mércores, 19 de xuño de 2019



A nena e o grilo máis aló de Magín Blanco
Un libro CD que dá continuidade ao publicado por OQO A nena e o grilo e á anterior A nena e o grilo nun barquiño que viu a luz da man de Fol música.
É agora Galaxia quen retoma esa nena e ese grilo nun texto teatral de Pepablo Patinho con ilustracións de Luz Beloso e letras musicadas por Magin Blanco na colección Sonárbore. Un verdadeiro libro, co seu formato completo, un CD de música e un espectáculo. Porque ás veces pasa, nos lugaes máis humildes, nas situacións máis extremas... alguén fai da necesidade virtude, pasou en Galicia, en plena crise, cando a cultura quedou á intemperie.
E algo que se agradece cando se entra na páxina da editorial “Incluído no catálogo da OEPLI 2018 como un dos mellores do ano.”, porque é certo e triste que as outras editoras non o fagan constar.
 
 

martes, 18 de xuño de 2019

Álbumes ilustrados (II)

O pirata valente de Ricardo Alcántara, con ilustracións de Gusti e tradución de Xosé Ballesteres, publicado por Kalandraka. 
A vida cotiá semella non rimar moito coa fantasía. Imaxinarse sendo pirata e percorrendo mares e cando a aventura está no momento máis álxido a nai empéñase en que merende. Acábase a épica para entrar na rutina. Un conto rimado en pareados sobre cartón duro con debuxos expresivos de áxiles trazos.  Ata o pirata máis feroz ten unha nai que o fai baixar a terra. A realidade sempre está aí, agardando para cortar a fantasía.
Distinta, con texto de Beto Valencia , ilustracións de Sozapato e tradución de Manuela Rodríguez. Ela séntese distinta, mentres os demais viven no cotiá entre o malhumor e o aburrimento, ela xoga con todo, divírtese, fantasea e fai que a vida teña un plus de marabilla. Basta mirar doutra maneira para transformar a realidade, daquela o mundo énchese de cores e a poesía percorre o día. Todo é fermoso no libro... ata as gardas. Cando o que ves non che gusta, ponte a soñar!





luns, 17 de xuño de 2019

Álbumes ilustrados (III)


Morriña, un libro de Paula Ventimiglia sobre a emigración, publicado por Hércules de Edicións. 
A dor de ter que marchar do lugar no que vives, a adaptación a unha nova realidade e a morriña que sentes cando te acordas do que deixastes atrás. Non fan falla palabras para contalo, vese ben. Vese esa nena que vai de roxo como Carapuchiña Vermella, o lugar no que vive (tamén perto do bosque), a aldea con esas catro casas, a calceta na que traballa na casa... e como cando, de novo, calceta xa maior noutra casa, noutra aldea, lembra a primeira e sente morriña. Un libro sen palabras que coloca nas gardas finais as fotos desa antiga familia en branco e negro, que seguramente sexa da avoa á que dedica o libro. Un libro circular como as lembranzas e a morriña. Medramos, pero nunca deixamos de ser as nenas que un día fomos.
O peixe arcodavella de Marcus Pfister, traducido por Iago Nicolás Ballesteros e publicado por Kalandraka. O peixe máis fermoso ten escamas de todas as cores (pintadas e tamén algunhas plateadas). Todos o admiran. Un día un peixe pequeniño, que o segue a todas partes, pídelle unha das súas escamas brillantes, el négase a agasallarlla e todos lle dan as costas. Séntese só, tan só que decide preguntar como pode resolver o problema, daquela, o polvo dille que se entrega unha escama a cada peixe faranse amigos seus. Terá amigos pero deixará de ser fermoso... que fará o peixe arcodavella? As ilustraciuóns son magníficas pero conseguen a máis alta cota nos azuis, eses cores mar dunha profundide manifesta. Non se pode ter todo.


mércores, 12 de xuño de 2019

Álbum ilustrado e Banda deseñada

A túa historia de Kathryn Strobel nos textos e Vanesa Álvarez nas ilustracións. Ilustracións xeométricas, case de pop art nas que pouco a pouco van aparecn imaxes máis figurativas. Un verdadeiro exercicio de estilo.
"Esta historia é só túa, para que aprendas como chegaches, como baixaches da lúa… e chegastes a nós". É a historia de como unha estrela baixa do ceo co permiso da lúa para converterse nun neno, porque os pais a pediron con tanto amor... tanto amor que non se lles podía negar. Historia rimada en cuartetas. Publicado por Galaxia
Animalia. 2. Branco de Xosé Tomás publicado por Xerais. Trátase da segunda entrega dun proxecto no que por medio do humor e a través do cómic ou humor gráfico para pequenos e pequenas se annima a que busquen a semellanza sobre o comportamente dos animais e os homes. Separándose, relativizando, animalizando para que non resulte tan forte, pero non é nin máis nin menos que crítica. Neste caso céntrase nos animais dos polos, dos brancos de neve. Moitas páxinas teñen unha soa viñeta a diferenza da prinmeira entrega Animalia.1.Verde na que se presentaban todas con tiras. Uns materiais necesarios para primeiros lectores e lectoras.

domingo, 2 de xuño de 2019

Dous libros para emocionarnos coas descubertas

 
O segredo do avó oso de Pedro Mañas, con ilustracións de Zuzanna Celej e tradución de Manuela Rodríguez, está publicado por Kalandraka.
Cando o avó Oso espertou, pasado o inverno, busca o segredo que gardou pero non o dá atopado. Mamá Corvo axúdalle... ata dar con el.
A natureza entra polo álbum recollendo as cores que van do branco invernal ata a multiplicidade da primavera. Debuxos a lapis de cor, acuarela e apliques de papel de texturas diversas achegan a natureza ocupando as páxinas. 
Cornelio de Leo Lionni, traducido por Xosé Manuel González. Cando nacen os cocodrilos, un deles é distinto, empéñase en camiñar erguido, desa maneira ve o que os demais non poden. A súa diferenza tráelle problemas de comuicación cos demais, por moito que se empeñe en explicarlles, eles non o atenden. Vaise. No camiño atopa a un mono que lle mostrará o que el sabe facer... Cornelio non para ata aprender e volve a contalo... daquela darase conta de algo. Colaxe e manchas de cor ilustran esta historia de superación. A diferenza, pero tamén a perseverancia, o afán por aprender e mellorar fanse presentes ao lado da incomprensión.

xoves, 30 de maio de 2019

Teatro, puro teatro

A obra Somos os monstros de Paula Carballeira resultou ganadora do X Premio Manuel María de Literatura Dramática Infantil 2018. Aparece, agora, publicada por Xerais e AGADIC cunhas ilustracións realmente interesantes de Ignacio Hernández. Unhas imaxes que poden lembrar en algún momento a Jacobo Fernández pero que acadan calidade e ese atrevemento que xa se lle vira noutros libros como Quen dá a quenda? ou Debaixo dun parasol.  Comeza polas gardas, con eses confiados meniños perdidos (de noite) por un bosque (ai, Hansel e Gretel!) que poden compartir cos monstros (eses nos que Max se convertía).
O texto de Paula é áxil, cun ritmo rápido. Unha serie de recursos que provocan a risa e esa sorpresa que nos mantén nun estado de vixilia permanente.
Cinco personaxes individuais (Neno, Nena, Monstro Grande -femininino-, Monstro Pequeno -masculino- e Pai) e un colectivo (Xente).
Unha cita de Mary Shelley "... vivía baixo o constante terror de que o monstro que creara cometese unha nova maldade", pero estes monstros son máis ben de mentira, ela é a monstra grande e el o monstro pequeno. O bosque tampouco é o que era, está queimado e así non hai maneira de esconderse (agacharse na miña terra pequena). Hai "verdades" que sobresaen: aínda nas peores circunstancias os nenos divírtense, os monstros son poderosos porque non teñen nada... Malentendidos, relatividade en carto a como cada un ve ao outro (-Es un verdadeiro monstro! - E ti unha verdadeira nena!), relación entre os humannos e os monstros... Todo iso cos fíos do teatro desta autora que nunca nos defrauda.
"Unha historia divertida e profunda sobre o medo ao descoñecido", segundo se di na presentación editorial.


domingo, 26 de maio de 2019

Sobre literatura infantil



  Club de lectura no IES Agra de Raíces
A literatura infantil boa é tamén a mellor literatura para adultos.
Para Eliacer Cansino, escritor sevillano de obras infantís e autor galardoado por medio dunha das educións da Feira, a clave para conseguir ese oco nas librerías e captar o interese dos lectores reside en "non presupoñer que existe un mercado editorial ao que hai que dar unha resposta concreta" pois iso conduce ao uso de " clichés e simplificacións" e en última instancia acaba provocando "unha falsificación da literatura". Pola contra, "o escritor debe guiarse por aquilo que lle suxire a súa vida interior e a súa necesidade de expresión" e a partir de aí deixar que "sexan os lectores quen descubra e aproben o seu traballo".
Pola súa banda, o chileno Luís Sepúlveda, autor de contos "para todas as idades" como Un vello que lía novelas de amor e que regresou agora ás librerías con Historia dun can chamado Leal opina que "o que fascina tanto a mozos como a maiores" son "historias cativadoras" que teñan detrás "grandes valores como o sentido do respecto, o compromiso que se contrae coa palabra dada, a necesidade de protección do máis débil, un afán de xustiza... Eses son os pousos que deixa a literatura e tras os cales ninguén pode permanecer impasible".
Cómpre lembrar aos adultos que "literatura infantil é aquela que tamén interesa aos nenos. Quere dicirse que, primeiro, ha de importar a todos. E, só dun modo particular, aos alevíns da tribo", tal e como Antonio Rodríguez Almodóvar definía no pregón inaugural. Neste sentido, Sepúlveda confesa que é "tremendamente difícil" escribir unha obra que sexa interesante para todos os públicos. Pero, contrariamente ao que podería parecer, o chileno non ve a complexidade nos lectores máis veteranos, senón nos que teñen poucos anos, pois "son máis esixentes. Gústanlles as historias directas, sen ambigüidades, pero que utilicen unha linguaxe moi poética. En combinar ambos os elementos, aí está o verdadeiro desafío", sentencia o autor. 
Apúntase, o secreto para que os mozos e mmozas lean máis, mellor e con pracer : unha boa mediación dos pais e todo tipo de mediadores. Non hai outra!