En pequeno formato, cunha goma que o pecha a modo de caderno, dedicado "a ese ente que te acompaña dende o día do teu nacemento": A miña sombra de Nacho Rubio e Rebeca Luciani. Publicado por Pepa a Loba editora.
As gardas son ilustracións de ceras sobre fondo amarelo e un toque vermello no límite. Cores sobre os que traballar as diferentes páxinas enriquecendo o obxecto.
Na cuberta, a vestido da nena ten sandías como motivo, e esa referencia gánanos, porque nós, de verdade que comemos froita e cando esta é a sandía énchesenos a boca de emoción pensando nas criaturas que xa non poderán volver a tomalas; confesamos, pois, que adoramos as sandías porque son a lembranza sentida dunha infancia que quixeramos viva e recordar doe (xa o dicía Herminio Barreiro) pero non nos permite esquecer.
A sombra e o espello son misterios aos que nos enfrontamos na infancia. Xogamos coa nosa imaxe tentando enganar a ese outro "eu" que, como un eco nos repite.
O texto está en verso: unha estrofa de catro en cada plana, para falar de como a segue a onde ela vaia, de como a copia en todo o que faga, como se funde en negro ou semella irse cando dorme; pode irse con outra criatura ou non é posible porque ao espertar está de novo aí, pegada a ela. A nena e a sombra, o abrazo que as xungue, branco e negro, luz e escuridade; estampados nos debuxos e un paxaro (unhas veces branco e outras veces negro) que percorre o libro.
Unhas ilustracións ricas en calidade e significado e un texto que nos anima a xogar e darlle continuidade.






