén que vela por restaurar o equilibrio."

Un álbum fermosísimo na forma e no contido, nas frases contundentes e as imaxes con todo o simbolismo posible, coas palabras en verde para que non se nos esquezan, con esa relación tan compacta entre a ecoloxía e o pacifismo porque se tala o bosque para ir á guerra pero non poden chegar porque o bosque abrolla de novo e acaba formando as illas do Báltico... o mar que ían dominar.

Unha tradución que é recreación, versión propia

Unha tradución que é recreación, versión propia, que toma as referencias do país.

A Cornecha e a Xibardo de Julia Donaldson e Axel Scheffler. A tradución de Sandra Sánchez Ogando e Laura Sáez. Un aspecto tan importante que son as tradutoras quen dedican a obra, neste cas a Xohana Torres. A corrección e revisión lingüística é de Mónica Pazos. O asesoramento sobre terminoloxía de bechos mariños é de Teresa Rodríguez. A maquetación e deseño de Diego Núñez e Marcelino V.  Cageao.

Moita xente detrás, como vedes. Moito traballo para acadar unha obra de tanto interese publicada pola editorial patasdepeixe que a presenta desta maneira:

"Imaxinas ser un cornecho minúsculo e viaxar no lombo dunha balea xibardo xigante por todo o mundo? Nesta historia percorreremos incribles mares de corais, atravesaremos glaciares xeados, descubriremos illas con volcáns, e nos quedaremos pampos ante o inmenso que é o mundo…
Agora ben… Que pasa cando por culpa dunhas motoretas perdemos o rumbo e nos metemos nun problema ben, ben grande? Axuda ao noso cornecho na meirande aventura da súa vida neste emocionante conto que te vai deixar cos pelos de punta e bágoas nos ollos." 

Pois si, nun principio está a pequena cornecha nun con negro con toda a súa colonia e saloucaba: "O mundo é tan grande e tan fondo é o mar! Eu tamén navegar!" O cornecha expresa os seus desexos de coñecer mundo e océanos co verso que Xohana Torres pon na boca de Penélope, o que segue é a maneira de conseguir facelo na cola dunha balea xibardo que se presta a levala, así percorrerán mares e mares, dun a outro confín, ata o punto de que a cornecha confesa "Síntome tan pequena" e ata a letra se fai minúscula para representala. Coñecer mundo, abraaiarse ante a beleza e a inmensidade, ante a variedade de paisaxes e animais que poden ver. E nun momento de distración perder o rumbo polo ruído enxordecedor das motoras e quedar varada nunha praia. A cornecha pídelle que se mova pero ela contesta que non pode moverse porque é grande de máis. Este é o momento no que a cornecha vai pagar o que a balea fixo por ela... Veredes o que fai, veredes como convence as crianzas dunha escola e e3stes ás familias e estes aos bombeiros ata conseguir devolvelos ao mar, pero non acaba aí a historia que teredes que ler. Así gozaredes da maneira de contar presentando cada personaxe e paisaxe, cada situación: Esta é a historia,,, Este é o con negro... Esta é a gran familia... Este é o ronsel... Esta é a balea... E esta é a cola negra... Este é o mar... Estas son as ondas... Estas son as covas... Este é o ceo... Estes son os lóstregos... Estas son as motoras... Este é o momento... e tamén do ritmo e da rima que acompañan esta marabillosa viaxe que comezou: 

"Esta é a historia do conto alucinante / dunha pequena cornecha e dunha balea xigante."

para rematar:

"E cornechas e cibardo cantáronlle ao mar, / felices e contentas: -Nós tamén navegar!" 

Álex ten vergoña de Natalia Shaloshvili

Álex ten vergoña é un álbum ilustrado de Natalia Shaloshvili, traducido por Iago Nicolás e publicado por Kalandraka.

Despois de Que precisa un gato pequeno? e Pablo está de mal humor, aparece esta nova obra que nos mostra emocións introducíndonos no mundo dos pequenos animais. 

Así se presenta: "Cando Álex chega á casa de Leo para gozar dunha tarde de xogos, encóntrao cheo de enerxía e listo para a acción. Leo quere xogar coa súa amiga aos restaurantes, formar con ela unha banda de rock ou voar xuntos á Lúa. Álex imaxínase preparando esponxosos pasteis, actuando sobre o escenario ou sucando o espazo, pero a súa timidez véncea rapidamente e só desexa volver á casa. Como poderá demostrarlle a Leo que de verdade quere xogar con el?

Natalia Shaloshvili regresa con outra historia inspirada nas súas propias experiencias infantís dedicada a aqueles nenos e nenas que necesitan máis tempo para socializar. Un álbum cheo de tenrura e humor no que un pequeno cachorro de lobo é capaz de superar a súa vergoña e timidez coa axuda do seu amigo para, por fin, gozar xogando xuntos."

Xogando coa tipografía (fragmentos en letra caligráfica) váisenos presentando a situación. Unhas ilustracións a base de manchas, moi expresivas e doces que nos van levando a entender a eses animaliños que se atopan para xogar. Mamá leva a Álex á casa de Leo para que xoguen xuntos, pero o pequeno rato prefire  xogar con súa nai e non ter que enfrontarse a novas situacións que o poñen nervoso. Por riba, Leo é todo seguridade en si mesmo, quere xogar a ser cociñeiros, tamén a ser estrelas de rock e ata astronautas. Álex, a pesar de que lle apetcen todas esas opcións, queda paralizado e quere volver á casa. Daquela Leo confésalle a tristeza que lle dá o feito de que non queira xogar con el, porque o que máis desexaba é que puideran ser os mellores amigos para sempre. Ela dáse conta de que é o que tamén desexa e confésalle a súa vergoña. Nada hai mellor que a sinceridade. Leo fálalle desde o corazón, tamén el ten vergoña ás veces e ademais pode mostrarse un pouco berrón e mandón. Agora si que poden xogar, a todo, a facer chulas e a ser rockeiros do espazo.  Un cachorro de lobo e un ratiño poden xogar xuntos, só llo pode impedir a vergoña dun deles e, quen é o máis animoso? pois, o ratiño! (non vos deixedes levar por prexuízos)

Falar de que se sente, dos afectos, das emocións... é máis necesario que nunca, para continuar sendo humanos, para que nos importe o que pasa, para que a indiferencia non nos gane.  Para non perder ningunha oportunidade que compartir e ser felices! 

Ula vergoña? 

Hospitalario, un libro para acompañar

 

Hospitalario é un libro do Hematocrítico.

Así se presenta: "O humor e a tenrura do Hematocrítico sobrevoan cada páxina deste libro. Hospitalario é máis que un cómic sobre a estancia infantil en hospitais. É un acto de amor. Belén acaba de chegar á UCI Pediátrica dun hospital e está moi angustiada. Cre que o hospital é un sitio aterrador, cheo de aparellos horribles e de médicos arrepiantes que fan cousas horribles. Leva razón? Imos descubrir o que esconde o hospital nesta historia tenra, emocionante e chea de humor." "Unha historia tenra, emocionante e chea de humor para axudar aos nenos e nenas a entender por que están nun hospital. Se es unha nena, neno ou tamén un adulto e che dan medo as UCI e os hospitais: tes que ler este conto. Se os contos se puidesen receitar como os medicamentos, este sería indispensable para nenas e nenos hospitalizados."

O diálogo entre unha nena que chega ao hospital e un neno con experiencia nestas lides que lle axuda. Cando ela o supera os seus medos, el ten que marchar, xa son amigos! Pero, como nunha cadea de favores, agora é ela quen vai axudar a unha nena que está chegando chea de angustia. 

Premio Jules Verne

O XVII premio Jules Verne recaeu en O corvo sobre a neve de Andrea Maceiras. Xa no 2017 o conseguira con Europa Express.

Preséntase asi: "Na era glacial, os Países Temperados pecháronlles as fronteiras aos emigrantes climáticos. A neve sepultou toda esperanza. E mentres os cidadáns lexítimos son controlados por asistentes persoais, os parias do frío son obrigados a tatuar a marca dun carrán ártico no fémur. Dryas e a súa familia viven afastados de todo. El sabe que os seus pais agochan un escuro segredo. Por iso, cando a nai e o irmán pequeno desaparecen sen deixar rastro, vese na obriga de fuxir canda o pai ata o límite da Zona Vedada. A súa única guía será un corvo creado coa chamada Tecnoloxía Eterna e sete libros antigos e obsoletos que detesta. O que Dryas non sabe é que alguén os busca na distancia. Nin que os segredos poden deixar cicatriz. Tampouco que, algunhas veces, a literatura é a única salvación posible." 

Unha imaxe: esa ave negra que sobrevoa o branco. Unha distopía porque estamos no tempo de crealas e lelas, máis que en ningún outro. Unha referencia oculta para algún lectorado: A carretera de Cormac McCarthy. Varias referencias que forman parte da historia: Jane Eyre, Lei de vida, Anfitrión, Viaxe ao centro da Terra, O libro da selva,  O conde de Montecristo, O soldidiño de chumbo...

Dúas voces, a da Intrusa e a do rapaz protagonista, un mundo branco e deserto. desamparo. Ninguén lembraba xa o que era aalegría. As palabras eran as únicas capaces de vencer a desesperanza. Non estaba claro onde remataba a natureza e comezaba o artificio. Un centro de segundas oportunidades (en vida ou revertendo a morte: existindo doutro modo). Replicar, traer especies extintas de volta á vida, preservar corpos, conceder segundas oportunidades. Invisibilidade. As palabras crean literatura pero tamén hai literatura que incorpora palabras aos idiomas, capaz de completar linguas e con elas a nosa visión do mundo. "Oxalá nunca deixemos de ler os pensamentos dos outros. E que a literatura sexa a nosa única e auténtica Tecnoloxía Eterna". (así remata).

Seres tecnolóxicos, Tecnoloxía Eterna, soidade, a brancura infinita da neve, a Glaciación, parias do frío, criaturas artificiais, Zona Temperada, Mundo Glacial, refuxios climáticos, asistente de vida, pulseiras de control, Días do Frío, Zonas Extremas, asistentes de vida (parte da Tecnoloxía Eterna), correntes migratorias, fuxidas, emigrantes climáticos, Averno Glacial, a Creador de cada criatura, migración, Zona Vedada, abandono, emerxencia climática, colexio científico e militar

Sosia é a palabra que abre o segredo, cidades soterradas baixo a neve, a cegueira da neve, memorias numeradas, lembranzas fundacionais, modificacións xenéticas, soños premonitorios, sete libros, silencio, campos enerxéticos, emerxencia climática, falta de cores, a eternidade do branco, a invisibilidade, o silencio... o Averno Glacial era un xiganteso cemiterio igual que o Mediterráneo. Os nacidos na Era Glacial eran incapaces de ler porque a aprendizaxe e o ocio chegara a eles a través de imaxes, de simuladores, de realidades virtuais (non había ningunha razón para os pensamentos doutras persoas cando o asistente podía crear as ficcións totalmente personalizadas). "Debes deixarte levar pola historia. Sentir as palabras de quen a escribiu como se fosen túas. Como se che pertencesen a ti." aconselloulle o corvo. "Unha historia só existe cando alguén a le. Por iso, eses vellos libros necesitan de ti" seguiu). Lerlle aos nenos enfermos,  

En certos momentos, hai que deixarse levar. A perda continua: da casa, da nai, do irmá, do pai... bosques sen nome, a desesperanza, o mar na súa inmensidade, producía unha vertixe semellante á neve, un medo profundo e a voz que repite: déixate ir, non loites. 

Ata que a glaciación destrúa o mundo ou ata que a humanidade o salve, cando a túa vida cambia pero a natureza (o que se rodea) continúa intacto, pero os libros levan aos soños, enriquécenos. Incerteza. O sangue sobre a neve do que falou García Márquez.

Un libro para ler dunha autora que é quen de crear mundos diferentes, unha e outra vez,