venres, 20 de novembro de 2026

Unha nova novela en Fora de Xogo: Só para adultos de Iria Misa.

 

Só para adultos de Iria Misa é unha obra necesaria. 

A presentación editorial dío claramente: "Unha novela que afonda, con crueza e tenrura á vez, na adolescencia actual atravesada polas pantallas, o contido sexual e as redes sociais. Daniela vive nun mundo onde os límites da intimidade e do consentimento están desdebuxados. Xandre e o seu grupo de amigos son rapaces educados polo consumo masivo de pornografía, que converte os corpos das mozas en trofeos e contido para compartir. A través da amizade, das traizóns, do «bullying» e dunha dura representación da normalización da violencia sexual que está latente na nosa sociedade, a obra cuestiona o modelo relacional do que se está a nutrir unha xeración que medra co móbil na man". 

A cita coa que comeza "Os rapaces teñen o cerebro cheo de porno e o porno, hoxe en día, é violencia contra as mulleres. É urxente abordar este tema" dun chío de Leticia Dolera, a feminista actriz, guionista, directora de cine e escritora. A cita final de Maruja Torres devolve a reflexión -despois de toda unha vida- sobre o que vale a pena, o que realmente permanece das relacións e o que se perde.

As conversas a través do whp (ou outras aplicacións) achegan unha frescura e actualidade que seguramente anima ao lectorado ao que vai dirixido a lela.  

Co dedo daslle a entrar no sitio web +18 e comezas a ler. Un texto duro de instituto, con grupo de mozas e de mozos, coa aula inmanexable, cos rapaces comentando os ligues do fin de semana na rolda informativa (ligues ou sexo contabilizado). Trunfos duns e derrotas daqueles que non o conseguen, frustración e distribución de roles, o papel de machos cazadores e conquistadores de corpos, mozos consumidores de porno que humillan ás mulleres tal como ven nas películas porno, mozas dispostas a enviar fotografías ou practicar o sexo que non lles gusta para non quedar no grupo das estreitas ou das que ninguén escolle. Sexo que non se disfruta pero non se confesa, porque o que vale é entrar na selección, non importa como. A presión por compartir fotos que non quixeras que anden pola rede, por practicar un sexo que non apetece... e a onda vai a máis, ata que explota. 

Moi ben trazadas as personalidades deses catro rapaces e as catro rapazas. Ben retratado o ambiente. As situacións poden resultar duras, violentas... pero o título avisa e o lector ou a lectora puxo o dedo na tecla de "entrar". Entrar é o que ten, unha vez que estás dentro é complicado saír, pero pódese; esa é a mensaxe, necesaria (tamén).

A trama co ritmo acaído, a información entregada na dose axeitada e no momento adecuado para ser dixerida. 

Moi boa novela e sobre todo imprescindible despois de todo o que levamos visto e lido sobre a pornografía que consumen os homes e o dano que esta lle pode facer ás mulleres, despois da manosfera e das acusacións de feminazis, despois de todo o ataque ao feminismo. Isto é o que hai e con isto hai que xogar.  

Un aviso: ninguén está a salvo cando non o está alguén; non é posible a indiferenza nin a neutralidade.

Non nos defrauda a autora como non o farán tampouco as mulleres que está escribindo sobre esta temática como Chis Oliveira, Amada Traba e Priscila Retamozo que nos entregaron Las trampas de la pornografía. La sexualidad que deseamos.

... Grazas a todas elas!  

mércores, 18 de novembro de 2026

LIbros que son novidade en Antela editorial

 A fábrica de nubes con texto e ilustracións de Carmen Rodríguez acaba de ser publicado por Antela editorial.

Preséntase así: "Que sucede cando un pequeno erro muda todo o ceo? Na fábrica secreta de nubes, onde cada nube se crea con coidado, un inesperado contratempo convérteo todo nun auténtico caos… ou quizais nunha oportunidade para descubrir que os accidentes tamén poden dar lugar a algo marabilloso?

A fábrica secreta de nubes é un álbum ilustrado cheo de imaxinación, humor e tenrura que invita a descubrir a beleza do inesperado e a importancia de aceptar que non sempre todo sae segundo o previsto."

Na colección Pitiños, para primeiras lecturas, debuxos sinxelos que completan a páxina, gardas con bubes típicas na primeira parte e nubes con diferentes formas na segunda. Imaxinamos unha fábrica de nubes? Sabemos recoñecer as nubes? acostumamos observar a forma de nubes no ceo e imaxinar con que se corresponden? sabiamos que hai quen ten que definir as nubes que hai no noso ceo cada día?

Si: cirros, cúmulos, nimbos e as súas combinacións. Dependerá da forma pero tamén da altura á que se sitúan. Algo máis que engadir a todas as posibilidades de observación da natureza. Unha riqueza máis! 


 

martes, 17 de novembro de 2026

Zodiakids 1 e 2 de Ledicia Costas en Xerais

Zodiakids 1 e 2 de Ledicia Costas, ilustrados por Paula Cheshire están publicados en Xerais. Uns libros con narración, ilustración e cómic. Superheroes en serie, agora con representantes do horóscopo, as súas casas e signos. 

En O poder das estrelas entramos na historia, coa presentación dos personaxes: Estela (que é a voz narradora e acaba de cumprir 10 anos), Leo, Santiago, Ariel, o Mestre das estrelas e o antagonista: Ras (o que matou unha estrela, se fixo dono da escuridade e agora busca a morte de toda a luz). Unha marca, un  animal ou zooiko ao que teñen que adestrar. En Lúa de sangue continuamos, neste caso vivindo o eclipse.

Estela ten un irmán pequeno que é o rei dos chistes. Viven en Altoceo. Ela leva a marca do Ofiúco, o signo perdido, o deus da medicina, por iso é tan importante. Pertence á Casa do Lume con Leo, Aries e Saxitario. 

Así se presentan: "Na véspera do seu décimo aniversario, Estela descobre que o seu sinal de nacemento non era unha simple marca na pel con forma de serpe, senón un zooiko: unha criatura de luz que salta fóra do seu corpo e desata un poder que aínda non sabe controlar. Mentres intenta entender que lle sucede, atopa un observatorio máxico no subsolo da biblioteca que resulta ser a base de operacións dos Zodiakids: gardiáns do zodíaco que se preparan para unha batalla cósmica. Alí Estela coñece a Leo, Ariel e Santiago, liderados polo Mestre das Estrelas, pero tamén un segredo que ninguén lle quere contar. O seu signo é Ofiúco, o número trece, o máis poderoso... e o máis perigoso."

"Mentres a vila de Altoceo se prepara para a eclipse máis espectacular do ano, algo vai escurecer o ceo moito máis ca a sombra da Terra sobre a Lúa. Ras, o Señor da Noite, ten un plan: darlle vida a Sirius, o can da constelación, para que esperte o seu amo. E o seu amo é Orión, o cazador xigante que leva séculos durmido no ceo cun rancor enorme gardado dentro. Os Zodiakids nunca se enfrontaron a nada semellante. Mover constelacións significa abrir ocos no universo, e ninguén sabe que pode aparecer tras eles. Estela, Leo, Ariel e Santiago terán que unir forzas coas outras casas do zodíaco antes de que a Lúa se tinga de vermello. Porque cando iso ocorra, xa será tarde para calquera plan." 

domingo, 15 de novembro de 2026

Un novo libro para a colección Pequena memoria de Xerais: Cachita, o paraugas e máis eu


 

Cachita, o paraugas e máis eu de Rosa Aneiros e Miguelanxo Prado está publicado na colección Pequena Memoria de Xerais.

Da presentación editorial: "De súpeto, unhas mulleres guindaron pedras contra a casa do alcalde e, coma unha castaña sen picar no lume, estourou a rebelión. A irrupción da Infantería e Cabalería da Garda Civil desatou o pánico e comezaron caer corpos ao chan. Cachita liscou a fume de carozo. "Teño que ir, Lucía, pareceume ver a mamá!" Corrín atrás dela, subín ao faiado, apañei o meu prezado paraugas encarnado e tendinllo: "Toma, necesitarás algo para te defenderes".» En 1918 prodúcese na bisbarra de Ferrol a coñecida como «Revolta das pedradas», un movemento liderado por mulleres que protestaban pola alza do prezo da fariña e a escaseza de provisións. Como consecuencia da Gran Guerra, os comerciantes acaparaban produtos de primeira necesidade para vendelos fóra a un custe máis elevado e, o pouco que distribuían, tiña prezos prohibitivos. Fartas das restricións e da inacción das autoridades, as mulleres (labregas, panadeiras, obreiras...) e os traballadores do arsenal organizaron comisións e convocaron folgas, manifestacións e asaltos a comercios para requisaren alimentos de primeira necesidade. Nese contexto convulso nace a amizade inquebrantable entre as nenas Lucía e Cachita. «Cachita, o paraugas e mais eu» é o quinto título da colección Pequena Memoria, para recuperar as voces silenciadas da historia."

Coma sempre, nas gardas aparecen fotografía reais relacionadas cos feitos e lugares dos que se fala. Un apéndice final sitúa a historia na Historia do movemento reivindicativo desa época e nese lugar, e tamén da emigración. Desta maneira vemos que o que se relata está baseado na realidade demostrándose con datos. 
Esa denuncia de tratos coma o da "vaca posta" onde ata había que pagar con rapaces, a soedade da vellez, as escolas feitas por emigrantes, as viúvas de vivos, esa prohibición de mostrar o que tes (aínda que sexa un agasallo) porque vives de fiado, as mulleres e os seus traballos, a diferenza entre as dúas rapazas (unha toda inocencia e a outra xa afeita a enfrontar a vida)... pero tal vez, o cerne do relato está nestas palabras "Vina marchar coxeando, como se cargase todo o peso do mundo no lombo, e pensei no pouco que se parecía a aqueloutra rapaza afouta que dera na miña mellor amiga". Unha carga policial polo medio e todo pode cambiar. 
A autora aproveita para contarnos unha historia da que derivan moitas outras, dun paraugas vermello que regresa branco, da emigración que nos salvou da miseria e do analfabetismo, de América como utopía, das escasas mostras de afecto que ocultaban todo o amor e sensibilidade (por exemplo entre nai e filla). 
As ilustracións de Miguelanxo Prado do que nos gusta todo, ata a sinatura que é ese selo que lle dá conformidade á obra.  
Moita sorte e orgullo pola historia, polas ilustracións e pola colección. 

venres, 13 de novembro de 2026

De cando foi o ano de Castelao, unha obra de Teófilo edicións

 


No ano de Castelao, 2025, unha obra de Teófilo edicións asinada por Paco López - Barxas e Isabel Pintado, chega a nós (con retraso) da man da Xunta de Galicia e o Parlamento.

Un neno vainos presentando a historia. Chámase Eduardo e dinos que Castelao tiña tre nomes (Alfonso, Manuel e Daniel), introdúcenos a toda a familia (avós e pais cos seus oficios), de como aprendeu historias (e tamén as primeiras letras), fálanos de cando os dous (Eduardo e Daniel) eran pequenos e xogaban xuntos, das inxustizas ás que era tan sensible o pequeno Castelao, de como sempre falaba e pintaba en galego (que tamén se pode facer, sen dúbida), de cando emigran a Arxentina para estar co pai e nacen as súas irmás, de como volven, da súa fascinación polo mapa de Galicia e de como nesa mapa pinta a casa de tía Ádega que colle vida... Isto anímao a seguir pintando engadindo debuxos pola xeografía ata que descubriu que por cada cousa que debuxaba outra desaparecía. Esa noite aparecéuselle Fontán, o autor do mapa e explicoulle que pintar o país que levaba na cabeza non o podía facer el só, que había que facelo coa axuda de moitos. Esa era a lección: non se pode debuxar un país sen soñalo xuntos!  

Debuxos que ocupan unha ou dúas caras, letras que cambian de cor (do negro ao verde, vermello, branco, azul, marrón...) Unha bolsa de rede cun lazo azul para gardalo... Todo un luxo de  presentación, tal como son estas publicacións das institucións e deste editorial 

xoves, 12 de novembro de 2026

Non é unha palabra bonita. Un título que se pode entender...

Non é unha palabra bonita de Bharti Singh e Urvashe Dubey está traducido por César Lorenzo e publicado por Aira.

Da presentación editorial: "Algunha vez che apeteceu dicirlle «non» a alguén, mais non quixeches mancalo? Hai veces que queres dicir «non», mais acabas por dicir «si» e sénteste a desgusto? Acompaña a Sia nunha fascinante viaxe na que ha aprender a dicir «non» con seguridade e elegancia. Un libro que axuda a comprender o valor da asertividade, a sermos amables sen ignorar os nosos propios sentimentos."

Trátase de reivindicar a palabra "non", de axudar a entender que se pode utilizar sen sentirse mal. 

En primeira persoa unha nena vai explicando unha situación: unha compañeira pídelle sentarse ao seu lado, contesta que si, pero cando esta lle pregunta se pode usar a súa caixa de pinturas contéstalle que non. Case chora do desgusto e a compañeira ao darse conta explícalle que lle presta outras pero non esas. A esta nena non lle costa traballo negar algo mentres que á que nos conta a historia resúltalle difícil e pensa que pode incomodar ao outro; ela déixase levar aínda que ás veces lle mnolesten determninadas condutas dos demais, tenta ser amable... pero a primeira obriga é cunha mesma, quererse, tratarse ben, estar a gusto. Por iso hai que practicar a maneira de dicir "non" con respecto pero asegurándonos de que nos toman en serio, nas relacións persoais e nas reivindicacións sociais dicindo "non" aos abusos, atendendo á intuición. Certo, débese practicar o "non" para mellorar nós e o mundo, pero non para cumprir os nosos caprichos. Hai que saber cando dicir "si" e cando "non".

Nas ilustracións aparecen personaxes como Gandhi que dixo "non" para liberar un país, aparece carapuchiña e o lobo tentando enganala, escritos como o de Novoneyra "Chove para que eu soñe" traendo a historia ao noso mundo. Polo tanto, estamos ante un libro que nos vai permitir traballar a asertividade na súa xusta medida, reflexionar sobre o uso da palabra e das diferentes situacións que se nos presentan no día a día e, ao tempo, atopar as referencias culturais que nos integran nun mundo. 

martes, 10 de novembro de 2026

Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado

 

O Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado do ano 2026 (e xa van 19!) recaeu en Noite de lúa de Guia Risari e Paolo Domeniconi.

Na entrada  uns versos de García Lorca (porque a lúa sempre nos remite a el): "Cando sae a Lúa, / o mar cobre a terra / e o corazón séntese / illa no infinito." do poema "La luna asoma" do Canciones de luna.

No ano do eclipse, cando os corazóns se estremeceron ante a escuridade momentánea do día feito noite, cando a luz asombrou cunhas cores e movementos nunca vistos, cando a natureza respondeu co silencio e a algarabía e, como na primeira vez ante o milagre do universo, a humanidade se sentiu unha mota de polvo no espazo sideral... Nese instante máxico que permanece na caixa do peito para relembralo, veu a nós Noite de lúa. Porque a noite non é igual sen a lúa e porque nela vemos a xeografía misteriosa pola que o astronauta paseou para demostrar que eramos poderosos (ou mellor, para garantir que somos animais investigadores).

Unha ave da noite recíbenos e a historia comeza porque un home (con can) vive nun val perto do mar, nunha casa de pedra e ten unha pequena camioneta. El, dende sempre, está atento ao ceo, especialmente na noite, cando pode observar a lúa nas diferentes fases. Fálalle, chámaa; ela semella non escoitalo ata que unha noite baixa ao seu xardín. Alí é recibida sobre unha manta cuberta de flores. O home cántalla unha desas vellas cancións que falan dela dende sempre, cóllea nas mans e lévaa para compartila coa xente do pobo... E, partir de aí, teredes que ler e, sobre todo, mirar. Unhas cores que comezan coas gardas dun azul noite, a luz establecendo as horas do día, iluminando as imaxes cunha mestría impresionante, os fondos que nos falan, igual que o fan as gafas de Paulo que nos impiden verlle a cor dos ollos. O texto escaso e poético. Cóntasenos a historia de alguén sensible que atende ao ceo e quere compartir a beleza do mundo cos demais, porque a fermosura fainos mellores. Alguén que non lastima o que toca senón que con delizadeza o devolve ao seu lugar. Alguén que ensina á seguinte xeración que hai que coidar o planeta para poder seguir tendo relación coa lúa, abaixo ou arriba, baixando ela ou subindo a nena. 

Por riba, ese home, Paulo, semella o noso Castelao. Porque el tiña esas gafas que lle impedían ver moi ben e aínda así pintou para nós o bo e o malo e, tendeunos o seu quefacer para que aprenderamos e puideramos continuar. Niso estamos. mentres unha man humilde, como a de Paulo, lle pon unha planta de crisantemos na tumba en novembro, igual que a todos os mortos.   

É o can quen o esperta cando a lúa baixa. Os animais sempre máis receptivos á natureza.  

Lembremos que o libro sae nas linguas peninsulares e o italiano. Así mesmo, non esquezamos que esta autora xa tiña publicado en galego Aquiles o puntiño e máis O tranvía chamado Flor.