A lenda de Santoro, a BD dun autor moi novo

A lenda de Santoro, a BD dun autor moi novo Mario Ezequiel Casas Comojo, editado por Mariano Casas Gil.

Así se presenta: " Libro encuadernado en cartoné de 48 páxinas en cor máis cubertas.

Unha aproximación á lenda do minotauro, na que se contan moitas máis cousas sen contalas de todo, en fin, un auténtico "capolavoro". A Lenda de Santoro es unha impresionante ópera prima, máis aínda se vos digo que Mario, o seu autor, fixo o guión, debuxo e entintado con 13 anos, e a cor con 14.

Os debuxos, a historia, a narración, todo lle saiu redondo. É un cómic para gozalo de verdade, sen importar a idade que teña el nin a que teñades vos."

A magnífica relación entre un avó e o seu neto, unha familia formada por eles dous coa nai do rapaz. Tamén están os animais, claro! galiñas e galo, burro, e sobre todo Fénix, o moucho vermello do avó que manteñen en segredo, o xabarín que baixa de cando en vez, a cabra coa que ás veces se confunde o ser mítico, os porcos do veciño e o can que os vixía... Vida rural. Unha lenda. Un minotauro que o avó viu pero que só cren os pequenos da casa (a filla cando escoitaba os seus contos na cama e o neto que agora ten esa idade). Será que o viu ou que algo o confundeu? uns cornos, dúas picadas na barriga do burro e na dun porco, unha foto que fai o moucho e a busca do minotauro. Avó e neto poden velo e moitos anos despois o rapaz feito avó cóntalle a historia ao neto. Semella que a historia se repite, igual que a familia que aparece na foto, igual que esa corrente de afecto entre avó e neto.

Unha magnífica historia. Un personaxe infantil tan amoroso que resulta estraño que o estea a crear un adolescente. A tenrura e o mito.  

Un autor que se estrea

Axencia máxica de vetectives é a primeira obra de J. Santoro Gallego e está ilustrada por Ignacio Hernández. Publícao oqueleo.

Así se presenta:"Preguntácheste algunha vez que lle pasa a unha serea cando se arrefría? Ou a un vampiro se ten unha carie? Ou… a unha elfa se rompe un óso ao caer dunha árbore despois de que a súa nai botase toooooda a tarde dicíndolle que non xogue nas alturas?

Pode que no teu mundo non ocorran estas cousas, pero no Val da Fantasía existe unha axencia máxica, dirixida por unha marabillosa veterinaria, medio detective, chamada Vega Vet. Por ela pasan toda clase de seres fantásticos con problemas do máis disparatado."

Contado en primeira persoa pola protagonista, Bega Vet, que vive no Val da Fantasía onde trasnos, dragóns, bruxas, fantasmas, unicornios, elfos, fadas, sereas, vampiros... conviven felizmente cos humanos e son atendidos (cvando teñen problemas) na Fabulosa clínica para animais fantásticos e axencia de monstros superxeitosos (no seu nome completo). Os asuntos son tan especiais que aparecen capítulos titulados O fantasma visible (como invisibilizalo?). O primeiro caso ao que se enfronta esta nena e o seu axudante Bruno Ventuno vai requerir moito empeño de investigación conpaseo pola  pizzería e o seu baño, a visita á profesora Elinor que lles axuda a atravesar espellos e a análise no laboratorio da axencia (teñen de todo!) onde descubren que o fantasma tomara uns nutrientes bos para a vista e a partir dese momento todos o ven a el, así que toca tomar uns comprimidos antivitamínicos (que tamén llos dá directamente ela (pois ademais de médica é farmacéutica). O vampiro con dor de cairos é o segundo caso que se lles presenta: un vampiro neno con tanto dor de moas que fala co ceta e a súa nai que se transforman en morcegos sempre que queren. O pequeno de douscentos anos (unha nimiedade para un vampiro) que usa chupete e decidiu facerse vexetariano... de aí virá o problema, duns pasteis que lle prepara un amigo nun laboratorio; neste caso van axudar as tías vampiras e xemelgas do pequeno, e todo resolto cuns novos amigos. O terceiro caso é o do pedante mago Rybka que perde a súa maxia porque a vara que herdou ten un problema... haberá que ler o libro para averigualo! pero xa vedes que cantidade de problemas pode resolver a Axencia Máxica de Vetectives.   

O peor é a que a tal Vegavet existe e é unha clínica veterinaria. 

Un libro de información dende Galaxia

 

Por que comemos? E outras preguntas sobre o pracer e a historia da comida de Xosé Cermeño está publicado en Galaxia, na colección Lanterna de Aristóteles.

Así se presenta: "Comemos porque é unha necesidade biolóxica. Comer é inseparable do feito de estarmos vivos, pero tamén comemos porque nos gusta, e soubemos converter esa necesidade nun pracer.  Ademais, dicimos que a comida é cultura porque forma parte esencial da nosa vida en común. Producir alimentos e compartilos crea vínculos poderosos entre as persoas. Por iso celebramos arredor da mesa os aniversarios, as vodas, as festas, os éxitos académicos e profesionais e os acontecementos importantes da vida. Este libro ábrenos o apetito por buscar en cada prato moito máis que sabores."  

Unha obra de divulgación sobre a comida, cunha bibliografía que nos leva a Xavier Castro cos seus fogóns galegos, a referencias como Cunqueiro, Pardo Bazán, Picadillo (Manuel María Puga y Parga) ou Julio Camba.  

Un libro centrado na comida, nos motivos para comer  e reunirnos ao redor dela, das razóns para comer o que comemos, nos produtos e a súa orixe... pero tamén nos autores e autoras que falaron da gastronomía de Galicia. Para rematar, pregúntase o autor de que falamos cando falamos de comida e que comeremos no futuro. 

Deberiamos dicir que esta colección recolle libros informativos con distintos formatos, algúns deles dirixidos á infancia cunha presentación case de álbum e que representan o que nós agardabamos da persoa do CSIC que dirixía a colección. Outros son libros como este, que tratan unha temática (e que tamén son necesarios) pero que non responden a esa necesidade de libro de coñecemento en galego para que a rapazada entre na temática científica de maneira amena. Non é doada unha colección deste tipo, de aí os vaivéns que teñen tamén as coleccións que foron nacendo desde Xerais. Todos eles produtos imprescindibles (como dicíamos) pero que tememos sexan superados polos de Zahorí CSIC que chegan doutras latitudes. Estes, seguen os postulados de aqueles vellos manuais que nos presentaba Altea nos anos setenta e oitenta e que tanto nos axudaron na escola. Dende a desaparición de A Nosa Terra quedou ese baleiro nos libros de información en galego feitos dende Galicia, que tanto Xerais como Galaxia e Baía van enchendo pero botamos de menos algo máis atractivo e ao alcance dos máis pequenos para que podan ir ampliando da maneira máis atractiva os seus coñecementos. 

O lago e os medos de Flop

Flop e o lago de Marianne Dubuc é un álbum ilustrado, traducido por Tamara Andrés e publicado por Kalandraka. Preséntase como "a historia dun pequeno coello e dun lago, en cuxas profundidades se agochan moitos segredos, pero tamén unha gran valentía."

Forma parte da colección Demademora a partir de tres anos.  

Hai unha emoción maiúscula, un na que ten sentido pararse e é o medo. Ese que nos salva de riscos pero tamén nos limita non permitindo que cheguemojs a onde poderiamos. Si, no medo ten sentido que afondemos, tal como o fai Flop (o protagonista desta historia). Vai cos irmáns ó lago pero mentres eles se bañan e xogan na auga Flop le e só se atrefve a andar sobre as pedras que sobresaen da auga, non quere nadar, sabe que o lago agacha segredos pero pode caer e non sabe nadar. Nunha ocasión entra no lago (non diremos como) e descobre que pode respirar debaixo da superficie, daquela investiga, descobre unha sombra enorme e tamén que en vez de temela pode ser amable con ela e facerse amigo, descubrir a beleza do mundo subacuático e aplicar a mesma estratexia con todos os seres que poden asustalo... pero isto cóntao dunha maneira ben fermosa con palabras e imaxes.

Será que soñou ou foi real, será que podemos superar todos os medos?    

Teredes que lelo e atopar ese outro ser pequeniño que o acompaña nesa viaxe pola auga e o que significa a sombra da que se fai amigo. Porque nos libros para pequenos tamén hai varias lecturas e todas están ao noso dispor. 

O último Heartstopper da serie?Xerais manteranos ao tanto!

Heartstopper 6. Acaba de aparecer (e imaxino que ao tempo) o volume 6 que se presenta como o último da serie dos mozos Charllie e Nick, dous rapaces que se coñecen no instituto e se namoran, que se fan mozos e (a pesar de que non ser o máis común) continúan séndoo despois de dous anos.  Agora veremos a Charllie presentándose a representande do alumnado, saíndo ganador e facéndoo moi ben. Atoparemos a Nick presentando os seus papeis a varias universidades e vendo que o escollen na primeira. Pero non todo son rosas, os problemas están aí: un pai que case abandona a Nick, o irmán maior que semella seguir os pasos do pai (aínda que o coñece ben e non se deixa enganar), os problemas coas autolesións e a anorexia, os medos a que algo tan bo poda rematar... Aí os temos! A vida de dous rapaces que loitan pola súa saúde e pola dignidade de todos, contra o abuso e a discriminación de calquera tipo de resistencia á diversidade de xénero e sexual. 

Así se presenta: "O volume 6 de «Heartstopper», a entrega final da serie de Alice Oseman, narra o peche da etapa escolar de Nick e Charlie. Enfrontados ao reto da universidade e a distancia, a parella demostra que o seu amor é sincero e forte ante os cambios e o futuro. No instituto, todo o mundo sabe quen son o Nick e o Charlie. E todes saben que continuarán xuntos para sempre. Mais o Charlie está ocupado coa súa candidatura para representante do alumnado. E, mentres o Nick se prepara para marchar á universidade, comeza a preguntarse o que será del... sen o Charlie. Este é o sexto e derradeiro volume da serie best-séller «Heartstopper» con millóns de exemplares vendidos, da autora premiada Alice Oseman." 

Alice Oseman é a autora deste cómic que nos presenta a evolución dunha parella homosexual que se di "cambiou a vida de máis de 20 millóns de persoas, para sempre". Agardamos que se siga lendo e axudando a transformar a sociedade.

O último Heartstopper da serie? Un epílogo, recursos sobre saúde mental (e outros), unha nbota da autora, o playlist de cada un deles dedicado ao outro. Escrito cob linguaxe inclusivo con remate en "e", traducido por Nee Barros e cun aviso de contido na primeira páxina sobre as conversas que imos atopar sobre saúde mental, transtornos da conduta alimentaria e referencias sexuais e unha web da autora para ampliar o contido.

Grazas a Xerais por este esforzo que nos coloca na cabeza de lecturas contemnporáneas e avanzadas!!!! 

Paula Carballeira en oqueleo

A última novela de Paula Carballeira aparece en oqueleo. Arquivo de voces en casas abandonadas.

Preséntase así: "Cando Navia desaparece, a irmá pequena, Xere, descobre unhas gravacións que demostran o contacto que a maior mantivo co «Outro Mundo». A través deses arquivos, a nena afondará nos sucesos que rodean a inquietante Casa do Alto." 

A irmá pequena (Exeria ou Xere) conta e a maior (Navia) grava. Ela escoita voces, ve pantasmas, vive un pouco aquí e outro pouco alá, viste daquela maneira (de negro e roupa moi ancha), anda triste... A pequena observa e cando desaparece vaina buscar porque ela sabe algo. Como se pode vivir vendo o que ninguén ve, esocitando o que ninguén escoita...? Como se pode resistir tanta dor cando a única alternativa semella ser a psicoloxía e a farmacia?  Coñecemos casos de desaparecidos, de carteis con fotos de persoas ás que se busca, sabemos que non todas aparecen, sabemos que non somos quen de comprender todo o que existe e o misterio visítanos,

Neste caso, Paula, atopa o ton para introducirnos nunha historia na que os espazos en branco, as elipses  e o silencio crean o espazo do misterio, do que non está na nosa capacidade entender e a dúbida de se hai máis mundos que os que habitamos e como funcionan. Unha de pantasmas para ler coa mesma sensación de cando asistes a unha película de medo. "Encher os ocos da historia", di Navia "porque é incrible a nosa capacidade para fabular, para crear ficcións que se volven máis reais canto máis se contan" e porque esas historias poden beber da tradición coma a do Porviso do que fala Sonia que se nos pousa no peito e nos rouba os soños ou as lendas urbanas acerca dos aparecidos que se negan a marchan mentres non se descobre o que hai detrás da súa morte. 

Premio do II Certame Jaime Olmedo Limeses

Alén e o dragón de Olaia Sendón resultou ganadora do II Certame Jaime Olmedo Limeses.

Da presentación editorial: "Alén nunca imaxinou que a súa vida en Sardiruña agochase nada extraordinario. Pero todo cambia cando un dragón comeza a aparecer nos seus soños e esperta preguntas ás que nin a súa nai, Emma, nin o seu irmán Xoel parecen poder responder. Só Mamamucha, unha enigmática anciá, semella saber máis do que conta. Porque, ás veces, os segredos dunha familia non desaparecen. Simplemente agardan o momento axeitado para regresar."

Dous irmáns, un pai músico que anda en concerto en concerto (e polo tanto desaparecido), unha nai que exerce de traballadora social e aguanta como pode dos adolescentes e a súa fame infinita. Un traballo escolar sobre a familia levará ao pequeno a investigar no faiado, no álbum de fotos e na aldea na que viviu a nai algúns anos. 

A historia, contada en terceira persoa, xira ao redor do menor dos irmáns que comeza a sentir rarezas como visións ou capacidades que se desenvolven a moita velocidade. Unha amiga (a rapaza lista e aventureira que está aparecendo ao lado de moitos protagonistas rapaces neste tempo) que o acompaña máis alá de onde el quere ir e acaba amaestrando galiñas.  Alén semella ir para superheroe e nese camiño ten a Emma disposta a non perder a oportunidade de asistir á transformación. A bisavoa (de máis de cen anos e disposta a todo) vaino entrenar pero o que el quere é entender que é o que lle pasa.  

As preguntas andan polo aire: que teñen de especial os da familia Migallas?, que lle pasa á bisavoa para conservarse así de ben?, por que a nai non quere saber nada da Mamamucha?, de onde saca esta tantos cartos?, como poden transformarse outros animais en dragóns?, por que hai dúas clases de dragóns?, cal é a diferenza entre uns e outros?, que ten en común a nai coa amiga á que chaman tía?, por que non se nos conta case nada dos avós dos rapaces?, por que chove tanto no lugar onde viven?... 

As ilustracións de Víctor Rivas móstrannos uns personaxes, tan ben caracterizados, que nos parece velos pola rúa.