O gran lobo feliz. Investiga Os contos de fadas

 

O gran lobo feliz. Investiga Os contos de fadas de Catherine Cawthorne e Sara Ogilvie traducido por Silvia Obelleiro e publicado por Picarona.

Da presentación editorial:"Realmente unha princesa sinte un diminuto chícharo baixo unha montaña de colchóns? Pode unha cabaza converterse nunha carruaxe para levar a Cincenta ao baile? Pois claro que non. Todo é absurdo nos contos de fadas. Ou é que…? O Lobo Feroz ten a misión de descubrir a verdade que se agocha tras estes contos e, de paso, limpar o seu nome. 

Combinando temas de ciencia, tecnoloxía e enxeñaría con contos clásicos que os nenos coñecen e adoran, este divertido libro ilustrado de non ficción é perfecto para nenos curiosos que se fan sempre grandes preguntas."

Obxectos de laboratorio nas gardas para meternos en tema. Quen conta é o lobo que pon en dúbida os contos porque é un científico que investiga nun laboratorio. O que fai é contar o conto tradicional e, a continuación, as dúbidas que levan á expeimientación, por exemplo no conto dos tres porquiños pregúntase: poden os lobos soplar?, que animal podería derrubar cada casa?, canto se pode soplar?... Achega datos para rematar cos contos sen máis. E vai pasando dun a outro: Cincenta (zapatos de cristal?, vehículo de cabaza?...), Hansel e Gretel, Xan o das fabas máxicas  (aquí o libro cambia de sentido e ha de lerse en vertical), A princesa e o chícharo, Cara puchiña Vermella... e de toda ese análise saca unhas conclusión finais porque el, o lobo, necesita reivindicarse e faino a través da ciencia. 

A última xastra de María Solar en Xerais

A última xastra de María Solar está ilustrado por Xiana Teimoy e publicado por Xerais na colección Merlín. 

Da presentación editorial: "Nunha casa de pedra da rúa Pitelos agóchase un segredo de seiscentos anos: a xastrería Núñez, último testemuño dunha estirpe de xastres que vestiu tsarinas, científicas de Nobel e estrelas de cine. Pero a Aldara, a única herdeira deste legado extraordinario, non lle interesa coser. Nadiña. Cando os xastres da familia, espallados polo mundo enteiro, depositan nela a última esperanza de que o oficio continúe, Aldara embárcase nunha viaxe fascinante que a levará por destinos que nin imaxinaba para coñecer ese gran tesouro familiar. Unha aventura divertida e entrañable sobre a identidade, a valentía e o valor do artesanal. Porque tradición e modernidade non están rifados." "Unha aventura divertida e entrañable sobre a identidade, a valentía e o valor do artesanal. Porque tradición e modernidade non están rifados."

A defensa da lentitude, dese ritmo lento que leva a reflexión ao lado da práctica. A artesanía como modelo de bo facer. A dedicatoria lévanos á razón primeira desta historia, á vinculación co propio.

A continuación do comercio familiar é un problema en Compostela, desaparecen moitas tendas cando chega a xubilación, os máis novos teñen outros intereses, prefiren dedicarse a outras profesións. Nesta historia sucede o mesmo. Cando a autora nos conta a cantos famosos e famosas se vestiu dende aquí ao longo dos séculos sorpréndenos, e pensamos a cantidade de xente do común que levou esas pezas. Agora, a xente viste roupa barata elaborada en grandes fábricas e non lle dá o valor debido á feita a medida para cada un. Aí descubrimos un oficio tan sacrificado e ao que se lle dedican tantas horas que normalmente teñen a vivenda no mesmo edificio. Por riba, as familias van a menos, cada vez teñen menos fillos se é que teñen algún, por iso, Aldara é a esperanza e non pode fallarlles. A nena da casa de xastres non quere coser e isto preocupa á familia próxima pero tamén ás afastadas, por iso deciden (entre todos e todas) que debe facer un percorrido polas xastrerías do mundo, a ver que resultado dá... A Salvador de Baía coas súas cores vai para atopar a vella Tereza no barrio vello; ela ensínalle todo o que ten que ver coa calidade dos tecidos e a súa orixe, pero tamén lle ofrece novas comidas ben saborosas que aproveita para falarlle da cociña de proximidade. O segundo destino foi Moscú e alí vai atopar a Vladimir que lle agasalla un sombreiro de pel para non perder a calor pola cabeza e faille un abrigo de pel para pode rvisitar a cidade, tal como fixera Tereza en Baía. Se dela aprendera as teas de calidade, del o valor da roupa para non morrer de frío. O seguinte destino foi Nova Delhi, de novo, moita calor; alí agardábaa Kiran coa muller  e a moto no medio dun tráfico tremendo entre un enxame de xente. Alí coñece a seda (e como vén dos vermes da seda), pero tamén como atender as necesidades de cada cliente, o que é un sari... e de aí a París. Alí, con Chloé percorre a Place Saint-Pierre, o epicentro da venda de teas (centos de miles rolos) e a tenda de botóns máis grande do mundo, con ela aprendeu exquisiteces de alta costura ou de costura normal (pespuntar, ganduxar modelos, facer pregados e pinzas...) e visitou o museo de Ives Saint Laurent. Cunha boina de agasallo volve á casa e lévana a un centro comercial a que escolla roupa pero xa aprendeu a ver os defectos. Entendeu que ha de haber fábricas de confección pero tamén artesáns así que decide facer o posible para que continúe habendo xastrerías. Coas gravacións e as fotos que fixera montou vídeos para as redes, creou unha canle que titulou A última xastra onde contou a súa viaxe, e creou unha conta de humos que titulou Desastre de xastra onde colkgaba os vídeos que lle enviaban os aprendices de xastre de todo o mundo. Fíxose viral, púxose de moda coser e apareceron mozas e mozos diante de cada unha das xastrerías para aprender o oficio.

Canto aprendera Aldara... Aprendeu que en cada lugar do mundo comen, visten e viven de diferente maneira e aprendeu que era necesario manter os oficios, como a artesanía.

Dalgunha maneira salvou o oficio e cumpriu o desexo de toda a familia próxima e afastada. O desexo de todas as persoas que gustan do seu traballo lento, feito a man, que lle dá continuidade ao que moitos antes ca eles realizaron ao longo do tempo.

Co oficio de escritora pasa o mesmo, María Solar sábeo ben e pono en práctica. As ilustracións ambientando cada país e coa imaxe desa nena curiosa e asertiva achegan máis do mesmo. 

Os libros non son para os osos, iso din

Os libros non son para os osos de Mark Barry e Katy Halford está tgraducido por Vanessa López e publicado por Miau / Jaguar.

El letras maiúsculas, unicamente. Alá vai o oso polo bosque, atopa un libro pero non o entende porque non sabe ler, vaille ensinar o bufo. Canto máis le, máis lle gusta. Busca outros libros pero non os atopa. O que si atopa é unha bicicleta así que a monta e vai á cidade ver se alí os encontra. Na cidade ninguén o ve agás os nenos; el vai mirando ata que ve unha escola, alí hai libros, entra feliz pero dinlle que nin as escolas nin os libros son para osos. Disgustado segue na busca, descobre unha libraría de onde tamén o botan, ve unha biblioteca e case non se atreve a entrar porque xa creu iso de que os libros non son para osos ata que a bibliotecaria o convida a entrar dicíndolle "os libros son para todos". Fai o seu carné e carga de libros a bicicleta que recupera diante da escola, pensa que se ninguén a recolleu é que está destinada a ser súa. Volve ao bosque coa carga de libros, os amigos están felices porque el vaillos lendo...

O gusto pola lectura e a gran lección da bibliotecaria, os libros son para todos e ninguén debe quedar sen eles, ninguén debe medrar sen as marabillosas historias que se agachan e cada volume. O oso, igual que Borges, pensa que o paraíso é unha biblioteca de onde ninguén o vai botar.

Os libros non son para os osos? Os libros son para todos! Dixo a bibliotecaria. 

Universo diverso de Eva Mejuto e Nee Barros en Xerais

 

Universo diverso. Unha viaxe polo universo LGBTIQA+  de Eva Mejuto e Nee Barros, un libro informativo ilustrado por Julia Lago e publicado por Xerais. 

Outro libro necesario! Semella que Xerais se está especializando en atender as necesidades que se detectan na infancia e a mocidade. Dispostos a poñer a disposición desta rapazada a información precisa para darlles a oportunidade de estar a salvo do algoritmo que os leva á zona escura da sociedade.

Unha conversa longa por parte destas dúas valentes que comezan presentándose como lesbiana e transexual e, que polo tanto, nos falan dende dentro do sistema pero tamén dende o seu interior, dende a autenticidade. Son testemuña da discriminación sufrida ou que se pode sufrir e, en base a iso, botan unha man para facilitarlle o presente a quen se move neses campos pero tamén para facer máis libres e conscentes a esa parte da sociedade que poderiamos dicir que vive nun mundo alleo a esta problemática. 

Dúas voces nun diálogo (ou 3 se temos en conta á ilustradora Julia Lago, que se confesa aliada. O título que vén dunha canción de Éric Dopazo creada para a asociación Arelas. Vannos contando todo como farían para un extraterrestre que acaba de chegar ao planeta.

Que é a diversidade, O sexo, o xénero, a orientación sexual e / ou romántica, a sopa de letras para explicar cada unha das siglas e ese  sino + porque poden aumentar e non temo que limitar o universo, os simbolos que representan o gran colectivo e cada unha dos colectivos específicos. Páranse despois a explicar algúns conceptos: saír do armario, transitar, ter pluma, xénero non binario, drag, aliade. A continuación explican a diversidade na natureza (peixes, cabaliños de mar, pingüíns, bonobos pero tamén flores e fungos que mostran a diversidade). Un pouco de historia para poder dar a coñecer  referentes pero tamén para recoñecer os pasos que se levan dado neste campo e os tropezos cos que atopamos como a violencia que ás veces chega ao asasinato do distinto. A diversofobia fronte ao que se considera "normal" cando non nos paramos a pensar, porque, que é a normalidade? Remata coas datas para celebrar con orgullo e "E para (non) rematar".

Algo moi interesante deste libro informativo, de coñecemento, de divulgación ou non ficción (como se lle queira chamar) é a maneira de citar traballos que se realizaron ou se están realizando, bd, autores/as, cancións... absolutamente actuais. Encántame a forma na que  está "contado" e tamén ese "para saber máis" a través da páxina de Eva Mejuto: evamejuto.gal/universodiverso. O dito, non se pode perder, hai que telo a man en cada biblioteca e nas mans de cada adolescente.  

Da presentaicón editorial: Eva Mejuto e Nee Barros guíannos nunha viaxe polas realidades LGTBIQ+ chea de cor, ironía e gana de revolucionar o día a día. Para iso, contan cos luminosos debuxos de Julia Lago e a axuda dun ser que vén doutro planeta e que non entende nada... aínda. Un libro para espertar a curiosidade, que anima a buscar cancións, citas e referentes que cómpre ter preto, pero tamén para falar (sen tabús) de como é amar, ser, sentir ou simplemente vivir máis alá das normas que a sociedade nos impón. Quen dixo que só hai unha maneira de estar no mundo? " 

Sempre atendendo ao necesario: Kalandraka

Acaba de aparecer Xogo de letras de Antonio Rubio con ilustracións de Óscar Villán e tradución de Xosé Ballesteros. Preséntase como "Un achegamento lúdico, poético e creativo ao abecedario para estimular a imaxinación e a agudeza visual."

Un libro de páxinas duras, para mover con dedos gordechos; as letras, unha a unha, un vermiño que as percorre e cando erguemos a lapela do A aparece o debuxo dunha tenda de campaña cun indio dentro e a continuación no reverso da lapela "Coa letra A / a tenda dos indios / aberta está" E así letra a letra: "Coa letra B / a bolboreta voa / non sei por que", "Coa letra C / a lúa no ceo / pódese ver", "Coa letra D o anaco de sandía / que doce é", "Coa letra E / a lenta tartaruga / sae a correr"... Imos lendo e imos vendo onde está a letra na ilustración, definíndoa, non no comezo da palabra senón formando parte do debuxo nunha coordinación absoluta entre autor e ilustrador, co ritmo acaído.

Necesario este material para ir familiarizando as criaturas coas letras e as palabras, para ir iniciando a lectura de imaxe e texto, para ir avanzando na concentración, poñendo atención, mirando con calma, paseniño, para ir descubrindo todo o que se agacha detrás do que vemos e nos len, para recitar e cantar co adulto que nos le, para acostumarnos a ler por conta allea (como dicía Juana), para entrar na alfabetización do noso mundo. 

Máis de 25.000 exemplares vendidos, di a publicidade, igual que "O libro ideal para contar e cantar. Dos autroes da colección Do berce á lúa.  Eses libros acartonados para recitar e cantar. Axudan a «educar o ollo e endulzar el oído» das prelectoras e os prelectores con textos baseados no ritmo e a rima, e ilustracións recoñecibles a modo de pictogramas poéticos".

Outro material, relacionado co anterior, é  ABCD MEMO dos mesmos autores que se presenta a partir Xogo de letras e o complementa. Para preparar o xogo explica que hai que mesturar as cartas, barallalas e, a continuación, tentar emparellalas cando lle aparecen os pares (letra / ilustración, neste caso sen texto).

Dá tanto gusto ver que este ABCD Memo se presenta válido para facendo rular en galego, castelán, catalán, vasco, italiano e portugués... Tanto gusto!, saber que dende aquí alimentamos a imaxinación de rapazada de tantos países irmáns do noso, e que cando xoguen han saber que tamén o fan nesta esquina do mundo que leva o nome de Galicia e é de onde sae a luz que ilumina estes marabillosos materiais. Un xogo de memoria que axuda a descubrir o alfabeto, inspirado no libro Xogo de letras. 

Que cabe nun calcetín. Teatro da comedia da arte

Que cabe nun calcetín de Paula Carballeira está ilustrado por Iria Fafián e publicado en oqueleo. Trátase dunha obra de teatro situada no mundo da comedia da arte, cos sus personaxes, que define á perfección: Colombina (rapaza intelixente), Arlequín (rapaz áxil e alegre), Polichinela (mozo laretas e enredante), Capitán (señor que vai de valente), Pantalone (vello que só vive para os cartos) e a Befana (bruxa que reparte comida e agasallos). 

A Befana é un personaxe típico do Nadal italiano, parece ser que vén de cando os Reis Magos se perder no camiño a Belén e lle piden axuda a unha vella que os agasallou con doces pero non quixo ir con eles, logo, arrepentida saiu a buscalos e polo camiño ía deixando agasallos en cada casa.  

Da presentación editorial: "Que cabe nun calcetín? Todo o que poidas imaxinar! A comezos de xaneiro, a bruxa Befana enche os calcetíns de Italia con comida, agasallos e lambonadas. Por iso Colombina, unha rapaza moi astuta, argalla un plan para atrapar a Befana e non volver pasar fame. Non conta con que Arlequín, áxil coma un gato, o laretas Polichinela, o Capitán fanfarrón e o avarento Pantalone tamén van querer capturar a bruxa. Pero... non é tan doado apresar alguén que leva a maxia nos zapatos." 

Na editorial dise que o libro contén maxia, humor, imaxinación e fantasía. Engadidas a eses personaxes, que se repiten en toda a comedia da arte, con personalidades ben radicais e provocando a fidelización ao tempo que a hilaridade, adiantándose á trama... As obras de Paula teñen tamén unhas características propias que nacen desa creatividade única na que os xogos de palabras, as frases curtas, o inesperado e a rapidez da trama lle achegan un ledo dinamismo e un ritmo rápido. 

Novela xuvenil froito dun obradoiro de escrita

Contas de buxo podería ser unha novela negra, unha obra policíaca... pero tamén é unha novela xuvenil na que o centro está nunha moza de dezaseis anos que sente o arrebato de fuxir da casa. Que ten que ver con iso o que lle acaba de pasar co rapaz co que mantén unha relación especial? Ou é máis ben o resultado da deriva duns soños que non a deixan descansar?  

Imos de arroutada en arroutada, pois a iso responde tamén a baixada do autobús en Ribadeo, onde pasou as últimas vacacións coa nai na casa dunha irmá antes de que ela desaparecese. O encontro fortuíto co primo que a recoñece a pesar dos once anos que levan ser verse desata unha marea de sucesos que nos levan a resolver a trama da historia con crime e engano.

Aparece, agora, publicada pola editorial Galaxia na colección Árbore, onde se presenta desta maneira: "Lara é unha adolescente que saca boas notas e que nunca dá problemas, pero iso muda cando abandona Gondomar e sobe a un autobús sen lle dicir a ninguén a onde vai. Tras dela, un desengano amoroso, os silencios da súa familia e un león que, sen descanso, a persegue nos seus pesadelos. Sen saber moi ben como, remata en Ribadeo, unha vila unida estreitamente a aquel último verán que compartiu coa súa nai antes de que esta a abandonase. Dende alí, coa axuda do seu curmán e, ao mesmo tempo que a familia e a policía a buscan, irá debullando un pasado descoñecido e arrepiante para ela. A moza, coa praia das Catedrais de fondo, pronto empezará a comprender que as verdades a miúdo non o son tanto."

Raquel Fernández Fernández traballa na restauración, lectora e escritora con varios premios recibidos que se publicaron en antoloxías, dise que acadou o pulo necesario para escribir esta primeira novela despois de asistir ao Obradoiro de Escritores da editorial Galaxia.