O último Heartstopper da serie?Xerais manteranos ao tanto!

Heartstopper 6. Acaba de aparecer (e imaxino que ao tempo) o volume 6 que se presenta como o último da serie dos mozos Charllie e Nick, dous rapaces que se coñecen no instituto e se namoran, que se fan mozos e (a pesar de que non ser o máis común) continúan séndoo despois de dous anos.  Agora veremos a Charllie presentándose a representande do alumnado, saíndo ganador e facéndoo moi ben. Atoparemos a Nick presentando os seus papeis a varias universidades e vendo que o escollen na primeira. Pero non todo son rosas, os problemas están aí: un pai que case abandona a Nick, o irmán maior que semella seguir os pasos do pai (aínda que o coñece ben e non se deixa enganar), os problemas coas autolesións e a anorexia, os medos a que algo tan bo poda rematar... Aí os temos! A vida de dous rapaces que loitan pola súa saúde e pola dignidade de todos, contra o abuso e a discriminación de calquera tipo de resistencia á diversidade de xénero e sexual. 

Así se presenta: "O volume 6 de «Heartstopper», a entrega final da serie de Alice Oseman, narra o peche da etapa escolar de Nick e Charlie. Enfrontados ao reto da universidade e a distancia, a parella demostra que o seu amor é sincero e forte ante os cambios e o futuro. No instituto, todo o mundo sabe quen son o Nick e o Charlie. E todes saben que continuarán xuntos para sempre. Mais o Charlie está ocupado coa súa candidatura para representante do alumnado. E, mentres o Nick se prepara para marchar á universidade, comeza a preguntarse o que será del... sen o Charlie. Este é o sexto e derradeiro volume da serie best-séller «Heartstopper» con millóns de exemplares vendidos, da autora premiada Alice Oseman." 

Alice Oseman é a autora deste cómic que nos presenta a evolución dunha parella homosexual que se di "cambiou a vida de máis de 20 millóns de persoas, para sempre". Agardamos que se siga lendo e axudando a transformar a sociedade.

O último Heartstopper da serie? Un epílogo, recursos sobre saúde mental (e outros), unha nbota da autora, o playlist de cada un deles dedicado ao outro. Escrito cob linguaxe inclusivo con remate en "e", traducido por Nee Barros e cun aviso de contido na primeira páxina sobre as conversas que imos atopar sobre saúde mental, transtornos da conduta alimentaria e referencias sexuais e unha web da autora para ampliar o contido.

Grazas a Xerais por este esforzo que nos coloca na cabeza de lecturas contemnporáneas e avanzadas!!!! 

Paula Carballeira en oqueleo

A última novela de Paula Carballeira aparece en oqueleo. Arquivo de voces en casas abandonadas.

Preséntase así: "Cando Navia desaparece, a irmá pequena, Xere, descobre unhas gravacións que demostran o contacto que a maior mantivo co «Outro Mundo». A través deses arquivos, a nena afondará nos sucesos que rodean a inquietante Casa do Alto." 

A irmá pequena (Exeria ou Xere) conta e a maior (Navia) grava. Ela escoita voces, ve pantasmas, vive un pouco aquí e outro pouco alá, viste daquela maneira (de negro e roupa moi ancha), anda triste... A pequena observa e cando desaparece vaina buscar porque ela sabe algo. Como se pode vivir vendo o que ninguén ve, esocitando o que ninguén escoita...? Como se pode resistir tanta dor cando a única alternativa semella ser a psicoloxía e a farmacia?  Coñecemos casos de desaparecidos, de carteis con fotos de persoas ás que se busca, sabemos que non todas aparecen, sabemos que non somos quen de comprender todo o que existe e o misterio visítanos,

Neste caso, Paula, atopa o ton para introducirnos nunha historia na que os espazos en branco, as elipses  e o silencio crean o espazo do misterio, do que non está na nosa capacidade entender e a dúbida de se hai máis mundos que os que habitamos e como funcionan. Unha de pantasmas para ler coa mesma sensación de cando asistes a unha película de medo. "Encher os ocos da historia", di Navia "porque é incrible a nosa capacidade para fabular, para crear ficcións que se volven máis reais canto máis se contan" e porque esas historias poden beber da tradición coma a do Porviso do que fala Sonia que se nos pousa no peito e nos rouba os soños ou as lendas urbanas acerca dos aparecidos que se negan a marchan mentres non se descobre o que hai detrás da súa morte. 

Premio do II Certame Jaime Olmedo Limeses

Alén e o dragón de Olaia Sendón resultou ganadora do II Certame Jaime Olmedo Limeses.

Da presentación editorial: "Alén nunca imaxinou que a súa vida en Sardiruña agochase nada extraordinario. Pero todo cambia cando un dragón comeza a aparecer nos seus soños e esperta preguntas ás que nin a súa nai, Emma, nin o seu irmán Xoel parecen poder responder. Só Mamamucha, unha enigmática anciá, semella saber máis do que conta. Porque, ás veces, os segredos dunha familia non desaparecen. Simplemente agardan o momento axeitado para regresar."

Dous irmáns, un pai músico que anda en concerto en concerto (e polo tanto desaparecido), unha nai que exerce de traballadora social e aguanta como pode dos adolescentes e a súa fame infinita. Un traballo escolar sobre a familia levará ao pequeno a investigar no faiado, no álbum de fotos e na aldea na que viviu a nai algúns anos. 

A historia, contada en terceira persoa, xira ao redor do menor dos irmáns que comeza a sentir rarezas como visións ou capacidades que se desenvolven a moita velocidade. Unha amiga (a rapaza lista e aventureira que está aparecendo ao lado de moitos protagonistas rapaces neste tempo) que o acompaña máis alá de onde el quere ir e acaba amaestrando galiñas.  Alén semella ir para superheroe e nese camiño ten a Emma disposta a non perder a oportunidade de asistir á transformación. A bisavoa (de máis de cen anos e disposta a todo) vaino entrenar pero o que el quere é entender que é o que lle pasa.  

As preguntas andan polo aire: que teñen de especial os da familia Migallas?, que lle pasa á bisavoa para conservarse así de ben?, por que a nai non quere saber nada da Mamamucha?, de onde saca esta tantos cartos?, como poden transformarse outros animais en dragóns?, por que hai dúas clases de dragóns?, cal é a diferenza entre uns e outros?, que ten en común a nai coa amiga á que chaman tía?, por que non se nos conta case nada dos avós dos rapaces?, por que chove tanto no lugar onde viven?... 

As ilustracións de Víctor Rivas móstrannos uns personaxes, tan ben caracterizados, que nos parece velos pola rúa. 

De futbol e traumas

Quero ser coma Vero Boquete de Fran Fernández Davila está ilustrado por María Brenn e publicado en Sopa de Libros de Xerais. Esta obra acadou o IX Premio Agustín Fernández Paz de Literatura Infantil e Xuvenil pola Igualdade.

Sinopse: "O mundo de Lucía é silencio, regras e pantasmas:o seu pai converteu a casa nunha prisión, onde non se fala, non hai fotos de familia e, por algún motivo, o fútbol está prohibido. Pero ela non pode ignorar a fame polo xogo que lle formiga nas veas nin a lembranza dunha nai de quen só conserva unha fotografía secreta e chea de lama. Lucía terá que decidir se está disposta a arriscarse para conquistar o seu lugar dentro e fóra dun campo de fútbol."

A paixón polo fútbol, un trauma familiar que oculta a verdade, un misterio a resolver, unha familia que xira ao redor do fútbol (aínda cando se prohiba falar del e moito máis xogar), a convivencia entre iguais, o xogo como tempo de calidade, a amizade que loita polos demais, a debilidade e a súa aceptación, a enfermidade e a morte apresurada. De todo hai nesta novela que fala dunha afición enorme e dunha soidade que o envolve todo co silencio dos que están xuntos sen falar. 

Un título que chama a lectura dunha historia que vai máis alá do interese por ser como Vero Boquete.

Un autor multipremiado!

BD en Galaxia. O mar que me levou

O mar que me levou de Silvia Fernández Recouso é un cómic moi luminoso, de cores cálidas a pesar de tratar unha temática bastante triste. A distancia entre un pai e a súa filla. El é mariñeiro e pasa moito tempo fóra da casa. Ela pensa que non a quere e tamén se afasta del. Anos máis tarde coa nai xa morta, ela separada, deixa o seu fillo na casa do avó porque debe facer unha viaxe de traballo. Daquela o rapaz descobre como mostra o vello o afecto facéndoo sen que se note. Tamén descobre as cartas que dirixe á filla e bota en botellas ao mar, a ese mar que os distanciou. Todo isto vai saíndo a flote grazas á intervención da rapaza, vella amiga (pódese selo aos dezaseis anos?) do mozo que vive no pobo exercendo as súas dotes de surfeira, repartidora de pan e axudante na libraría da nai. Unha moza activa e segura de si mesmas que lle vai axudar a ter un verán distintoe  a entender a propia familia. O cómic é alegre, así coma a rapaza, moi claro tamén nos contidos, só coas elipses necesarias. Seguro que gusta!

BD xuvenil en Galaxia. 

Así se presenta: "Sel, un mozo de 16 anos, vese obrigado a pasar o verán na pequena vila do seu avó Tito, un desaborido mariñeiro retirado a quen apenas coñece, xa que a súa nai nunca fala del. Alí, entre o aburrimento e a sensación de non encaixar, reencóntrase con Noa, a súa amiga da infancia. Xuntos descobren unha estraña rutina: cada mañá, Tito baixa ao peirao e lanza unha botella ao mar. O que ao principio parece un costume sen máis acaba por espertarlles a curiosidade e lévaos a tirar do fío dun pasado cheo de silencios e palabras levadas polo mar."

Terceiras partes: o Lobo Ramón e as pantasmas

Lobo Ramón volven as pantasmas forma parte da serie de María Canosa (Lobo Ramón) da que xa lemos a primeira entrega que tiña ese títuilo (Lobo Ramón) e a segunda Lobo Ramón: a vida é unha festa!

Preséntase así: "Esta aventura arrinca unha noite no bosque, cando, tras reparar nunhas luces estrañas, o lobo Ramón pensa se non terán unha orixe sobrenatural. Logo, ao que relata o que viu, as súas amizades tómano a chacota, mais as aparicións non cesan. Decidido a resolver o misterio, crea a Sociedade do Oso Invisible, amais de sacar tempo para ir ao ximnasio e aprender a tocar o xilófono."  

Porque tal como se dicía na primeira aventura: "Ramón é un lobo diferente dos demais, tanto nos gustos da comida coma nos de vestir. Por iso ás veces se sente só. Esta situación anímao a achegarse aos veciños, pero eles téñenlle medo por ser un lobo. Isto tráelle moitos problemas. Será Ramón quen de facer novos amigos?" E na segunda: "Ramón é o lobo máis singular do universo. Non só ten amigos no monte, tamén na vila. Coa súa motocicleta percorre os camiños e as estradas, descubrindo lugares novos e vivindo unha morea de aventuras. Tamén é dono dun negocio. Este lobo ata é quen de chegar á Lúa!"

Nesta aventura aparece o medo porque na noite espértano uns ruídos, un cheiro especial e unhas luces. Vai ter que investigar e vaino facer disfrazado de detective coa axuda da súa costureira particular (Leonor a lavandeira) e de todos os seus amigos como Pancho (o raposo médico, o cociñeiro Dosindo, o corvo Lucas ou o neno Tomé. Todos eles queren convencelo de que as pantasmas non existen máis que nas historias inventadas, pero non o conseguen ata que dá coa causa de todos eses síntomas. Unha volta ao pasado... nin máis nin menos!

Polo medio vaise adestrar no ximnasio do xabarín coa roupa axeitada (claro está! pois nada vai fastidiar a súa coquetería), vai ler moitos libros, escoitar falar da Santa Compaña, crear a Sociedade do Oso Invisible, aprender a tocar o xilófono, alimentarse moi ben e descubrir cal é o fío dourado da amizade, ese que che acompaña nas cuitas e do que poderás tirar nos momentos de gran apuro para salvarte. O tempo en compañía sempre é bo e calquera desculpa serve para compartir tempo. Porque no bosque hai de todo: cafeterías, repartidores, axencia de detectives, médicos e costureiras, rapazas que fan música... e lobos que veñen para lembrar que Ramón ou Moncho ten familia, agora é el quen debe decidir onde e como quere vivir. O lobo Ramón é tan habelencioso e querido que a Escola Municipal de Música convídao a participar no concerto anual como artista convidado. Si, a el quéreno todos, animais e humanos, por que será?  

Varios dos títulos dos capítulos traerannos reminiscencias e colocarannos fronte a lembranzas. Probemos con  O fío dourado, A Sociedade do Oso Invisible, Luces no cemiterio vello, O fío invisible... 

Unha novela infantil escrita sen concesións, coa mellor linguaxe e esa dose de bondade. 

 

BD dende Galaxia

Operación Morcego de Mara Méndez está publicado en Galaxia.

Preséntase así:

"O noivo da súa irmá é un vampiro!  Ester teno claro e non pensa quedar cos brazos cruzados.Xunto á súa cuadrilla e o seu inseparable gato, Millo, emprende unha misión ultra secreta. Cos petos cheos de allos e auga bendita, este grupo de “expertos” tratará de destapar a verdade. 

Acompaña a Ester e Millo nesta divertida e entolecida aventura. Logrará pararlle os pés antes de que merende a toda a familia?"  

A protagonista preséntase e preséntanos os personaxes e a situación. É a irmá pequena, a maior está comezando a saír cun rapaz. Entre a rabia de ter que compartir a irmá con alguén máis, o nome do mozo Vlad e que se semella á imaxe do suposto asasino que se distribúe nos medios de comunicación... Esther acaba convencida de que é un vampiro e quere defender á irmá dese perigo. Ela acompañada do seu gato Millo e dos amigos Sabela e Breixo investigan para descubriur a verdade e pode mostrarlla (e demostrarlla) aos pais porque a irmá non a cre. 

Un debuxo sinxelo, unha historia interesante e clara aínda que co seu misterio, uns personaxes moi ben definidos e unha azarosa aventura onde as casualidades son (ou non son) o que parecen.  Polo medio o samaín con todos difrazados e os diferentes métodos para acabar cos vampiros a toda proba.