Álex ten vergoña de Natalia Shaloshvili

Álex ten vergoña é un álbum ilustrado de Natalia Shaloshvili, traducido por Iago Nicolás e publicado por Kalandraka.

Despois de Que precisa un gato pequeno? e Pablo está de mal humor, aparece esta nova obra que nos mostra emocións introducíndonos no mundo dos pequenos animais. 

Así se presenta: "Cando Álex chega á casa de Leo para gozar dunha tarde de xogos, encóntrao cheo de enerxía e listo para a acción. Leo quere xogar coa súa amiga aos restaurantes, formar con ela unha banda de rock ou voar xuntos á Lúa. Álex imaxínase preparando esponxosos pasteis, actuando sobre o escenario ou sucando o espazo, pero a súa timidez véncea rapidamente e só desexa volver á casa. Como poderá demostrarlle a Leo que de verdade quere xogar con el?

Natalia Shaloshvili regresa con outra historia inspirada nas súas propias experiencias infantís dedicada a aqueles nenos e nenas que necesitan máis tempo para socializar. Un álbum cheo de tenrura e humor no que un pequeno cachorro de lobo é capaz de superar a súa vergoña e timidez coa axuda do seu amigo para, por fin, gozar xogando xuntos."

Xogando coa tipografía (fragmentos en letra caligráfica) váisenos presentando a situación. Unhas ilustracións a base de manchas, moi expresivas e doces que nos van levando a entender a eses animaliños que se atopan para xogar. Mamá leva a Álex á casa de Leo para que xoguen xuntos, pero o pequeno rato prefire  xogar con súa nai e non ter que enfrontarse a novas situacións que o poñen nervoso. Por riba, Leo é todo seguridade en si mesmo, quere xogar a ser cociñeiros, tamén a ser estrelas de rock e ata astronautas. Álex, a pesar de que lle apetcen todas esas opcións, queda paralizado e quere volver á casa. Daquela Leo confésalle a tristeza que lle dá o feito de que non queira xogar con el, porque o que máis desexaba é que puideran ser os mellores amigos para sempre. Ela dáse conta de que é o que tamén desexa e confésalle a súa vergoña. Nada hai mellor que a sinceridade. Leo fálalle desde o corazón, tamén el ten vergoña ás veces e ademais pode mostrarse un pouco berrón e mandón. Agora si que poden xogar, a todo, a facer chulas e a ser rockeiros do espazo.  Un cachorro de lobo e un ratiño poden xogar xuntos, só llo pode impedir a vergoña dun deles e, quen é o máis animoso? pois, o ratiño! (non vos deixedes levar por prexuízos)

Falar de que se sente, dos afectos, das emocións... é máis necesario que nunca, para continuar sendo humanos, para que nos importe o que pasa, para que a indiferencia non nos gane.  Para non perder ningunha oportunidade que compartir e ser felices! 

Ula vergoña? 

Hospitalario, un libro para acompañar

 

Hospitalario é un libro do Hematocrítico.

Así se presenta: "O humor e a tenrura do Hematocrítico sobrevoan cada páxina deste libro. Hospitalario é máis que un cómic sobre a estancia infantil en hospitais. É un acto de amor. Belén acaba de chegar á UCI Pediátrica dun hospital e está moi angustiada. Cre que o hospital é un sitio aterrador, cheo de aparellos horribles e de médicos arrepiantes que fan cousas horribles. Leva razón? Imos descubrir o que esconde o hospital nesta historia tenra, emocionante e chea de humor." "Unha historia tenra, emocionante e chea de humor para axudar aos nenos e nenas a entender por que están nun hospital. Se es unha nena, neno ou tamén un adulto e che dan medo as UCI e os hospitais: tes que ler este conto. Se os contos se puidesen receitar como os medicamentos, este sería indispensable para nenas e nenos hospitalizados."

O diálogo entre unha nena que chega ao hospital e un neno con experiencia nestas lides que lle axuda. Cando ela o supera os seus medos, el ten que marchar, xa son amigos! Pero, como nunha cadea de favores, agora é ela quen vai axudar a unha nena que está chegando chea de angustia. 

Premio Jules Verne

O XVII premio Jules Verne recaeu en O corvo sobre a neve de Andrea Maceiras. Xa no 2017 o conseguira con Europa Express.

Preséntase asi: "Na era glacial, os Países Temperados pecháronlles as fronteiras aos emigrantes climáticos. A neve sepultou toda esperanza. E mentres os cidadáns lexítimos son controlados por asistentes persoais, os parias do frío son obrigados a tatuar a marca dun carrán ártico no fémur. Dryas e a súa familia viven afastados de todo. El sabe que os seus pais agochan un escuro segredo. Por iso, cando a nai e o irmán pequeno desaparecen sen deixar rastro, vese na obriga de fuxir canda o pai ata o límite da Zona Vedada. A súa única guía será un corvo creado coa chamada Tecnoloxía Eterna e sete libros antigos e obsoletos que detesta. O que Dryas non sabe é que alguén os busca na distancia. Nin que os segredos poden deixar cicatriz. Tampouco que, algunhas veces, a literatura é a única salvación posible." 

Unha imaxe: esa ave negra que sobrevoa o branco. Unha distopía porque estamos no tempo de crealas e lelas, máis que en ningún outro. Unha referencia oculta para algún lectorado: A carretera de Cormac McCarthy. Varias referencias que forman parte da historia: Jane Eyre, Lei de vida, Anfitrión, Viaxe ao centro da Terra, O libro da selva,  O conde de Montecristo, O soldidiño de chumbo...

Dúas voces, a da Intrusa e a do rapaz protagonista, un mundo branco e deserto. desamparo. Ninguén lembraba xa o que era aalegría. As palabras eran as únicas capaces de vencer a desesperanza. Non estaba claro onde remataba a natureza e comezaba o artificio. Un centro de segundas oportunidades (en vida ou revertendo a morte: existindo doutro modo). Replicar, traer especies extintas de volta á vida, preservar corpos, conceder segundas oportunidades. Invisibilidade. As palabras crean literatura pero tamén hai literatura que incorpora palabras aos idiomas, capaz de completar linguas e con elas a nosa visión do mundo. "Oxalá nunca deixemos de ler os pensamentos dos outros. E que a literatura sexa a nosa única e auténtica Tecnoloxía Eterna". (así remata).

Seres tecnolóxicos, Tecnoloxía Eterna, soidade, a brancura infinita da neve, a Glaciación, parias do frío, criaturas artificiais, Zona Temperada, Mundo Glacial, refuxios climáticos, asistente de vida, pulseiras de control, Días do Frío, Zonas Extremas, asistentes de vida (parte da Tecnoloxía Eterna), correntes migratorias, fuxidas, emigrantes climáticos, Averno Glacial, a Creador de cada criatura, migración, Zona Vedada, abandono, emerxencia climática, colexio científico e militar

Sosia é a palabra que abre o segredo, cidades soterradas baixo a neve, a cegueira da neve, memorias numeradas, lembranzas fundacionais, modificacións xenéticas, soños premonitorios, sete libros, silencio, campos enerxéticos, emerxencia climática, falta de cores, a eternidade do branco, a invisibilidade, o silencio... o Averno Glacial era un xiganteso cemiterio igual que o Mediterráneo. Os nacidos na Era Glacial eran incapaces de ler porque a aprendizaxe e o ocio chegara a eles a través de imaxes, de simuladores, de realidades virtuais (non había ningunha razón para os pensamentos doutras persoas cando o asistente podía crear as ficcións totalmente personalizadas). "Debes deixarte levar pola historia. Sentir as palabras de quen a escribiu como se fosen túas. Como se che pertencesen a ti." aconselloulle o corvo. "Unha historia só existe cando alguén a le. Por iso, eses vellos libros necesitan de ti" seguiu). Lerlle aos nenos enfermos,  

En certos momentos, hai que deixarse levar. A perda continua: da casa, da nai, do irmá, do pai... bosques sen nome, a desesperanza, o mar na súa inmensidade, producía unha vertixe semellante á neve, un medo profundo e a voz que repite: déixate ir, non loites. 

Ata que a glaciación destrúa o mundo ou ata que a humanidade o salve, cando a túa vida cambia pero a natureza (o que se rodea) continúa intacto, pero os libros levan aos soños, enriquécenos. Incerteza. O sangue sobre a neve do que falou García Márquez.

Un libro para ler dunha autora que é quen de crear mundos diferentes, unha e outra vez,   

Guía dos seres fantásticos que viven en Galicia sen que talvez o saibas

Guía dos seres fantásticos que viven en Galicia sen que talvez o saibas de Anaír Rodríguez e David Rodríguez publicado por Xerais.

Anuciase “Con información e trucos para ter en conta se os ves!”

Dia presentación editorial:”Sabías que en Galicia habitan unha chea de seres marabillosos e que en calquera momento podes atoparte con eles? Algunhas destas criaturas son moi coñecidas (bruxas, trasnos, lobishomes...), pero hai outras que se cadra ignoras e, polo teu ben, non deberías. Que habilidades teñen? En que lugares é máis frecuente atopalas? Son perigosas? Neste libro, ademais de coñecer algúns dos fascinantes seres que viven entre nós, encontrarás información valiosa sobre que facer en caso de velos. Atrévete a entrar no mundo da mitoloxía galega. Sorprenderaste co que vas descubrir!”

Agora que chega o samaín este libro preséntanos nun formato de álbum con pastas duras e grandes imaxes unha colección de seres que meten medo, tratados dunha maneira divertrida e casual en base a tres apartados: descrición do ser, “Que debes saber se o ves” e “En poucas palabras” (un resumo rápido para ir aclarándose distribuído en “Características”, “Onde viven?” e “Outros nomes”). Nos dous primeiros, aparecen rodeadas palabras que son aclaradas achegando máis información case sempre en clave cómica. Ambos autores buscan a complicidade do lector e lectora con guiños e sinceridade do estilo de “Non che sei!” (por exemplo en “Outros nomes”), coa relación con situacións ou personaxes actuais (como a cita de Mini en Pedro Chosco) ou outros comentarios cheos de humor, nas imaxes sucede o mesmo coa introdución de chapas (STOP eucaliptos, o móvil na man da moura, Meigas power na man dunha Mary Poppins sufraxista, os tenis do lobishome, o triángulo de perigo para as mozas na Coca...)

Menstruación en marcha

Menstruación en marcha de Gloria A. Calvo, Camila Lynn e Agostina Mileo está traducido por Iago Nicolás e ilustrado por Martina Trach. Publicado por Kalandraka.

A modo de caderno, un libro de mulleres que fala e mostra mulleres deténdose na chegada da menstruacióne o que isto significa, da relación coas hormonas, de quen pode menstruar, que inflúe, como é o sangue da menstruación. A resposta a preguntas como se doe ou se cambia o estado de ánimo, se é para sempre, que produtos se poden utilizar e como se enfronta esta nas diferentes partes do mundo, a relación cos embarazos, os prexuízos e tabús ao redor da menstruación. Todo isto con apartados tan interesantes como "Sabías que...?", "A experimentar!" con traballos de campo; "Para ter en conta" e Menstrumito" / "Menstruconsello".  

Unha guía imprescindible para acompañar a chegada da menstruación e falar dela sen falsos mitos nin tabús.   

Unha nova aproximación, despois de Bárbaras! Unha achega desenfadada á menstruación para adolescentes divers*s (e non só) publicado por Xerais na colección Seica.

Para o comezo do comezo

Pelos e plumas de Mercé Galí é un libro de tea para primeirísimas lecturas e está publicado por Kalandraka. 

Preséntase así: "Un libro de tea perfecto para iniciar o hábito da lectura e fortalecer o vínculo co bebé a través da lectura, do xogo e da empatía, dunha maneira amorosa e próxima, estimulando habilidades como a lingoaxe e a imaxinación... adquirindo un vocabulario básico relacionado cos animais da granxa."

Páxinas gordechas e con textura interior que nos fará pensar en plumas ou pelos para presentarnos o can, o galo, o ganso, o porquiño, o rato, a vaca, o coelloe a gata. 

Preséntase nun estoxo que nos servirá para gardalo despois de cada uso, cun furadiño no que se nos indica que debemos tocar para facernos unha idea do que nos agarda.

Ben, Kalandraka vai ampliando o seu catálogo a produtos necesarios, os indicados para o comezo, para eses tempos nos que o libro vai máis alá do libro ata converterse nese obxecto que queremos levar sempre connosco, da man, no carriño, na cama, en todo tempo e lugar. 

Con este libro aparece tamén  Aletas e burbullas.

 

O Premio Raíña Lupa na modalidade xuvenil

O Premio Raíña Lupa na modalidade xuvenil do ano 2024 recaeu en Unha historia de amor como outra calquera de Rosa Aneiros que aparece publicada na colecciójn Costa Oeste de Galaxia.

Da presentación editorial:"Que teñen en común o explorador Ernest Shackleton e a brillante científica Olalla Caínzos? Exacto! A fascinación pola Antártida! A iso debemos sumar o odio que Alma sente por eles. A súa nai era divertida e unha contadora de historias magnífica ata que a obsesión polo continente branco e polo quecemento global a papou enteiriña. Por iso, ela está en guerra aberta co mundo, un mundo que inclúe ao seu pai, a profe Patricia, a súa examiga Lía e o instituto enteiro. Mais Alma non tardará en aprender que na fría, inhóspita e hostil Antártida, numerosas especies sobreviven grazas a unha inmensa capacidade de adaptación ao medio. E ela é un deses fascinantes seres, só que aínda non o sabe. Unha novela chea de xistras, liques extraordinarios, calcetíns desparellos, cibercarrachos, infernos de neve e trenzas viquingas que conforman unha historia de amor coma outra calquera." 

Ela, Alma, unha rapaza de trece anos comeza a contarnos a historia, fala da familia, da avoa Paula sempre encabuxada e falando sen control, do silencioso avó que se converte nun contador de historias e se ten que mudar con eles, do pai metido na internet para descubrir os delitos, da nai na Antártida investigando, de Lola (a muller que lles vai poñer orde na casa), da profesora de matemáticas -amiga da nai- que pretende botarlle unha man pero, como deixarlle?, de como o seu cabreo co mundo a leva á soedade máis absoluta. Ela espiando detrás das cortinas ou das portas,  contándonolo todo: o divorcio dos pais, a súa maneira de non querer chamarlle nai a quen o é, a chegada da moza que bota o pai, a enfermidade da nai e a revoda para poder coidala, o avó que se fai presente nesa casa de caladiños, o acordeón que a acompaña e lle serve aos demais para castigala, pero tamén se castiga ela coas autolesións, unha casa en silencio que se semellaba ó continente de xeo. A dor pode ser tan dura que teñas que negarte a compartila por non rachar, pero Alma vaise salvar, xustamente, pola capacidade de empatía resistencia ante o xeo comunicativo.

A novela da Antártida, do continente branco con todos os seus exploradores e investigadores. O punto xeográfico no que deterse a desentrañalo. O cambio climático de fondo. Unha adolescente que nos marabilla por esa capacidade de mirarse e mirar o mundo e, sobre todo, por contárnola nunha das mellores novelas xuvenís da que nos acordaremos oitos anos despois de lela. Rosa Aneiros non pode negar esta capacidade narradora que transcende para entregarnos produtos esixentes e dunha calidade límpida. Así como en Catro plumas de dinosauro e Faísca, a nena neandertal nos conduce á Prehistoria para que a ficción conteña información, en Unha historia de amor como outra calquera lévanos ao cojntinente máis descoñecido para espertar nos adolescentes a curiosidade, para que podan entrar nunha aventura que vai máis alá das súas vidas e do seu contexto, nunha expedición internacional con expedicións e investigacións que nunca deixan de sorprendernos.

Canto lle debemos a esta escritora que -coma unha abella- constrúe silenciosamente a nos amellor literatura!