O mar que me levou de Silvia Fernández Recouso é un cómic moi luminoso, de cores cálidas a pesar de tratar unha temática bastante triste. A distancia entre un pai e a súa filla. El é mariñeiro e pasa moito tempo fóra da casa. Ela pensa que non a quere e tamén se afasta del. Anos máis tarde coa nai xa morta, ela separada, deixa o seu fillo na casa do avó porque debe facer unha viaxe de traballo. Daquela o rapaz descobre como mostra o vello o afecto facéndoo sen que se note. Tamén descobre as cartas que dirixe á filla e bota en botellas ao mar, a ese mar que os distanciou. Todo isto vai saíndo a flote grazas á intervención da rapaza, vella amiga (pódese selo aos dezaseis anos?) do mozo que vive no pobo exercendo as súas dotes de surfeira, repartidora de pan e axudante na libraría da nai. Unha moza activa e segura de si mesmas que lle vai axudar a ter un verán distintoe a entender a propia familia. O cómic é alegre, así coma a rapaza, moi claro tamén nos contidos, só coas elipses necesarias. Seguro que gusta!
BD xuvenil en Galaxia.
Así se presenta: "Sel, un mozo de 16 anos, vese obrigado a pasar o verán na pequena vila do seu avó Tito, un desaborido mariñeiro retirado a quen apenas coñece, xa que a súa nai nunca fala del. Alí, entre o aburrimento e a sensación de non encaixar, reencóntrase con Noa, a súa amiga da infancia. Xuntos descobren unha estraña rutina: cada mañá, Tito baixa ao peirao e lanza unha botella ao mar. O que ao principio parece un costume sen máis acaba por espertarlles a curiosidade e lévaos a tirar do fío dun pasado cheo de silencios e palabras levadas polo mar."
