xoves, 16 de setembro de 2021

De veciños e igualdade

 

 

Os meus veciños de Susana Peix e Jordi Sunyer, traducido por Iolanda Mato para Triqueta Verde. Unhas ilustracións moi limpas e precisas cando reflicten o mundo dos obxectos, edificios e decoración mentres que as figuras buscan darlle unha personalidade que as deforma... O texto moi bo, cunha resolución final que -sorprenda ou non- está moi lograda, porque o neno nos vai levando polas súas impresións e dúbidas, o que observa e o que sabe.

Ía e Fran son os meus veciños, e creo que están namorados.

Con esta afirmación comeza unha historia que fala do AMOR en maiúsculas, do namoramento entre dúas persoas en toda a súa esencia, desde a visión da súa protagonista: unha nena que observa como os seus veciños se agarran das mans cando van pola rúa, como se fan garatuxas de namorados…

Un relato que nos mostra a naturalidade coa que os nenos e as nenas ven o mundo.

 

xoves, 26 de agosto de 2021

Un álbum de Paula Carballeira

 

Un fermoso ovo branco de Paula Carballeira con ilustracións de Miguel Cerro, publicado por Triqueta Verde editora. Leamos: "Esa mañá, as bombas deixarond e caer. Ao principio, a xente quedou desconcertada, como se lles faltase algo, coa sensación de que soñaban. Despois, as persoas máis valentes puxeron un pé na rúa. Evidentemente, as nenas e os nenos puxeron na rúa os dous pés. Miraron cara arriba. Había nubes pero ningún avión no ceo, só ronseis. Notaron as cóxegas do peor dos medos, o medo ao silencio" Unha historia arredor da guerra, pero sobre todo acerca de como hai que introducir o cotián fronte aos uniformes, deixar que as galiñas cacarean e poñan ovos ata dentro dos cascos, traer a risa para acabar co drama... e, sobre todo, permitir que a vida se abra paso.

Despois de aquel outro álbum, tamén coa guerra como núcleo duro, agora esta outra historia, cunhas ilustracións duras case xeométricas nas que só a galiña e ese ovo teñen cores claras.

martes, 24 de agosto de 2021

Dunha editora

 


O misterioso sorriso de Lucas con texto de Carmen Gil e ilusyracións de Silvia Álvarez, traducido por Iolanda Mato.

Da presentación editorial: "Nunha cidade afastada, alá onde nacen os ecos e caen as estrelas fugaces, ten lugar un misterio máis grande que un campo de margaridas ou que un ceo sen nubes. É o misterio do sorriso de Lucas, que se debuxa na súa cara de día e de noite, no verán e no inverno, os 365 días do ano. Bo, 366 osbisiestos. Científicos de todo o mundo acoden a estudar o fenómeno sen éxito. Cal será a causa de tan luminosa e enigmático sorriso? Quen conseguirá por fin desvelar o secreto marabilloso que se esconde tras ela?"

É moi doado, moito: ese sorriso nace de compartir, de lerlle a outro, de recoller a súa risa e levala ao corazón para poder ver a parte bonita de todo o que sucede. O sorriso vén de compartir tempo cos outros, cos avós que no seu sorriso mostran a experiencia e o amor á vida. Unhas ilustracións plenas de ceras, con cores e figuras tropicais, que van deixando pasar polas páxinas a Lucas sorrindo.

A troglodita de Paula Merlán con ilustracións de Gómez e tradución de Iolanda Mato. Estamos na prehistoria, polo tanto as palabras terán que ser as axeitadas. Unha parella, ela pinta, ve que precisan pintores para covas e presenta o currículum e acéptana... como o traballo queda lonxe terán que mudarse, el está encantado, quedará facendo o traballo doméstico mentres ela se converte nunha muralista.

luns, 23 de agosto de 2021

Máis álbumes


O camiño de Marisa Núñez e Mariona Cabassa, publicado por OQO. Unha obra poética arredor do camiño, na que se fala dos tipos de camiños, do que percibes cando estás en ruta, o que atopas nel, a xente con quen vas ou deixas de ir, o que sentes, o que dá o camiño, as persoas que o camiñaron antes ca ti, as preguntas acerca do que hai no final. Nas ilustracións o camiño, pero tamén, sempre presente a casa que podes ver á beira do camiño pero tamén ás costas do rapaz protagonista na mochila, a casa na lembranza ou servíndolle de asiento pero tamén de amiga á que abrazarse. Un texto lírico que vai ao pé dunhas ilustracións que nos achegan unha lectura marabillosa que pon en relción o camiño coa casa, o que deixas e por onde vas, o de fóra e o de dentro.

Sen rastro do gato de Juha Virta & Marika Maijala, publicado por Hércules edicións. Da presentaicón editorial: "Filippa, o Asno Antero e o gato Durmiñón do libro Piano á fuga embárcanse nunha nova aventura. Van a un parque de atraccións cunha sala de espellos, montañas de tortitas e un espectáculo de maxia. Alí atópanse co axudante da maga, Coello, que ten un gran problema: A maga desapareceu! Filippa, os seus amigos e Coello únense para substituír á maga no espectáculo de maxia, pero o truco de desaparición é tan bo que fai que o gato Durmiñón tamén desapareza. Atoparano a el e á maga antes de que termine o espectáculo de maxia?


 



martes, 17 de agosto de 2021

Unha serie: Roger e o misterio...

 


 Triqueta Verde publica esta serie de Roger, un rato detective. Dous títulos: Roger e o misterio do escaravello de ouro, Roger e o misterio  das manchas, Roger e o misterio da voz do papagaio de Juan Carlos Román con David Lorenzo nas ilustracións. 

Hai tanto traballo... porque tan pronto lle desaparecen as manchas á vaca como o papayaio perde a voz ou alguén rouba ese escaravello de ouro no museo das mascotas co Cairo. Porque tamén os máis pequenos poden "colgarse" dunha serie, incluso de detectives!

Unha ilustracións moi chamativas que crean sensación de movemento.


domingo, 15 de agosto de 2021

Varios álbumes



A varicela de Laura de Xavier Frías Conde con ilustracións de Enrique Carballeira Malendi publicado por Discursiva. Laura amence con varicela, próelle todo, mentres a nai lle vai buscar unha pomada, aparece un monstro no cuarto. Un monstro cheo de pelos, feroz e disposto a espantar á nena... pero contaxiase, tamén a el lle proe o corpo e cando cehga a nai agáchase debaixo da cama. Coa pomada pasa o picor, e Laura vailla botar tamén ao monstro. Que pasará cando os pille a nai? pois nada! todo é cuestión de facelo pasar por un peluche que se chama Gustavo, os dous xuntos van pasar a varicela, na cama e lendo.

Ensimesmada, escrito e ilustrado por Nanen García Contreras, traducido por Maruxa Zahera e publicado por Bookolia. Unha ilustracións que xogan coa falta de nitidez, coas liñas de cores a modo de garabatos ou con estampados para contar a historia de dona Xulia, unha muller que está sempre no balcón, mirando, ensimesmándose, é dicir, mirando dentro de si. Será un novo veciño que a saúda e lle fai caer na conta de que de estar tanto dentro de si está perdendo todo o que acontece fóra. Reacciona, fará un vestido para a festa e... sucede, que en lugar de mirar para si vai mirar (vas ter que lelo!). Porque igual hai que deixar de estar ensimesmada despois de tanto confinamento...

Elefante choromicas de Xograres e Imbiña. Historia, música e letra de Chema Ares, ilustracións de Iria Ares (Imbiña). Voz e narración: Nati Martínez. Un libro que xoga co deseño, coas letras e as onomatopeas, cos fondos e os planso... O elefante ten fame pero non sabe como coller as follas das árbores, proba coas patas e non o consegue, logo coa cola e tampouco, coas orellas imposible, cos cairos tampouco; daquela, empeza a darlle testadas á árbore para que caian as follas, batía coa testa pero tampouco, nestas enrolouselle sen querer a trompa nunha póla e ao tentar separala arrincouna... e así descubríu como chegar ao alimento. Os intentos ou os espirros cada vez que non o consegue achegan a repetición que funciona tan ben nestas primeiras idades. A través dun código QR ou dunha web accedemos ao conto cantado e tamén ás imaxes para colorear. Un conto que naceu para ser contado e cantado, un conto sobre a constancia.


xoves, 12 de agosto de 2021

Facer dedo dende un álbum ilustrado

 

Facer dedo de Guilherme Karsten, traducido por Xosé Ballesteros

Unha historia rimada e acumulativa. Imos vendo como un vai para a praia no coche coa súa táboa de surf, no camino atopa un mergullador, un super heroe, un caimán, un ladrón, unha policía, unha carapuchiña, un lobo (ao que non paran), un músico… e a roda reventou, así que todos a facer dedo e agardar… e cal é o primeiro coche que chega?  

Unha divertida historia de historias porque nela está carapuchiña e o lobo, o ladrón e a policía e o resto de personaxes que dan para varios libros. 

Merecedor da Mención Hoorífica no Prmeio Internacional SERPA de Álbum Ilustrado (Portugal, 2017) e
Premio Golden Plaque Statue (Eslovaquia, 2019)

mércores, 11 de agosto de 2021

Premio Pura e Doura Vázquez

As historias daOgra Pinta. Un libro de Ánxela Gracián con ilustracións de María Villarino López, XV Premio de Literatura Infantil eXuvenil Pura e Dora Vázquez

É este un premio que non sempre chega ao lectorado para o vai destinado máis alá da provincia de Ourense; esta vez tivemos a sorte de que a propia autora nolo fixo chegar.

Ela, Ánxela, é unha maga das palabras, conta cunha enorme riqueza en vocabulario e sonoridade, en recursos da tradición oral e infantil, en bo facer... de aí que combine marabillosamente a súa labor de escritora coa de tradutora; certamente quen saiba dela quererá que lle pase á nosa lingua as súas creacións.

Neste caso atopamos unha historia difícil na que o encontro duns rapaces coa Ogra Pinta provoca que ela lles conte moitos contos, porque á Ogra non hai que terlle medo a pesares do tamaño, o ruído dos seus pasos con seis zapatóns e do que din os pais; a Ogra séntese soa e quere rapazada á quen facerlles a merenda de chocolate e chulas e, máis que nada, contarlles contos. Moitas veces eses contos quedan anacabados para que sexan eles quen imaxinen a continuación (como sucede co da raposa Cachús que se quere facer fina e ir mercar os polos desplumados á carnicería, a de Xián ao que lle medraron -mentres durmía- unhas ás coas que voa... ), outros rematados que acostuman levar mensaxe (como os da ogra Andrea, o dos trasnos Aín, o da galiña Mixurriña, o da Unicornia Azul, a de Clocir, a nostalxia do brazo perdido, o da palabra que perdeu o Dicionario, o da vaca comellona, o do coxecólogo, o dos estorniños...) e outros que aí quedan... (como o dos mabuses, o da moura da Fonte das Ninfelas, a do paporrubio...); por haber incluso hai un en forma teatral -o das megapartículas-, unha homenaxe a Fréderick o rato poeta, un par de contos contados doutra maneira (como o de Carapuchiña e o parrulo), un conto que trae memoria histórica (“Era entón cando o avó marchaba lonxe coa memoria e Martiño víalle aquela engurra fonda a atravesarlle a fronte. / -Cobras verdes?- preguntara estrañado Martiño. / -Si, vestidas de capas e tricornes que sementaban a morte por onde pasaban. Eu era tan pequeno como es ti hoxe cando levaron a meu pai –continuara o ancián, traendo ao presente lembranzas das que nunca antes Martiño lle oíra falar-. Nunca volveu. Nin sequera hoxe sei onde están os seus ósos. / -Non lle enchas a cabeza ao rapaz con vellos rancores! Reprendera a avoa cun ton doce. / -Muller, alguén terá que lles contar aos que veñen o que pasou!”)  e remata co Dicionario Alicia para que lembremos o valor das palabras e dos contos que non morren; no medio, un conto que atravesa o relato, aquel de Martiño (un dos rapaces das merendas) e o seu avó a quen tanto bota de menos.

sábado, 7 de agosto de 2021

Un par de obras dunha editorial


A estraña visita de Gracia Iglesias e Vicente Cruz, traducido por Ana María Camiño López e publicado por Bululú. Unha historia rimada, acumulativa e repetitiva. A vella fiaba mentres agarda a visita todas as noites, sucede que unha nooite despois de que o moucho ouleou, o vento zoou, o raio escintilou, o trono retumbou, a chuvia caeu, a candea se apagou, a porta se desfechou aparece un home, pero non así, completo, se non que de cada vez van aparecen os pés, as pernas, a barriga, o torso, a cabeza... e ese home horrible deixa que a vella o convenza de que non a coma, limpao e alimentao con boa comida e a vida cambia ata o punto de que o muller vai recibir todas as noites unha visita moi amañadiña que leva na man un ramiño de flores. Unha historia dunha narradora oral que ten todos os seus recursos!

O oso Bomozo de María Isabel Correa e Santiago Luna, traducido por Maruxa Zahera e publicado por Bululú. Unha historia rimada na que vemos o que lle pasa cada día a este oso camareiro; el vai de accidente en episodio e incidente para rematar "Cada momento angustioso / ensinoulle algo valioso / sendo un pouco habilidoso / podes saír vitorioso". Nas gardas, ao lado das fotos, nun adro aparece "Ser gracioso, xeneroso, enxeñoso, valeroso, voluntarioso e amistoso pódete facer fabuloso". E iso, que non podemos desesperar porque con tanto adxectivo algo habemos de lograr!



xoves, 5 de agosto de 2021

Álbumes e máis álbumes

A boneca de cristal de Majo Villar con ilustracións de Antonio Seijas, publicado por Galaxia. A historia dun soprador de vidro que fai unha boneca para a súa filla de sete anos, na man da boneca unha burbulla a modo de globo. Alí a puxo, no alto dun andel porque é moi fráxil e non quere que rompa, mirándoa vai ir metendo no globo burbulla as ilusións, os desexos e as inquedanzas. Unha historia delicada cunhas ilustracións moi interesantes que beben na cultura máis actual. Para reflexionar sobre a delicadeza e a levidade, para caer na conta de que cada cousa debe ter o seu uso, para valorar os agasallos...

Ra de tres ollos con texto e imaxes de Olga de Dios, publicado por Apila Editora. O álbum está dedicado ás persoas que traballa para defender o planeta e diso vai a historia. Cabezolomedra e convértese na primeira ra de tres ollos. Ve moito lixo, a avoa cóntalle que antes non era así; o ceo está cuberto por unha nube negra e ela descobre que é de fume da contaminación; busca a orixe da nube e atopa a fábrica que non para de producir miles de obxectos que son consumidos excesivamente seguindo a consigna de usar e tirar. Vai ter que buscar unha solución e non dubidedes en que a vai atopar, porque todo se pode solucionar cando poñemos o empeño e o sentido común en xogo. Un libro que nos fará pensar no medio ambiente e no consumo.


martes, 3 de agosto de 2021

Como se di?

Como se di? de Lawrence Schimel e Thiago Lopes publicado na colección Verdemar de Alvarellos editora.   

Dise na presentación editorial: Os mesmos autores de Queres ler un libro comigo? tráenos agora esta nova proposta: Como se di?, un conto que convida a participar activamente aos nosos primeiros lectores e lectoras. "Se lle tes que pedir permiso ao rei para xogar no labirinto do seu castelo, como se di? E cando os avós che traen un agasallo da súa viaxe a Exipto, como se di? Un conto cheo de imaxes fantásticas e nas que expresións como «por favor» ou «grazas» son a chave para viaxar coa imaxinación." 

O primeiro que nos chama a atención é onde está situada a historia e quen e como son os personaxes. Estamos o trópico. O segundo que nos reclama é que se trata dunha unha familia monoparental (semella) cun pai a unha filla (non se fala de ningunha nai e quen aparece son os avós que os visitan despois dunha viaxe a Exipto). O terceiro son as varias referencias ao libro anterior destes mesmos autores: Queres ler un libro comigo?... de todas as maneiras posibles. A idea é xenial, a mellor forma de facerlles caer na conta de cando utilizar certas fórmulas que van máis alá da cortesía; a cada pregunta unha resposta. Os elementos que aparecen falan do pasado e do futuro, do real e do imaxinado e tamén, como non? aparece a sorpresa, porque... "E cando che leron o teu libro favorito, como se di? Como que "lemo de novo"? Vale. De acordo. Pero antes, co se di? 

Comezo e remate con esa nena na cama e ese pai léndolle un conto (xa sabedes cal). Un libro moi ben pensado, por parte duns autores que saben o que traen entre mans, e dun editor que sabe escoller que traducir e publicar.





 

 

Marusa e Mariña camiñan a Compostela de Iago López e Macus Romero, publicado por Xerais. Ilustracións gustosas de animais vestidos de peregrinos que andan facendo o camiño. Un problema: rachan as cordas do botafumeiro e mandn chamar a Mariña e Maroso (unha toupiña e un oso que son especialistas nestes materiais), mentres se preparan e van camiñando cara a Compostela van explicando todo o que necesitamos saber sobre esta ruta e a súa simboloxía; polo camiño atopan ao raposo recollendo lixo e iso vai servir para traballar o contido medio ambiental. Posiblemente responda ao Xacobeo e todo o que arredor del está a saír...

domingo, 1 de agosto de 2021

Poesía e nomes

Nomes é a última entrega de Xoán Carlos Domínguez Alberte que aparece cunhas ilustracións moi acaídas e que non aforran esforzos nin espazos (como igual debería ser nos libros de poesía) de Ana G. Buhigas. Está na colección Árbore de Galaxia e dirixidas a lectorado a partir de dez anos. O comezo da Portaleira: "Son dun país pequeno /cheo de nomes grandes" condúcenos aos versos finais: "Son dun país moi grande / cheo de nomes pequenos / pintados de verde". O país pode ser realmente pequeno ou grande pero ter ten moitos nomes, toponimia e microtoponimia que é unha riqueza a piques de perderse, coma a lingua na que se crearon. Porque somos herdeiros á forza (como xa se ten dito dende o propio título dun libro: Herdeiros pola forza de Gago e Ayán) o poeta fala de herdade con estas palabras: "Hai unha terra de cultivo / que nós chamamos herdade / dada dende o pasado / que herdamos dos familiares / e nela imos plantar / sementes que logo nacen." 

Na contracuberta, un poema de agasallo: "Nomes para coñecernos. / Nomes para soñares. / Nomes para vivirmos./ O noso mundo está cheo de Nomes. / Nomes para que non se perdan. / Nomes para non nos perder nós."

 

venres, 30 de xullo de 2021

De Helena Villar, un libro na colección Árbore

 

De Helena Villar, un libro na colección Árbore, a partir de oito anos. A fuga de Guillermo tráenos unha historia orixinal e moi ben contada.

Imaxinade o personaxe dunha historia que está nun libro e o libro na biblioteca dunha residencia de tempo libre. Un personaxe, que semella un paxe, porque estaba na historia "Guillermo o pelador de mazás", pero colle medo cando ve un rato que vai morder o libro así que fai un esforzo e sae, salta ao chan e xa é un neno que comeza a moverse polo local, que descobre o comedor e se pon á cola do autoservizo e alí ten un certo problema cunha camareira que pensa que lle toma o pelo cando el lle di a verdade: que seus pais seguen no libro, que el lle ten medo ao rato que anda pola biblioteca, que non está nunha habitación senón que vén do conto... Pero todo se amaña cando descobre a unha señora maior que está soa e tranquila almorzando, sen présa, e se fan amigos; unha relación que nace dunha maneira tan pura e tenra que merecería ser certa. Ela enténdeo, acompáñao, amáñalle a roupa para que non chame a atención e decide que o mellor que poden facer é ser neto e avoa. Que felicidade e que ben contada está esta historia, como se fora o resultado dunha relación así de limpa e respectuosa.

As ilustracións de Luz Beloso traen a maxia dese mundo que está nun tris de ser creado para que a vida funcione mellor, un pouco máis feliz aínda que a tristeza non desapareza de todo.

mércores, 28 de xullo de 2021

Vai de álbumes

Maxia de Julio Fernández Peláez con ilustracións de Francisco Oti Ríos é un álbum abstracto. Unha imaxes nas que non aparece ningunha figura senón que se xoga con cores e formas inconcretas. Un texto no que se fala de cando fan maxia, de cando hai maxia; de como aparece a maxia na natureza ou nas artes, nas cousas ou nos recordos, "cando un barco sae dunha praia ceho de esperanza e chega a outra praia coa esperanza enteira" ou cando despois de tempo sen vernos... nos damos un abrazo. Publicado por Ed. Invasoras.

sábado, 24 de xullo de 2021

Pequenos libros de grandes sinaturas e moi ben artellados


Álvaro ao seu aire é un deses libros que se deixa ler dende o primeiro momento, que che chama con esa imaxe de rapaz amable dende a cuberta, que gozas en cada capítulo. De Monserrat del Amo, traducido por Ana Fachal e con ilustracións de Mª Luísa Torcida, está publicado por Bruño na colección Altamar a partir de seis anos.. Todo axeitado ao que é, porque a historia e as ilustracións van ao seu aire, expresivas e con sentido porque o que conta ten interese e está ben tratado.

A autora na dedicatoria di: "Para ti... Abrir un libro é como saír ao recreo ou ir ao parque, porque entre as súas páxinas tamén te xuntas con outros nenos e nenas para xogar e divertirte. Neste libro espérate Álvaro, un rapaz moi especial que vai ao seu aire pola vida. Seguro que acabaredes sendo amigos." Certo! É imposible non facerse amigo de Álvaro.

Así o presenta: "É enxoito, moreno e xurdo; ten dous remuíños no pelo e chámase Álvaro. Toda a xente do barrio o coñece porque, ademais de ser falangueiro e simpático, ten un brazo algo máis curto que o outro, aínda que non moito, e unha man pequeniña, precisamente a dereita, que non pode mover igual que a outra". Xa está, Álvaro ten un problema, pero el vai pola vida como se iso non tivera valor, proba todo o que lle interesa e cando non pode facelo, déixao e vai a outra cousa; nada o acomplexa, pero moléstalle cando falan do seu braciño como unha "mágoa" (-Fixáscheste nese neno? -Si. -Que mágoa!) que, como el di: "Si,. Xa o sei. Teño unha "mágoa". Pero, que sorte!, nin me pica nin me doe nin nada." As veciñas do piso de abaixo quérenlle a morrer, están sempre pendentes del, dándolle avisos e grandes merendas pero sempre andan co da mágoa e tentando que agache o brazo para que non se vexa. Os pais non, eles enténdeno cando explica "ë que unha mágoa metida no peto non serve para nada, e ao aire, axúdalle á outra man".  

xoves, 22 de xullo de 2021