sábado, 11 de xullo de 2020

Bibliotecas, a súa necesidade

As bibliotecas, tamén nestes tempos (e incluso máis por iso) han de ser porta democrática de acceso á información, por iso precisan de recursos que garantan a prestación dos servizos en condicións dignas.
As autoridades han de ter un liderado ideolóxico na democratización e universalización dos servizos bibliotecarios, deben dar mostras de credibilidade e apoiar as bibliotecas porque son o centro cultural, educativo, social e informativo máis importante das comunidades locais.
Elas han de estar abertas por vacacións ou por traballo, porque sempre son necesarias, en todo tipo de tempo e lugar.
Nelas está o patrimonio e a historia. Elas poden construír cidade lectora e declarar capital da lectura, se for o caso.
Un protocolo de actuación. Medidas preventivas. Coidados, pero tamén servizos.
Porque a xente necesita das bibliotecas presencialmente ou de xeito virtual.

mércores, 8 de xullo de 2020

Contar os contos

Kalandraka TV é unha canle audiovisual, unha ferramenta de fomento da lectura, un medio de comunicación cultural... e todo o que queirades engadir despois de revisar a súa "programación".
Podemos ir revisando as diferentes seccións, dende os booktrailers das novidades ao Sen fronteiras onde se recollen novas internacionais, pasando por Contos contados para ver na casa, Crónica coas súas reportaxes, Atelier coas visitas aos obradoiros dos ilustradores/as, Actualidade coas súas miradas, Contar e cantar, Onde habitan os libros nun percorrido polos seus lares, Puntos cardinais coas referencias do libro infantil, Dúas olladas co encontro entre autoría e ilustración, Libros para soñar coas lecturas destacadas   Recomendacións e Vídeos musicais. Calquera que coñeza o libro infantil se sentirá feliz de todo o que se achega dende as suas pantallas. 
Hoxe quixera determe nas contadas como esta de Olalla González de Chibos chibóns ou esta outra que fai Ana Abelenda do libro Lúa, Bea Campos de Un agasallo diferente, Paco Nogueiras con poemas de Cantarolas de Neira Vilas e Anisia Miranda.

luns, 6 de xullo de 2020

Un novo libro de Xoán Babarro

Os horizontes de Adar de Xoán Babarro publicado na colección oqueleo de Obradoiro Santillana.
Da presentación editorial: 
"Viaxe clandestina en barco, soidade, buscar comida no lixo, durmir en albergues, estar separado dos seus... Por sorte, Adar faise amigo dun can extraviado. Nese momento todo empeza a cambiar. E, a medida que vai resolvendo o enigma da misteriosa marioneta que lle aparece no peto, as novas amizades axudaranlle a albiscar unha luz no seu futuro."
Para adentrarse no misterio dos refuxiados, Babarro, acude unha vez máis a esa faceta de escritor solidario con xentes e pobos. Este é, para o meu gusto, un dos libros nos que mellor resolve ese relato dos "outros". No capítulo cero recolle os materiais que un sirio que chega a Barcelona fuxindo da guerra lle entrega, e con eles vai narrando unha sucesión de tempos que o acaban traendo a Galicia onde traballará na Escola de Idiomas. A historia dos estranxeiros que titulados nos seus países de orixe teñen que facer traballos de todo tipo naqueles aos que chegan, ata o punto de considerarse moi ben tratados cando lles pagan por pasear cans sendo filólogos.
Unha historia fermosa, chea de bondade porque Babarro non pode contar as cousas doutra maneira, a súa bonhomía lévao a escoller eses personaxes. A Adar sálvano os cans e os vellos, máis ben as vellas, esas mulleres abertas de mente e afeccións que non desconfían do outro senón que están dispostas a darlles acubillo.
Destaca, tamén, a imaxe da cuberta da autoría de Nader Sharaf.

xoves, 25 de xuño de 2020

Narrativa, sen idade

O ceo das reixas de Eli Ríos publicado na colección narrativa de Xerais.
Presentación editorial: "Noelia está presa no módulo de respecto cando na cela contigua sucede algo grave. Ela, que é cirurxiá, séntese obrigada a intervir. Logo, da dirección da prisión solicítanlle que vixíe e informe sobre a súa nova compañeira de cela, Fina, unha vella que semellaba dócil pero coa que terá que manter un pulso complicado. O ceo das reixas, de Eli Ríos, recrea o ambiente carcerario a partir de protagonistas femininas e fainos descubrir que a liberdade non sempre depende do número de barrotes que teña unha reixa. Esta novela fala da invisibilización, dos silencios, da violencia e da linguaxe que constrúen cadeas imperceptibles arredor das mulleres." 
Ben, unha historia de mulleres e de cárceres, de violencia de xénero e de pantasmas, ou non? Unha historia de poucas páxinas, poucas palabras, presentada de maneira esponxada ao estilo dos libros xuvenís (ou diríamos que aínda con máis aire?). Igual se trata dun relato curto, dun conto... pero por moitas voltas que se lle dea deseguidiña se le, pensámola un pouco, dámoslle unhas voltas, rumiamos a historia e segue a ser curta. Pódese dicir que lestes un libro nun tempo récord, pode estar feito a propósito para ser valorada a lectura e non pasar moito traballo...
Por que o digo se a min iso non me importa, pois tanto me gustan unhas como outras? Por que me poño en situación de que me digan o que non quero oír? Porque agardaba por unha nova maneira de facer as cousas que mellorara a anterior pero que non a frivolizara, que non xoguemos a escribir / publicar por reto porque a estas alturas xa sabemos que hai moita xente que sabe escribir pero o papel non é infinito e gustaríanos que se buscaran as historias, se escribiran as novelas, se publicaran as obras con algo máis de reflexión... xurdiu así, porque levo un monllo delas lidas nas que facían falla algunhas horas máis de traballo, porque semella que non se respecta debidamente ao lector ou lectora, que se trata como se non fora intelixente e diso xa temos moito, para ese cesto non facían falla corres. 

mércores, 24 de xuño de 2020

A xenerosidade do pobo do galego

Manolo Figueiras é unha desas persoas indispensables.
O seu traballo como profesor de galego, como dinamizador de iniciativas culturais, como promotor da LIXG (Literatua Infantil e Xuvenil Galega) non ten parangón.
A súa participación como xurado, as súas traducións, a creación de FILIX (Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil Galego) de Chantada e do premio Rañolas de Literatura Infantil, o mantemento da páxina BLIX (Biblioteca de Literatura Infantil e Xuvenil) sen axuda de ningún tipo, a asunción de responsabilidades participando na directiva de GALIX... Todo isto fai unha suma que realmente é difícil de superar, sobre todo se observamos que non lle quita ningunha ganancia e si moitos desgustos como é normal neste noso mundo (tan cainista, din uns(unhas; tan miserable, din outros/as).
Agora, Figueiras, anda a realizar audiolibros que coloca libremente nas redes, igual que realizou videos con imaxes e músicas de noso que tamén andan ceibes polo espazo sideral. Unha homenaxe a Agustín Fernández Paz a través de O meu nome é Skywalker ou unha recolleita de contos de medo para tempo de coronavirus... Así son os xenerosos!

martes, 23 de xuño de 2020

A granxa dos animais de George Orwell

 
Animal Farm xa fora traducida ao galego por Antón López Dobao. Foi publicada por Edicións Positivas en 1992 como A revolta dos animais. Unha historia fantástica, agora aparece da man de Factoría K traducido por Fernando Moreiras.
Unha parábola (narración dun suceso finxido de que se deduce, por comparación ou semellanza, unha verdade importante ou unha ensinanza moral).
Dise que a escribiu pensando na Unión Soviética e os tempos de Stalin pero ben vale para hoxe mesmo e tranquilamente poderiamos ir poñendo nome de animal a personaxes públicos. Iso é un clásico, aquel que nos fala ao longo do tempo e sempre nos ensina. Faino sobre os líderes, os movementos sociais, as tácticas e estratexias, o enganos, o papel que cumpre cada un e, sobre todo, sobre a tristeza de non ver que a humanidade avance nada, de como observamos día a día que as cousas non son como se din pero resistimos vendo o paso do tempo.
Un auténtico visionario este Orwell, como nos demostrou en 1984 onde vimos os peores pesadelos feitos realidade e o fai, de novo, nesta rebelión animal na que tanto sofren para caer en mans peores que as que os tiñan domesticados. Igual todo se resolvía con consciencia, con estar esperta e escoitar atentamente, con non permitir nin o primeiro o engano, con denunciar cada trampa, pero aí están as ovellas a balar sempre a favor do poder, Berrón a apoiar de preto con explicacións sempre falsas as decisións de Napoleón (aquel que nomeado pola República chegou a emperador) e os cans (exército) a meter medo sempre. Os traballos dos que cren, os castigos dos que saben ou pensan mellor, os asasinatos... todo lles vale no nome da táctica. Cada vez que semella que pode haber unha saída porque o líder fixo algo mal, será quen de darlle unha volta e botarlle a culpa a quel que podería saír airoso desa fracaso seu, porque incluso dos seus fallos sacará proveito. A granxa continúa...  e antes de que sexa demasiado tarde poñédelle nome a cada político/a.
Eu, podería dicir que vin e vivín isto, que por veces me soben as cores lendo... por exemplo, cando Napoleón despois de emborracharse lles vai prohibir a eles que beban (cando nunca o fixeran) vén á lembranza unha experiencia igual ando un director ao que non atopara no colexio o inspector nos reuniu ao profesorado para dicir "Que sexa a última vez que alguén se vai sin dicir onde está". As fake news xa daquela, botarlle a culpa ao líder que desbanca de todo o malo que pode suceder, eliminar a memoria de todos/as cambiando o que se dixo polo que interesa... e esa tristeza que nos invade cando vemos que todo o esforzo foi iñútil, que Varudo o máis traballador vai morrer na peor das ignominias. SEMPRE SERÁN PORCOS!!!!!!!
Orwell que nos acompañou no 1936 loitando ao lado dos republicanos, nun esforzo de solidariedade internacional, xa veu o que había.