Un novo título de... Carlos Labraña

Un novo título de... Carlos Labraña: Iceberg con ilustracións de Sara Romero aparece publicado por Galaxia na colección Árbore a partir de 8 anos. 

Esta obra conseguiu o premio O Facho de Teatro Infantil 2025.

Unha hisotira chea de tenrura e humor, de referencias a clásicos como a illa onde se agacha o tesouro, o Titanic convertido en Tilanic, a hora do té convertida en hora da tila, piratas, icebergs... A nai osa leva á súa cría ás proximidades dun poblado inuit para que un home amigo se faga cargo dela mentras recupera forzas para a etapa de hibernación. O cambio climático dificulta ese rescate, cando o inuit tira do sedal no que prendeu un tiburón, crébase o bloque de xeo no que está o seu iglú e as correntes lévanos polo mar adiante. Os diferentes encontros cun grande cruceiro, unha illa furada, unha cría de balea que busca a súa nai, un pai e unha filla nunha praia do Caribe...  vai fiando un relato cheo de humor e crítica. O medo aos iceberg por parte do capitán do cruceiro que non quere que lles pase o mesmo que ao Titanic, eses prexuízos que non teñen en conta nin siquera o que ven os seus propios ollos ou o sometemento a costumes que impiden resolver asuntos de urxencia como paralo todo pola hora da tila. O pirato que pasa fame, que se aproveita do traballo dos demais pero que teme que se quedan con algo do seu tesouro e está disposto a deixar a vida no intento. Personaxes bondadosos como a cría de balea que lles axuda sen pedir nada a cambio. A ilusión de ver no ceo a súa nai ou verse a si mesmo ao seu lado nas osas Maior e Menor, de identificar a Estrela Polar e con el o norte que é o seu fogar. Eses enganos que teñen maxia e deben manterse porque están cheos de poesía. E a crítica máis mordaz a ese nena mimada que só ve o seu embigo e quere o osiño a como dea lugar e ese pai egoísta que non é quen de idenditificarse co problema dos demais.

Así se presenta: "A aposta por unha aventura no Ártico sobre amizade, supervivencia e regreso ao fogar, con ilustracións de Sara Romero. A editorial Galaxia publica Iceberg, de Carlos Labraña, texto recoñecido co Premio O Facho de Teatro Infantil 2025. A obra sitúanos no Polo Norte, onde a escaseza de alimento obriga a Osa Nai a afastarse para procurar sustento, deixando a súa cría ao coidado dun humano amigo, Inuk. A inestabilidade do medio marca o punto de partida da historia: o bloque de xeo no que se atopa o iglú de Inuk é tan fino que acaba por escachar, e Osiño e Inuk comezan unha viaxe á deriva sobre un iceberg. Nese percorrido vivirán diversas aventuras e atoparán personaxes de distinta procedencia, mentres manteñen un único desexo: regresar ao seu fogar. Dirixida ao público infantil, Iceberg constrúe un relato de acción e descubrimento, acompañado polas ilustracións de Sara Romero que reforzan visualmente o universo xeado no que transcorre a trama."

Un libro (máis) das Letras de Begoña Caamaño

 

Begoña Caamaño de Icía Varela e Xosé Manual Varela con Nerea Gómez nas ilustracións está publicado por Embora. Formato cadrado, pastas duras, moita ilustración e textos extensos que van alalizando a dcisión da RAG, as característica de Begoña Caamaño que a distinguen ea fan mercedora desta homenaxe, a biografía pasando pola infancia, a formación académica, o percorrido pola radio e o xornalismo en prensa escrita, as viaxes, a análise das obras das que parte (A Odisea, o mundo grego na lieratura galega, Circe ou o pracer do azul, Espazos e personaxes de Circe, A Materia de Bretaña, A Materia de Bretaña na literatura galega, Morgana en Esmelle, Espazos e personaxes de Morgana en Esmelle), o prólogo de Begoña Caamaño para Rosalía pequeniña de Uxía Senlle, as músicas de Begoñ e as a Caamaño, as diferentes homenaxes e as persoas e organizacións que levaron  o premio Begoña Caamaño á Ácción Cultural pola Igualdade de Xénero. Un libro máis para as Letras, cada un no seu estilo, este deténdose moito nos libros nos que se fundamenta a obra da autora das Letras 2016.

A festa dos animais

A festa dos animais de Marcos Farina está traducido por Iago Nicolás e publicado por Kalandraka.

Así se presenta: "Un acartonado ideal para xogar aos contrarios no que os animais acompañan as nenas e os nenos nas súas tarefas cotiás." Dirixido a crianzas a partir de dous anos. Cores luminosas, imaxes sinxelas (pero nunca simples) nunha estética moi persoal na que aparecen criaturas de diferentes etnias coas que poder identificarse. Animais protagonistas con nenos e nenas que os acompañan facendo máis evidente aquilo que o caracteriza. Observemos algunha das páxinas: A tartaruga é lenta, a criatura vai sentada sobre o caparazón bostezando e as flores non se moven. O cabalo galopa rápido, os rapaces que o montan móvense e vanse agarrando para non caer ao pasar por un campo no que as flores van inclinándose ao seu paso. 

Así o presentan, tamén: "Hai todo tipo de criaturas no mundo: rápidas ou lentas, que pasan o día durmindo ou esperto, que xogan ou traballan, que viven soas ou en compañía, que fan un desastre ou van en cola, que sempreson tranquilos ou facilmente alterables. Todos diferentes, todos igual e dispostos a celebrar unha gran festa de animais. Monos, ósos, curuxas, preguiceiros... Vinte especies diferentes nun libro sinxelo e divertido que axudará aos máis pequenos a adquirir vocabulario e a nomear o mundo que os rodea. Un álbum de tapa dura cunha deliciosa estética vintage do ilustrador arxentino Marcos Farina."

Deste autor son tamén outros libros para ensinarnos cores nun xardín; a diversidade falando de ti, eu e todos...

Onde caben dous... ou Onde caben catro

Onde caben dous caben tres de Cristina Oleby e Xiana Teimoy está publicado por Jaguar na colección Miau.

Da presentación editorial: "Raposo está a esperar a unha amiga para celebrar unha velada romántica. Pero van chegando varios amigos que non queren cear sós. Así, Mapache, Lebre, Sapo e Curuxa únense a esta improvisada cea na que pode haber sorpresas. Cristina Oleby e Xiana Teimoy convídanche a unha cea romántica con Raposo e os seus amigos do bosque, haberá comida para todos? Ou haberá cambio de menú? Descúbreo neste divertidísimo álbum ilustrado". 

Raposo agarda coa mesa posta pola amiga coa que vai compartir cea romántica. Mentres agarda, van aparecendo diferentes animais do bosque que van cear sós, e Raposo convídaos a compartir mesa porque onde caben dous caben tres. A repetición e acumulación son pautas importantes no que se conta ou le para estas idades ("Non me digas! No me gustaría nada que ceases só. Cea connosco! Onde caben dous caben tres"). Unha sorpresa final para aqueles e aquelas que son quen de observar detidamente as ilustracións e comprender as frases que poden ter máis dun sentido; isto amplia o significado do relato.  

Libro xogo

Druxas e dragóns de Ledicia Costas e Luismi Pérez é un libro xogo con ilustracións de Bea Bregores publicado por Triqueta Verde na colección Baba Iagá.

Así se presenta: "Un libro que non só se le… tamén se xoga!

Neste volume, o primeiro da colección, quen le convértese en protagonista absoluto da aventura. A partir da súa ficha persoal de personaxe, poderá decidir se seguir o Camiño da Espada ou o Camiño da Maxia, escoller obxectos, anotar puntos de vida e intelixencia e lanzarse á acción.

Cada páxina é unha decisión: brandir a espada e combater con dados contra terribles criaturas ou aventurarse ou pronunciar arriscados conxuros que poden saír ben… ou moi mal. Ti decides o rumbo da viaxe, ti elixes os perigos que afrontarás e ti deseñas a túa propia historia.

Con mecánicas claras e accesibles, BRUXAS E DRAGÓNS propón unha experiencia narrativa e lúdica única, pensada para nenos e nenas. Unha porta de entrada perfecta ao universo dos libro-xogos, chea da emoción das grandes aventuras fantásticas e narrada cun estilo fresco e actual."

Comeza cun mapa de Trisol onde se sitúa o pantano, a Porta,  a cidade Cervo, as Montañas dos Espellos, a Cidade dos Dous Ceos, a aldea do Crepúsculo, o bosque da Noite Eterna, a tenda de Roxelia/o. A continuación aparece a Ficha de personaxe na que cada un escolle o seu coa habilidade, puntos de vida, intelixencia, obxectos e descrición cun debuxo. Continúa con Advertencia (para non enganar a ninguén), Onde comeza todo con varios capítulos numerados do 1 ao 9 pero antes despois de cada un deles xa se puideron escoller diferentes camiños ata que nese punto has de e3scoller entre o cam iño da maxia ou da espada e actuar en consecuencia seguindos as instrucións que che dirixen a unha páxina ou outra. Aoi remate avísannos de que continuará en próximas entregas. Uns apéndices preséntannos conxuros, a lista de trofeos e a medida do propio resultado.

Un produto co que non contabamos en galego, que agora aparece para completar o noso catálogo. Veña, a xogar! 

Outro libro das Letras

 

A Compostela de Begoña Caamaño está escrito por Encarna Otero e ilustrado por Pascake Lee cun agasallo magnífico de Miguelanxo Prado que achega a "casiña branca na mariña entre loureiros" para homenaxe á autora das Letras e o seu cantar preferido.

Dedicado ás Morganas (Uxía Senlle, Ana Romaní e Goretti Sanmartín) que achegaron anacos de vida aos textos que acompañan os espazos.

Unha breve biografía que nos remite ao Álbum de mulleres do Consello da Cultura Galega, a proposta da autora para as Letras 2026 destacando a constante implicación coas causas sociais, culturais e políticas; atenta lectora da realidade, viaxeira á procura do encontro co outro e reescritora da tradición e os seus mitos. O percorrido: Parque de Bonaval pola radio (aí estivo a primeira antena de emisión), Casa das Crechas (contedor de cultura e veciñanza que ela apoiou), Rúa de San pedro (coas pegadas de cidadanía , comercio de proximidade...), O Dezaseis (casa de xantares de proximidade, cociña tradicional e amizade), aeroporto Rosalía de Castro (as viaxes que igual que nos libros a transformándoa facéndoa máis sabia e máis humilde), o río Sarela (nas cercanías reuniu as amigas para celebrar os 25 anos de Uxía na música), pazo de Fondevila (que foi biblioteca onde documentarse e escribir), parque da Alameda (aquí, na Feira do Libro, presentou Morgana en Esmelle, nos agradecementos pode lerse "Ao meu señor don Álvaro Cunqueiro, de quen aprendín que os mitos están vivos e temos o dereito de facelos nosos"), Rúa do Olvido (coa lembranza da Casa Encantada), a praza de Cervantes (coas reivindicacións e a libraría Couceiro), Facultade de Ciencias de Comunicación (a Asociación de Mulleres na Comunicación), Praza 8 de marzo (co feminismo no comezo de cada manifestación), Pazo de Bendaña (homenaxe "Begoñísima" no primeirto cabodano), Teatro Principal (onde se desenvolve a segunda parte da xornada de homenaxe e onde se presentou O libro das amigas), Hotel Costa Vella (onde se presenta o premio Begoña Caamaño para recoñecer persoas e iniciativas culturais e artísticas que promoven a igualdade de xénero), Parque Begoña Caamaño (en Fontiñas) e Auditorio de Galicia (onde se desenvolve o acto de recoñecemento como filla adoptiva da cidade).

Os textos que acompañan o percorrido introducen o espazo con retallos descritivos e históricos para centrarse, posteriormente, na relación ao autora.

Da presentación editorial:  "Begoña Caamaño —xornalista de profesión e escritora de vocación, como ela mesma confesou— fixo máis rico o territorio de Compostela cun camiño de pegadas, un ronsel feito de traballo, de loitas, de amizades, de cul- tura e relatos, de xustiza, de músicas, de sorrisos e luz». Con estas palabras, a historiadora Encarna Otero achégase, nesta terceira entrega da serie "Mulleres en Compostela", á personalidade de Begoña Caamaño —autora á que se lle dedica o Día das Letras Galegas 2026—, a propósito daqueles espazos de Santiago nos que se desenvolveu a súa vida, ilustrados pola sobresaínte acuarelista taiwanesa Pascale Lee. Encarna Otero segue a ofrecer sucintas biografías de mulleres «que traballaron e viviron iluminando a contorna de Compostela; mulleres que coidaron, amaron e fixeron andainas de sosego e de loitas. Elas crearon novos territorios e, por esas andainas que elas abriron, circulan hoxe miles e miles de mulleres novas que pisan terreos xa consolidados»."

Un novo título de... María Canosa

Un novo título de... María Canosa: Dipnoi, está publicado na colección Fóra de Xogo de Xerais.

Así se presenta: "Sabela, Manu, Claudia, Fabio e Lois conforman un grupo en que a amizade convive coa sospeita, os prexuízos e o que nunca se di en voz alta. Sen pretendelo, Manu destaca por diferente. Coida o seu aspecto con esmero, fala pouco do seu pasado e non sempre encaixa nos moldes. Algúns admírano. Outros desconfían. Nin sequera quen o defende se atreve a preguntarlle o que todos calan. Mentres tanto, no territorio paralelo e anónimo da Rede, Dipnoi e LadyFolerpa manteñen unha relación intensa e profunda. Agochados tras a pantalla si son capaces de abrir a alma. O que non sospeitan é que, ao outro lado, se agocha alguén moito máis próximo do que imaxinan. Unha historia sobre o que se cala, o medo á tenrura e ao diferente; sobre o valor de ser un mesmo e das palabras que nos salvan, ou nos poden salvar." 

Dipnoi ten un significado propio na novela, pero tamén son dipnois unha especie de peixes. 

Unha entrevista á autora pode aclarar algo máis o contido da narración. As grandes contradicións de poder ser máis sinceros cando partimos da mentira dunha identidade diferente ou de como podemos asumir teoricamente o visto nos demais pero nos resulta moi difícil recoñecer en nós mesmos, de confusións tan complexas como que un mozo pode sentirse traizoado por un amigo cando o descobre homosexual (sen terlle informado, como se todos os homes puidesen atraelo, como se todo o mundo fose definindo con declaracións a súa homosexualidade ou heterosexualidade, como se as relacións de amizade e de parella fosen as mesmas...). 

Capítulos co título do personaxe no que se centra a narración mesturados con outros nos que se recollen as intervencións na rede baixo identidades ficticias, iconas e conversas directas nas redes ou de whp. A historia dun grupo de amigos que se reúnen no parque antes de ir de copas no fin de semana. A percepción de saberse unidos, as dúbidas de ata onde chega esa amizade, ata onde se poden sentir apoiados ou fican sós ao dispor do mundo. A inmigración coa carga de soidade que conleva ao moverse sen toda a familia, deixando atrás moitas veces os membros que eran a súa referencia. A personalidade de cada adolescente que os vai levando por un camiño, ás veces sen retorno. Esas decisións de Manu na vestimenta e no pelo que algúns non lle perdoan, eses sinais que fan saltar polo aire o grupo de colegas que van mostran os seus prexuízos, as filias e fobias de cada un deles, as dúbidas da adolescencia, 

O relato mantén a indefinición da tendencia sexual dos personaxes e iso é algo ao seu favor, porque o importante non é o que atrae a cada un deles senón o dereito á liberdade que nos debe acompañar sempre. Esas escenas finais coa violencia atravesándoas, violencias que viñan anunciadas por determinados xestos e complicidades nos capítulos anteriores, levan a historia ata unha situación dramática que se fai máis forte cando isto sucede nun lugar afastado da patria, do paraíso ao que fuxiron para atopar o inesperado.    

Co dedo posto na actualidade pois o nó lembra sucedidos non tan afastados, a autora sitúanos ante o problema da soidade e das preguntas, dos verdadeiros problemas e da adolescencia sempre problemática: esa etapa de desacougo, de emocións fortes, da intensidade da amizade... que nos enfronta ás grandes preguntas. Pero tamén nos coloca fronte á responsabilidade de cada un de nós ante a sociedade, da importancia do que dicimos ou facemos, de poñer o noso gran de area na construción dun mundo mellor, de como non é posible a imparcialidade e como esa se asimila a unha determinada postura.  

O tempos son difíciles e as respostas han de ser claras. Cando no vida real, un rapaz de catorce anos dirixe unha banda neonazi que sae de caza nunha comunidade autónoma como Asturias, todas as alarmas saltan polo aire. Igual que nos fan saltar o número de suicidios xuvenís (case infantís). Por iso é tan necesario ler novelas como esta de María Canosa e facernos preguntas acerca do mundo que estamos creando, das contradicións entre o que dicimos e pensamos, do respecto a todas as opcións máis alá de pequenos grupos e comunidades escolares, da necesidade de dar pasos seguros para que a rapazada poda entender o sentido ético e político das sociedades democráticas que non o son para permitir que alguén as rache senón para que todo o mundo ocupe o seu lugar de maneira responsable.