martes, 17 de novembro de 2026

Zodiakids 1 e 2 de Ledicia Costas en Xerais

Zodiakids 1 e 2 de Ledicia Costas, ilustrados por Paula Cheshire están publicados en Xerais. Uns libros con narración, ilustración e cómic. Superheroes en serie, agora con representantes do horóscopo, as súas casas e signos. 

En O poder das estrelas entramos na historia, coa presentación dos personaxes: Estela (que é a voz narradora e acaba de cumprir 10 anos), Leo, Santiago, Ariel, o Mestre das estrelas e o antagonista: Ras (o que matou unha estrela, se fixo dono da escuridade e agora busca a morte de toda a luz). Unha marca, un  animal ou zooiko ao que teñen que adestrar. En Lúa de sangue continuamos, neste caso vivindo o eclipse.

Estela ten un irmán pequeno que é o rei dos chistes. Viven en Altoceo. Ela leva a marca do Ofiúco, o signo perdido, o deus da medicina, por iso é tan importante. Pertence á Casa do Lume con Leo, Aries e Saxitario. 

Así se presentan: "Na véspera do seu décimo aniversario, Estela descobre que o seu sinal de nacemento non era unha simple marca na pel con forma de serpe, senón un zooiko: unha criatura de luz que salta fóra do seu corpo e desata un poder que aínda non sabe controlar. Mentres intenta entender que lle sucede, atopa un observatorio máxico no subsolo da biblioteca que resulta ser a base de operacións dos Zodiakids: gardiáns do zodíaco que se preparan para unha batalla cósmica. Alí Estela coñece a Leo, Ariel e Santiago, liderados polo Mestre das Estrelas, pero tamén un segredo que ninguén lle quere contar. O seu signo é Ofiúco, o número trece, o máis poderoso... e o máis perigoso."

"Mentres a vila de Altoceo se prepara para a eclipse máis espectacular do ano, algo vai escurecer o ceo moito máis ca a sombra da Terra sobre a Lúa. Ras, o Señor da Noite, ten un plan: darlle vida a Sirius, o can da constelación, para que esperte o seu amo. E o seu amo é Orión, o cazador xigante que leva séculos durmido no ceo cun rancor enorme gardado dentro. Os Zodiakids nunca se enfrontaron a nada semellante. Mover constelacións significa abrir ocos no universo, e ninguén sabe que pode aparecer tras eles. Estela, Leo, Ariel e Santiago terán que unir forzas coas outras casas do zodíaco antes de que a Lúa se tinga de vermello. Porque cando iso ocorra, xa será tarde para calquera plan." 

domingo, 15 de novembro de 2026

Un novo libro para a colección Pequena memoria de Xerais: Cachita, o paraugas e máis eu


 

Cachita, o paraugas e máis eu de Rosa Aneiros e Miguelanxo Prado está publicado na colección Pequena Memoria de Xerais.

Da presentación editorial: "De súpeto, unhas mulleres guindaron pedras contra a casa do alcalde e, coma unha castaña sen picar no lume, estourou a rebelión. A irrupción da Infantería e Cabalería da Garda Civil desatou o pánico e comezaron caer corpos ao chan. Cachita liscou a fume de carozo. "Teño que ir, Lucía, pareceume ver a mamá!" Corrín atrás dela, subín ao faiado, apañei o meu prezado paraugas encarnado e tendinllo: "Toma, necesitarás algo para te defenderes".» En 1918 prodúcese na bisbarra de Ferrol a coñecida como «Revolta das pedradas», un movemento liderado por mulleres que protestaban pola alza do prezo da fariña e a escaseza de provisións. Como consecuencia da Gran Guerra, os comerciantes acaparaban produtos de primeira necesidade para vendelos fóra a un custe máis elevado e, o pouco que distribuían, tiña prezos prohibitivos. Fartas das restricións e da inacción das autoridades, as mulleres (labregas, panadeiras, obreiras...) e os traballadores do arsenal organizaron comisións e convocaron folgas, manifestacións e asaltos a comercios para requisaren alimentos de primeira necesidade. Nese contexto convulso nace a amizade inquebrantable entre as nenas Lucía e Cachita. «Cachita, o paraugas e mais eu» é o quinto título da colección Pequena Memoria, para recuperar as voces silenciadas da historia."

Coma sempre, nas gardas aparecen fotografía reais relacionadas cos feitos e lugares dos que se fala. Un apéndice final sitúa a historia na Historia do movemento reivindicativo desa época e nese lugar, e tamén da emigración. Desta maneira vemos que o que se relata está baseado na realidade demostrándose con datos. 
Esa denuncia de tratos coma o da "vaca posta" onde ata había que pagar con rapaces, a soedade da vellez, as escolas feitas por emigrantes, as viúvas de vivos, esa prohibición de mostrar o que tes (aínda que sexa un agasallo) porque vives de fiado, as mulleres e os seus traballos, a diferenza entre as dúas rapazas (unha toda inocencia e a outra xa afeita a enfrontar a vida)... pero tal vez, o cerne do relato está nestas palabras "Vina marchar coxeando, como se cargase todo o peso do mundo no lombo, e pensei no pouco que se parecía a aqueloutra rapaza afouta que dera na miña mellor amiga". Unha carga policial polo medio e todo pode cambiar. 
A autora aproveita para contarnos unha historia da que derivan moitas outras, dun paraugas vermello que regresa branco, da emigración que nos salvou da miseria e do analfabetismo, de América como utopía, das escasas mostras de afecto que ocultaban todo o amor e sensibilidade (por exemplo entre nai e filla). 
As ilustracións de Miguelanxo Prado do que nos gusta todo, ata a sinatura que é ese selo que lle dá conformidade á obra.  
Moita sorte e orgullo pola historia, polas ilustracións e pola colección. 

venres, 13 de novembro de 2026

De cando foi o ano de Castelao, unha obra de Teófilo edicións

 


No ano de Castelao, 2025, unha obra de Teófilo edicións asinada por Paco López - Barxas e Isabel Pintado, chega a nós (con retraso) da man da Xunta de Galicia e o Parlamento.

Un neno vainos presentando a historia. Chámase Eduardo e dinos que Castelao tiña tre nomes (Alfonso, Manuel e Daniel), introdúcenos a toda a familia (avós e pais cos seus oficios), de como aprendeu historias (e tamén as primeiras letras), fálanos de cando os dous (Eduardo e Daniel) eran pequenos e xogaban xuntos, das inxustizas ás que era tan sensible o pequeno Castelao, de como sempre falaba e pintaba en galego (que tamén se pode facer, sen dúbida), de cando emigran a Arxentina para estar co pai e nacen as súas irmás, de como volven, da súa fascinación polo mapa de Galicia e de como nesa mapa pinta a casa de tía Ádega que colle vida... Isto anímao a seguir pintando engadindo debuxos pola xeografía ata que descubriu que por cada cousa que debuxaba outra desaparecía. Esa noite aparecéuselle Fontán, o autor do mapa e explicoulle que pintar o país que levaba na cabeza non o podía facer el só, que había que facelo coa axuda de moitos. Esa era a lección: non se pode debuxar un país sen soñalo xuntos!  

Debuxos que ocupan unha ou dúas caras, letras que cambian de cor (do negro ao verde, vermello, branco, azul, marrón...) Unha bolsa de rede cun lazo azul para gardalo... Todo un luxo de  presentación, tal como son estas publicacións das institucións e deste editorial 

xoves, 12 de novembro de 2026

Non é unha palabra bonita. Un título que se pode entender...

Non é unha palabra bonita de Bharti Singh e Urvashe Dubey está traducido por César Lorenzo e publicado por Aira.

Da presentación editorial: "Algunha vez che apeteceu dicirlle «non» a alguén, mais non quixeches mancalo? Hai veces que queres dicir «non», mais acabas por dicir «si» e sénteste a desgusto? Acompaña a Sia nunha fascinante viaxe na que ha aprender a dicir «non» con seguridade e elegancia. Un libro que axuda a comprender o valor da asertividade, a sermos amables sen ignorar os nosos propios sentimentos."

Trátase de reivindicar a palabra "non", de axudar a entender que se pode utilizar sen sentirse mal. 

En primeira persoa unha nena vai explicando unha situación: unha compañeira pídelle sentarse ao seu lado, contesta que si, pero cando esta lle pregunta se pode usar a súa caixa de pinturas contéstalle que non. Case chora do desgusto e a compañeira ao darse conta explícalle que lle presta outras pero non esas. A esta nena non lle costa traballo negar algo mentres que á que nos conta a historia resúltalle difícil e pensa que pode incomodar ao outro; ela déixase levar aínda que ás veces lle mnolesten determninadas condutas dos demais, tenta ser amable... pero a primeira obriga é cunha mesma, quererse, tratarse ben, estar a gusto. Por iso hai que practicar a maneira de dicir "non" con respecto pero asegurándonos de que nos toman en serio, nas relacións persoais e nas reivindicacións sociais dicindo "non" aos abusos, atendendo á intuición. Certo, débese practicar o "non" para mellorar nós e o mundo, pero non para cumprir os nosos caprichos. Hai que saber cando dicir "si" e cando "non".

Nas ilustracións aparecen personaxes como Gandhi que dixo "non" para liberar un país, aparece carapuchiña e o lobo tentando enganala, escritos como o de Novoneyra "Chove para que eu soñe" traendo a historia ao noso mundo. Polo tanto, estamos ante un libro que nos vai permitir traballar a asertividade na súa xusta medida, reflexionar sobre o uso da palabra e das diferentes situacións que se nos presentan no día a día e, ao tempo, atopar as referencias culturais que nos integran nun mundo. 

martes, 10 de novembro de 2026

Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado

 

O Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado do ano 2026 (e xa van 19!) recaeu en Noite de lúa de Guia Risari e Paolo Domeniconi.

Na entrada  uns versos de García Lorca (porque a lúa sempre nos remite a el): "Cando sae a Lúa, / o mar cobre a terra / e o corazón séntese / illa no infinito." do poema "La luna asoma" do Canciones de luna.

No ano do eclipse, cando os corazóns se estremeceron ante a escuridade momentánea do día feito noite, cando a luz asombrou cunhas cores e movementos nunca vistos, cando a natureza respondeu co silencio e a algarabía e, como na primeira vez ante o milagre do universo, a humanidade se sentiu unha mota de polvo no espazo sideral... Nese instante máxico que permanece na caixa do peito para relembralo, veu a nós Noite de lúa. Porque a noite non é igual sen a lúa e porque nela vemos a xeografía misteriosa pola que o astronauta paseou para demostrar que eramos poderosos (ou mellor, para garantir que somos animais investigadores).

Unha ave da noite recíbenos e a historia comeza porque un home (con can) vive nun val perto do mar, nunha casa de pedra e ten unha pequena camioneta. El, dende sempre, está atento ao ceo, especialmente na noite, cando pode observar a lúa nas diferentes fases. Fálalle, chámaa; ela semella non escoitalo ata que unha noite baixa ao seu xardín. Alí é recibida sobre unha manta cuberta de flores. O home cántalla unha desas vellas cancións que falan dela dende sempre, cóllea nas mans e lévaa para compartila coa xente do pobo... E, partir de aí, teredes que ler e, sobre todo, mirar. Unhas cores que comezan coas gardas dun azul noite, a luz establecendo as horas do día, iluminando as imaxes cunha mestría impresionante, os fondos que nos falan, igual que o fan as gafas de Paulo que nos impiden verlle a cor dos ollos. O texto escaso e poético. Cóntasenos a historia de alguén sensible que atende ao ceo e quere compartir a beleza do mundo cos demais, porque a fermosura fainos mellores. Alguén que non lastima o que toca senón que con delizadeza o devolve ao seu lugar. Alguén que ensina á seguinte xeración que hai que coidar o planeta para poder seguir tendo relación coa lúa, abaixo ou arriba, baixando ela ou subindo a nena. 

Por riba, ese home, Paulo, semella o noso Castelao. Porque el tiña esas gafas que lle impedían ver moi ben e aínda así pintou para nós o bo e o malo e, tendeunos o seu quefacer para que aprenderamos e puideramos continuar. Niso estamos. mentres unha man humilde, como a de Paulo, lle pon unha planta de crisantemos na tumba en novembro, igual que a todos os mortos.   

É o can quen o esperta cando a lúa baixa. Os animais sempre máis receptivos á natureza.  

Lembremos que o libro sae nas linguas peninsulares e o italiano. Así mesmo, non esquezamos que esta autora xa tiña publicado en galego Aquiles o puntiño e máis O tranvía chamado Flor. 

sábado, 7 de novembro de 2026

Superheroes na escola. Imos a primaria!

Superheroes na escola. Imos a primaria! de José Carlos Román e Leire Martín está traducido `por Iolanda Mato e publicado por Triqueta Verde. Un álbum ilustrado con letras maiúsculas que nos fala dese gran paso entre Infantil e Primaria e de como ese temor polo cambio se pode converter nunha aventura. 

Supergoleadora está preocupada porque lle dixeron na casa que para o próximo curso vai estar nunha escola nova, os compañeiros tampouco saben a razón desa mudanza pero Superprofe explícalles que ese novo lugar se vai chamar Primaria e toido o que van facer alí; fálalles das "materias", de como van ler e escribir, falar, facer operacións matemáticas (poara resolver os problemas da vida diaria xa que as matemáticas están en todas partes), de como aprenderán o que fixeron os antepasados e todo o que hai no planeta, de aprender a falar outros idiomas para comunicarse con outras culturas, de como van adestrar a mente e o corpo; van bailar, cantar, debuxar... Terán un patio novo máis grande e novo amigos, libros novos, mochilas máis grandes; ademais vanse ver nos días especiais que celebrarán todos xuntos e el acompañaraos o primeiro día á nova aula. En vez de medo, o que agora teñen é emoción e ganas de entrar xa nesa aventura que lles agarda. 

Rapaces e rapazas son superheroes, certamente, pero o profe tamén o é. É marabilloso ver o ben que lles sabe verder ese paso a primaria, todo o que van ganar cando medren e, sobre todo, ese acompañamento que se compromete a facer o primeiro día pero tamén ao longo do curso cada vez que se reúnan para festexar xuntos. Os papel de xénero ben traballados, a supergoleadora é unha nena e o superprofe de Infantil un home, para rachar estereotipos! Ademais, ten en conta a diversidade na pel da rapazada pero tamén nesa cadeira de rodas na que se conduce unha compañeira.

Nunha das ilustracións vese a celebración do Día do Libro e na estantería están este e outros libros da editorial. Unha chiscadela que sempre se agradece porque obriga á rapazada a fixarse. Tan alegres as imaxes que dan ganas de irse a ese mundo de superheroes e camiñar con eles. 

xoves, 5 de novembro de 2026

Un libro imprescindible. Unha banda deseñada que magoa. Guerra en Gaza

Un libro imprescindible. Unha banda deseñada que magoa. Guerra en Gaza de Joe Sacco, aparece traducida por Clara Barcia e publicada por Rinoceronte.

Da presentación editorial:"Joe Sacco é coñecido como un inquebrantable cronista da inxustiza inflixida sobre o pobo palestino (Palestina, 1993; Notas a pé de Gaza, 2010). Continúa a súa misión con Guerra en Gaza, un conxunto de comentarios gráficos sobre o masacre israelí que comezou hai máis dun ano e continúa sen descanso ata hoxe. Publicado por entregas na páxina web do Comics Journal, Guerra en Gaza consiste nunha serie de cómics e ilustracións que mostran a núa inmoralidade da propia “guerra” e as súas directas e tráxicas consecuencias. Empregando os seus habituais sinais de identidade, a honestidade, a compaixón e o humor negro, Guerra en Gaza achega unha crítica inflexible ao xenocidio israelí e á complicidade do presidente Joe Biden e dos Estados Unidos." 

O autor comeza falándonos en primeira persoa, dexbuxándose a si mesmo, reflexionando ante a situación, comentándonos incluso algunha das súas propostas e o mal resultado que deron (que facer ante o que sucede en Palestina?), o papel de Bin Laden (o presidente que semellaba o mal menor diante de Trump pero que dotou de todo tipo de armas a Netanyaju cos cartos dos contribuíntes norteamericanos (tamén cos impostos de Sacco que se representan completando unha bomba a enviar), as mentiras que crea e como estas foron amplificadas e repetidas, de pano de fondo a nai de Sacco con problemas de memoria pero angustiada polas lembranzas da guerra, esas viñetas nas que Laden e Netanyaju xogan ao diálogo entre deus e interlocutor sobre se é posible salvar aos xustos ou eses deben ser tomados como escudos humanos ou potenciais terroristas. Occidente e a seu orgullo democrático remata en Gaza. A partir de aí, que imos explicar e a quen? Unha mirada atgrás lévao a Atenas, aquela democracia que era escravista, excluiu ás mulleres ou destrúe a Cidade - Estado de Milo.Remata cunha petición a Dante para que conxure o inferno.  

Unha obra dura pero necesaria, porque máis dura é a realidade á que nos enfrontamos cada día nos medios de comunicación.