Unha nova editora: Boulevar

  

Aparece unha nova editora: Bulevar cun nome de libraría - edicións, situada en Bueu. Aposta por un xeito diferente de crear e editar. Conta cun equipo composto por Daniel Chapela, Beatriz Pereira Expósito, Sara Rodríguez, Diego Jorge e Miguel García-Fernández. E comenta "A nosa é unha vocación, tamén, de achegar a literatura galega ao mercado español, polo que as obras publicadas contan cunha versión en galego e outra en castelán, ou cunha edición bilingüe. Ademais, a editorial ten como punto base o acompañamento das autoras e autores durante todo o proceso de edición e mais no de promoción da súa obra."

Agardamos o seu decorrer con curiosidade e a ilusión sempre renovada ante unha nova criatura. Neste momento, coñecemos dúas obras que presentamos a continuación.

Un verán superheroico de Ana Vigo con ilustracións de Laura Romero. Unha historia moi ben presentada con bo papel e texto aireado que facilita a lectura. Unhas imaxes moi propias de ilustradora que se expresa acompañando o texto con obras coa técnica do colaxe e máis claras que noutras ocasións, podendo acceder o lectorado ás expresións dos personaxes. Creo que é un acerto a maneira de presentar esta historia de superheroes e psiquicos aínda que nalgún momento podamos perdernos entre ambas personalidades e nunha historia que a min, persoalmente, me gusta máis como comeza que o desenvolvemento.

Unha rapaza tatexa que defende a outro que é acosado. Unha situación familiar con irmán pequeno, pais e avó. Unha amiga da alma e outro que coñecerá a través dela. O paso da amiga a outro colexio e a desconfianza ante a súa evolución neses anos nos que semella haber un paso acrobático entre uns e outros...

Así nos resumen a historia: "Esti é unha grande admiradora do novo grupo de superheroes que causan sensación, fascínanlle case tanto como a cantante de moda, Estefanía Melodía, e case case tanto coma o seu avó... Un día, recibe un misterioso agasallo: unha caparucha que lle dá poderes. Esti xa pode ser unha heroína como as que tanto lle gustan! Ou iso cre ao principio, porque ninguén dixo que salvar o mundo fose tarefa doada. Pero, ás veces, non queda máis remedio que enfrontarse aos perigos para protexer o que máis queremos, sexan persoas ou o noso medioambiente." 

Un novo libro da premio Merlín de 2023

Timbrol e a pega (e os demais) de Ledicia Barbadillo con ilustracións de Iria Fafián aparece publicado na colección Merlín de Xerais.

Así se presenta: "Nove relatos entrelazados nos cales se conta, con humor e un chisco de crueldade, as vidas de Timbrol e doutros inadaptados que só desexan atopar o seu lugar no mundo." "Cando nace Timbrol, con el nace unha historia: a da pega que quería roubarlle o seu embigo. Mais as historias nunca veñen soas e na Aldea do Pé da Montaña ninguén queda sen a súa: orellas que levantan vendavais, brazos infinitos por mor da preguiza, rostros que alumean a noite e melenas que escurecen o sol. E unha pega, sempre unha pega, a axexar as vidas de Timbrol e dos demais. E ela, como non, tamén ten a súa propia versión da historia. En nove relatos entrelazados, cóntanse, con humor e un chisco de crueldade, as vidas de Timbrol e doutros inadaptados que só desexan atopar o seu lugar no mundo. Un libro sobre a identidade cheo de fantasía e tenrura, que pescuda se realmente as nosas historias son tan nosas como nos gusta crer."

Molesta cando vos din que tedes os ollos de X, o pelo de I...? Pois deste rapaz din moito diso e el fartouse, claro. Devolveu o que semellaba que non era seu pero tivo que pedir que llo devolveran para existir, porque aínda que teñamos algo dos demais tamén é certo que esa combinación é nosa, aí está a nosa identidade, nesa suma de anacos que viñan doutros. Un diálogo surreal e teatralizado entre unha nena (algo carapuchiña) e a pega, na que os elementos absurdos e masoquistas (nese quitar as pestañas). Unha nena (abandonada ao pé dunha casa con moitos fillos) á que non lle fan caso pero é unha princesa porque ela si se quere e vai polo mundo aprendendo como facerse rica e decide plantar unha vaca pero, como? Pois igual que no conto de sagrada familia cunha mula cando hai que decidir quen a monta e quen vai a pé, aquí tamén hai diferentes respostas. 

Conto a conto introducímonos un grao máis nese desatino. Agora é un neno que nace con orellas pequenas e que toda a aldea se empeña en ampliar ata o punto de que o seu traballo terá relación con isto. Tamén nace unha nena que non quere facelo e ao ser obrigada vai pasar moitísimo tempo durmindo (mentres forzas innomeadas a gardan). Se a historia de Margarida se nos contou dramtizada, a de Romeo vai ser en romance. A historia de Conrado, o neno que ten tanto pelo e tan bo que ha de ir vivir á casa máis alta para que o cabelo pòda estirarse e tamén ser aproveitado para unha industria poropia da Aldea do Pé da Montaña. Ao final, a pega toma a palabra coma nun congreso, agradece e pasa a contar o seu papel en cada unha das historias destes nenos e nenas reivindicando a especie. E, para fionalizar o anuncio da venda da aldea asinado pola pega.   

Un libro especial para aedentrarse na extravagancia e disfrutar de todas estas tipoloxías de texto e marxinación.    

Onde está a mamá? e O irmán maior máis mellor de todo o mundo

Onde está a mamá? de patasedepeixe de Julia Donaldson e Axel Scheffler, traducido por Laura Sáez e Sandra Sánchez Sáez.

O moniño perdeuse, busca a mamá; o bolboreto quere axudalo e pregunta: como é? a cada resposta do mono o bolboreto lévao xunta un animal que non se corresponde co que andan a busca. Se o mono di grande, o bolboreto lévao co elefante, se di que co seu rabo se agarra ás árbores condúceo xunto as serpes, se di que ten patas preséntallo ás arañas, se vive na cima das árbores lévao co papagaio... que ten o pelame marrón, logo debe ser un morcego... e así unha e outra vez nunha especie de xogo de adiviñas que semella desesperar ao mico. Ata que se enfronta e lle di que ningún deses animais se parece a el, a resposta é magnífica "nunca me dixestes que vos parecedes e os meus non se parecen a min." Tamén é certo, as crías de bolboreta son vermes e nada teñen que ver coa gracia das bolboretas. Daquela o bolboreto lévao co pai e xa se sabe... Os dous encamíñanse ata onde está a nai. O xogo está servido, describir un animal polas súas características (podemos facelo dunha nunha ou de dúas en dúas...) e ver quen acerta primeiro.

Un final feliz e un percorrido divertido, que máis se pode pedir? Non perderse máis que para xogar!

O irmán maior máis mellor de todo o mundo de Ben Mantle está publicado por Andana editorial e preséntase así: "Ter un irmán é o mellor do mundo ata que...  Din que ter un irmán é un agasallo, pero aqueles que o experimentaron saben que vivir xuntos é unha mestura de amor e conflito. Este libro ilustrado captura esa realidade con sensibilidade e humor. Nano e o seu irmán maior, Fèlix, son os mellores irmáns do mundo. Len as mentes un do outro e teñen palabras secretas, como "súper lichi". Fan todo xuntos, desde xogar a monstrocamións dinoaplastadores ata ser unha parella artística incrible. Pero un día, Nano descobre un cartel na casa da árbore de Fèlix que di: "Prohibido o paso a Nanos" Como resolverán este conflito? Unha historia que explora sinceramente os matices da relación entre irmáns, desde a adoración ata as pelexas máis tolas." 

A historia está contada polo pequeno en primeira persoa, el está feliz con seu irmán, pero Félix o maior cansa del ás veces (desfaille cousas, métese moito nos seus asuntos, cópiao en todo, non lle deixa espazo propio...). O pequeno conta "Somos como unha persoa en dúas copias". Todo comeza pola casa na árbore á que Félix lle prohibe entrar, o pequeno fai a súa propia casa pero lévalla o vento, o maior decide pedirlle perdón e facerlle unha moi grande para que cando o pequeno o convide a entrar podan xogar os dous observando o que sucede ao seu arredor, pero a meirande ensinanza é que hai que deixar liberdade e autonomía, cada un precisa o seu propio espazo e o seu tempo, por moito que se queiran.  

Secuela de "Os peidos máxicos de Sultán"

O misterio dos gatos rosas é a secuela de Os peidos máxicos de Sultán de Marta Villar. Ambos están ilustrados por Lucía Barros e publicados en Xerais na colección Merlín a partir de nove anos.

Preséntase así: "Sil pensaba que todo ía ben dende que apareceu na súa vida Sultán, un can xigante cheo de maxia e de peidos con burbullas e estreliñas. Pero cando os gatos da vila comezan a poñerse rosas e a esvaecerse coma se fosen pantasmas... o misterio está servido! Xunto á súa amiga Alba, o inseparable Sultán e o inesperado Coco (un cadeliño con moita enerxía e peidos tan fedorentos que fan desmaiar os paxaros), Sil lánzase a investigar. Quen está detrás do inexplicable misterio dos gatos rosas? Unha aventura inesquecible que combina risas, amizade e un toque de ciencia ficción." 

A diferenza entre uns cans e outros, a familia que aumenta cun novo exemplar que aparece na porta (que doado, non?), sempre lles pasa o mesmo... Cada can cos seus peidos, do grandote saben cales son as consecuencias, do pequeno pronto o aprenderán. Un par de rapaces con magníficas relacións coas familias (ata o punto de que se comunican a través do teléfonos dos pais) ou cunha señora maior ao que lle desapareceu o gato despois de pórse rosa. Unha fábrica misteriosa e un par de nenos disposto a investigar como verdadeiros detectives privados. A aventura está servida e máis se unha taxista que admite animais se presta a colaborar profesionalmente. 

Un protagonista neno que acude á súa amiga para traballar xuntos nunha investigación nou no que sexa, porque ela é lista e boa xente. 

Un novo título de... Xelís de Toro

Un novo título de... Xelís de Toro: A zapateira mecánica, acaba de ser publicado na colección Merlín por Xerais para lectorado a partir de sete anos.

Unha fábrica que funcionou ao longo de séculos, un edificio que mostra os cambios nos estilos artísticos e na fasquía marabillosa dunha obra única. Os tempos que nos obrigan a cambiar o rumbo das empresas e os traballos dos seus operarios e o encontro cunha solución que xorde de maneira imprevista porque no medio do caos hai orde, porque case sempre é posible atopar unha saída creativa. Porque esa rapaza sempre foi moi imaxinativa e inventora como demostra esa gorra con "Mecánica profesional, non interrompan" ou "Preguiceira alsoluta, non molestes" e vaino demostrar, tamén agora transformando unha fábrica de vehículos en zapatos. A nostalxia que leva aos traballadores a non abandonar a fábrica, a volver ás agachadas ata para xogar ao tute, coidar o xardín, facer tortas de mazá,  O bo empresario que cando pecha o seu negocio se encarga de buscarlle a cada empregado un futuro.

Así se presenta: "A Lucía sempre lle gustaron as chaves inglesas, a graxa e os motores, pero, de repente, a fábrica onde traballa como mecánica pecha e decide aceptar un traballo que nunca imaxinou: aprendiza de zapateira. Co seu enxeño, os zapatos do barrio comezan a facer cousas extraordinarias. A xente amoréase para conseguir cita con Lucía, e esta convértese, sen pretendelo, na mellor zapateira... mecánica! Entre tortas de mazá e festas secretas cos compañeiros na antiga fábrica, Lucía descobre que, ás veces, os cambios traen sorpresas inesperadas. Unha historia de superación, chea de humor, enxeño e compañeirismo. 

Co optimismo, a imaxinación e o bo facer deste autor, unha nova obra para rapazada.

Parchís de María Girón

Parchís de María Girón está publicado por Kalandraka con tradución de Iago Nicolás.

Trae un taboleiro de parchís para que o xogo se faga real e o tempo compartido sexa verdadeiro. Catroi casiñas, cada un coa súa cor e o seu animal, a súa casa. 

Preséntase como unha historia tenra, enxeñosa e divertida sobre a amizade, o xogo e o pracer de compartir as pequenas cousas. O que conta é unha historia de convivencia, de como todo é mellor cando se comparte, de como non tmeos que ser iguais nin achegar o mesmo senón complementarnos e achegar cada un o aquilo no que destaca. Unha mañá de inverno, todo nevado, gato pensa que o mellor é tomar unha cunca de leite quentiño, pero se vai buscar alguén máis o leite saberá mellor, meteo nunha botella abrígase (pon o abrigo, a bufanda e o gorro) e sae á busca. Para na casa da árbore onde coella acaba de sacar do forno o seu biscoito de cenoria, pero pensan que mellor vai saber se almorzan en compañía, así que coella abrígase (abrigo, bufanda e gorro) e xuntos van á casa do lago. Alí parrulo di que é un día perfecto para tocar o ukelele a carón do lume, pero aínda soará mellor se comparten ese tempo con alguén máis, abrígase (de novo a repetición: abrigo, bufanda, gorro) e vanse á casa do outeiro, pero non atopan a teixugo, porque este saiu, ben abrigadiño e co parchís, na súa zorra e vai pasando polas diferentes casas (a do río, a da árbore, a do lago) e seguindo as pegadas vainos atopar na propia casa, na do outeiro onde o están a agardar. A carón do lume, toman o leite, o biscoito, escoitan o ukelele e xogar ao parchís mentres a roupa seca. Son felices!

Unha historia acumulativa na que as ilustracións nos contan máis que as palabras e onde se demostra que a felicidade compartida é máis e mellor. Unha historia circular como a amizade que envolve aos amigos e amigas e os conduce dunha a outra casa, dun a outro refuxio, dun a outro mundo, dunha a outra soidade que, de vez en cando, se alimenta da compañía.      

Un álbum ilustrado sobre o medo

Quen dixo medo? de Ana Sánchez Garea é un álbum ilustrado publicado por Pepa a Loba editora. 

Así se presenta: "Unha obra que pon de manifesto a fermosísima relación paterno-filial das personaxes, coa escuridade como fío condutor da historia." 

Pois si, vai de medo á escuridade e da demostración de que esta pode ser fonte de moitas alegrías porque... como se ven as estrelas se non é na escuridade? e os fogos de luces, acaso se poden ver polo día?... e tantas outras cousas ás que accedemos grazas a ela. Pero o mellor de todo é que cando teñas medo estea perto alguén que con cariño che axude a ver que a escuridade é necesaria e que o medo nos serve para estar alerta cando pode haber perigo pero non nos pode paralizar; escoitámolo e valorámolo pero superámolo!