A última xastra de María Solar en Xerais

A última xastra de María Solar está ilustrado por Xiana Teimoy e publicado por Xerais na colección Merlín. 

Da presentación editorial: "Nunha casa de pedra da rúa Pitelos agóchase un segredo de seiscentos anos: a xastrería Núñez, último testemuño dunha estirpe de xastres que vestiu tsarinas, científicas de Nobel e estrelas de cine. Pero a Aldara, a única herdeira deste legado extraordinario, non lle interesa coser. Nadiña. Cando os xastres da familia, espallados polo mundo enteiro, depositan nela a última esperanza de que o oficio continúe, Aldara embárcase nunha viaxe fascinante que a levará por destinos que nin imaxinaba para coñecer ese gran tesouro familiar. Unha aventura divertida e entrañable sobre a identidade, a valentía e o valor do artesanal. Porque tradición e modernidade non están rifados." "Unha aventura divertida e entrañable sobre a identidade, a valentía e o valor do artesanal. Porque tradición e modernidade non están rifados."

A defensa da lentitude, dese ritmo lento que leva a reflexión ao lado da práctica. A artesanía como modelo de bo facer. A dedicatoria lévanos á razón primeira desta historia, á vinculación co propio.

A continuación do comercio familiar é un problema en Compostela, desaparecen moitas tendas cando chega a xubilación, os máis novos teñen outros intereses, prefiren dedicarse a outras profesións. Nesta historia sucede o mesmo. Cando a autora nos conta a cantos famosos e famosas se vestiu dende aquí ao longo dos séculos sorpréndenos, e pensamos a cantidade de xente do común que levou esas pezas. Agora, a xente viste roupa barata elaborada en grandes fábricas e non lle dá o valor debido á feita a medida para cada un. Aí descubrimos un oficio tan sacrificado e ao que se lle dedican tantas horas que normalmente teñen a vivenda no mesmo edificio. Por riba, as familias van a menos, cada vez teñen menos fillos se é que teñen algún, por iso, Aldara é a esperanza e non pode fallarlles. A nena da casa de xastres non quere coser e isto preocupa á familia próxima pero tamén ás afastadas, por iso deciden (entre todos e todas) que debe facer un percorrido polas xastrerías do mundo, a ver que resultado dá... A Salvador de Baía coas súas cores vai para atopar a vella Tereza no barrio vello; ela ensínalle todo o que ten que ver coa calidade dos tecidos e a súa orixe, pero tamén lle ofrece novas comidas ben saborosas que aproveita para falarlle da cociña de proximidade. O segundo destino foi Moscú e alí vai atopar a Vladimir que lle agasalla un sombreiro de pel para non perder a calor pola cabeza e faille un abrigo de pel para pode rvisitar a cidade, tal como fixera Tereza en Baía. Se dela aprendera as teas de calidade, del o valor da roupa para non morrer de frío. O seguinte destino foi Nova Delhi, de novo, moita calor; alí agardábaa Kiran coa muller  e a moto no medio dun tráfico tremendo entre un enxame de xente. Alí coñece a seda (e como vén dos vermes da seda), pero tamén como atender as necesidades de cada cliente, o que é un sari... e de aí a París. Alí, con Chloé percorre a Place Saint-Pierre, o epicentro da venda de teas (centos de miles rolos) e a tenda de botóns máis grande do mundo, con ela aprendeu exquisiteces de alta costura ou de costura normal (pespuntar, ganduxar modelos, facer pregados e pinzas...) e visitou o museo de Ives Saint Laurent. Cunha boina de agasallo volve á casa e lévana a un centro comercial a que escolla roupa pero xa aprendeu a ver os defectos. Entendeu que ha de haber fábricas de confección pero tamén artesáns así que decide facer o posible para que continúe habendo xastrerías. Coas gravacións e as fotos que fixera montou vídeos para as redes, creou unha canle que titulou A última xastra onde contou a súa viaxe, e creou unha conta de humos que titulou Desastre de xastra onde colkgaba os vídeos que lle enviaban os aprendices de xastre de todo o mundo. Fíxose viral, púxose de moda coser e apareceron mozas e mozos diante de cada unha das xastrerías para aprender o oficio.

Canto aprendera Aldara... Aprendeu que en cada lugar do mundo comen, visten e viven de diferente maneira e aprendeu que era necesario manter os oficios, como a artesanía.

Dalgunha maneira salvou o oficio e cumpriu o desexo de toda a familia próxima e afastada. O desexo de todas as persoas que gustan do seu traballo lento, feito a man, que lle dá continuidade ao que moitos antes ca eles realizaron ao longo do tempo.

Co oficio de escritora pasa o mesmo, María Solar sábeo ben e pono en práctica. As ilustracións ambientando cada país e coa imaxe desa nena curiosa e asertiva achegan máis do mesmo. 

Un libro para lectorado autónomo de Xerais e un xuvenil de Toxosoutos

Pantasmadas, escrito e ilustrado por Andrea García Martínez está publicado na colección Merlín de Xerais dirixida a rapazada a partir de nove anos. 

Da presentación editorial: Finalista do Premio Merlín 2025. "O avó Seronio é o último veciño de Treboeiro, un lugar envolto en néboas, vellas historias e habitantes moi pouco comúns... Cando a súa filla chega disposta a levalo con ela e a súa familia á cidade, Seronio terá que demostrar que, aínda que non saiba nin fritir un ovo, non está tan só como pensan. Conseguirá Seronio quedar no seu fogar? Poderase salvar Treboeiro do esquecemento? Unha aventura fantasmal chea de diversión e sorpresas sobre os vínculos que nos atan aos lugares e ás persoas que amamos." 

Unha aldea na que só queda un vello. A filla que vén da vila para levalo e todo o que se monta para evitalo. Porque existen as pantasmas, porque viven nas casas nas que os recollen porque foron a súa residencia noutros tempos, porque cada unha delas segue coas súas manías e intereses (a avoa que calceta, o que foi deseñador de moda e pode continuar facendo o seu traballo, a cociñeira, o inventor...) porque é necesario que algún manteña a aldea viva aínda que dubidemos da súa natureza ou teña que utilizar como carteiro a un xabarín... Atoparemos cochinadiñas desas que tanto gustan á rapazada, misterio, desconcerto... e gustaranos ler esa historias que semella sen pés nin cabeza pero si con seres de carne e outros de aire. Dous mundos que se tocan na aldea de Treboleiro á que custa traballo chegar: "implica unha viaxe de aproximadamente vinte e tres días, que se podían reducir a quince se ías en coche polos camiños axeitados. Debías atravesar o Monte da Rata Peluda e, se saías enteiro (cuestión pouco probable se eras descoñecedor do lugar), non ías tardar en atopar a Árbora da Indecisión.) e así continúa ese camiño imposible.

A novela xuvenil Eu, monstro de Guadalupe Vázquez Formoso está publicada por Toxosoutos na colección Nume de Narrativa xuvenil. 

Unha adolescente que coas características sexuais de muller pero que se sente home cóntanos a súa historia. Esa loita constante entre o que ve, o que sente e o que desexa. A relación coa familia cun pai que traballa, unha nai que escribe un diario e poesía nos que conta as relacións con outros homes, unha amiga que é o sustento afectivo, a psicóloga que atende a súa problemática pero coa que non sempre pode falar sinceramente... o instituto e o seu director. Aí, nesa parte final aparece a aventura para que a novela vaia máis alá, entrando no xénero negro con pantasma incluída que reivindica o castigo ó seu asasinato. Un director cun pasado oculto e un presente con medias tintas. Unha celebración e como en  Carrie a descuberta do horror. E, un anexo final coas poesías da nai que non se entende o que achegan.

Un finalista do premio Merlín: O caderno de Roque en homenaxe a Carlos Taboada

O caderno de Roque de Carlos Taboada resultou finalista do premio Merlín. Aparece publicado con ilustracións do mesmo autor na colección Merlín de Xerais.

Da presentación editorial: "Unha orixinal novela de viaxes, aventuras e fantasía, rica en detalles e desbordante de imaxinación e humor. Finalista do XXXIX Premio Merlín 2024" E da sinpse tal como recolle a páxina: "A familia Charabiscas da aldea de Pedrafermosa agarda con impaciencia a chegada do tío Roque, que marchou a percorrer o mundo e que lles prometeu volver para celebrar unha festa polo seu trinta aniversario. Cando chega o día sinalado, a familia recibe na caixa do correo o caderno de viaxe do tío e, ao longo da xornada, non para de soar o timbre da casa. Será Roque? Non! Unha sucesión de personaxes fantásticos (un xigante, unha serea, un vampiro...), cada cal máis peculiar, vai aparecendo por sorpresa, convidados á festa de aniversario. E o tío Roque onde está? Unha orixinal novela de viaxes, aventuras e fantasía, rica en detalles e desbordante de imaxinación e humor."

Unha escrita na que se combina a narración en terceira persoa da historia coas cartas que Roque escribe á familia e o caderno de viaxe falando dos diferentes lugares polos que pasa, os personaxes que coñece e as aventuras que neles lle suceden. A familia vive en Pedrafermosa, un sitio marabilloso que tentan agachar do mundo exterior para seguir mantendo de forma natural. Egoísmo? pode que si pero hai que protexer os tesouros da rapiña dese empeño en viaxar de toda a poboación dun planeta disposta a pasar, fotografar e destruír moitas veces. Esta vez vailles resultar difícil seguir ocultando o paraíso no que viven pois uns detrás doutros van aparecendo por Pedrafurado personaxes de todo o mundo e algún deles seguro que se namora e queda e outris contarán o vivido... e veremos en que dá a cousa. Nesa festa de aniversario atoparanse mulleres que sendo familia se descoñecñían pero que continúan sendo case iguais e facendo cousas semellantes como pilotar avionetas e aterrar en Pedrafermosa dun xeito accidentado: a nai de Roque é tía e inspiración de Papoula Parasol que continuou a súa vocación. Unha xuntanza de personaxes extraordinarios como Maruxaina, Galatea coas súas alerxias, ameiga Eira que axuda coa preparación da comida e os servizos a modo de deusa de mil brazos, trasnos, o violinista Dimitri... A última folla do caderno m´ostra un pequeno misterio: Exeria de Papaventos atopara o caderno de Roque e foi ela quen o enviou por correo.  O protagonista, quere coñecela e viaxa ao seu encontro, de aí virá a última postal para a casa dos Chisgarabís e unha nova moi interesante, adivíñase?

O carácter de cada un deles (dende os avós aos netos que adoran ao tío) os agasallos que trae Roque pero sobre todo o relato dos lugares que van dende Pericia a Kiboko, de Falaomar a Caldoamerenda, de Abafar á fervenza Pimpante, de Ondeoairedavolta á illa Morna, de Zaragallada á cova da Boca, de Falacia á cidade flotante, dos xardíns de Medradeira ao monumento á Poalla, do tesouro de Chanza Negra a Esmendrelle, Botaporfora, Andarica, Cavapha, da biblioteca do Farallón a Noitepechada e moitos outros.   

Leamos un fragmento: "Daquela festa habíase falar durante décadas. Os convidados estableceron ligazón e moitos deles quedaron algúns días máis para coñecer a vila e hospedáronse en casas veciñas aos Chasgarabís. Ficaron vencellados á cidade para sempre, mandándose cartas, irmandando as súas urbes e visitándose con frecuencia. Cada un ao seu ritmo e ao seu xeito, volveron percorrer o camiño de volta aos seus fogares, pero xa tiñan unha nova saudade no peito e un estraño desexo de volver algún día. Ademais, o avó Gregorio compartía esa saudade dos que quedan e prometeuse ir visitalos nalgunha ocasión."

Un autor que se estrea

Axencia máxica de vetectives é a primeira obra de J. Santoro Gallego e está ilustrada por Ignacio Hernández. Publícao oqueleo.

Así se presenta:"Preguntácheste algunha vez que lle pasa a unha serea cando se arrefría? Ou a un vampiro se ten unha carie? Ou… a unha elfa se rompe un óso ao caer dunha árbore despois de que a súa nai botase toooooda a tarde dicíndolle que non xogue nas alturas?

Pode que no teu mundo non ocorran estas cousas, pero no Val da Fantasía existe unha axencia máxica, dirixida por unha marabillosa veterinaria, medio detective, chamada Vega Vet. Por ela pasan toda clase de seres fantásticos con problemas do máis disparatado."

Contado en primeira persoa pola protagonista, Bega Vet, que vive no Val da Fantasía onde trasnos, dragóns, bruxas, fantasmas, unicornios, elfos, fadas, sereas, vampiros... conviven felizmente cos humanos e son atendidos (cvando teñen problemas) na Fabulosa clínica para animais fantásticos e axencia de monstros superxeitosos (no seu nome completo). Os asuntos son tan especiais que aparecen capítulos titulados O fantasma visible (como invisibilizalo?). O primeiro caso ao que se enfronta esta nena e o seu axudante Bruno Ventuno vai requerir moito empeño de investigación conpaseo pola  pizzería e o seu baño, a visita á profesora Elinor que lles axuda a atravesar espellos e a análise no laboratorio da axencia (teñen de todo!) onde descubren que o fantasma tomara uns nutrientes bos para a vista e a partir dese momento todos o ven a el, así que toca tomar uns comprimidos antivitamínicos (que tamén llos dá directamente ela (pois ademais de médica é farmacéutica). O vampiro con dor de cairos é o segundo caso que se lles presenta: un vampiro neno con tanto dor de moas que fala co ceta e a súa nai que se transforman en morcegos sempre que queren. O pequeno de douscentos anos (unha nimiedade para un vampiro) que usa chupete e decidiu facerse vexetariano... de aí virá o problema, duns pasteis que lle prepara un amigo nun laboratorio; neste caso van axudar as tías vampiras e xemelgas do pequeno, e todo resolto cuns novos amigos. O terceiro caso é o do pedante mago Rybka que perde a súa maxia porque a vara que herdou ten un problema... haberá que ler o libro para averigualo! pero xa vedes que cantidade de problemas pode resolver a Axencia Máxica de Vetectives.   

O peor é a que a tal Vegavet existe e é unha clínica veterinaria. 

Premio do II Certame Jaime Olmedo Limeses

Alén e o dragón de Olaia Sendón resultou ganadora do II Certame Jaime Olmedo Limeses.

Da presentación editorial: "Alén nunca imaxinou que a súa vida en Sardiruña agochase nada extraordinario. Pero todo cambia cando un dragón comeza a aparecer nos seus soños e esperta preguntas ás que nin a súa nai, Emma, nin o seu irmán Xoel parecen poder responder. Só Mamamucha, unha enigmática anciá, semella saber máis do que conta. Porque, ás veces, os segredos dunha familia non desaparecen. Simplemente agardan o momento axeitado para regresar."

Dous irmáns, un pai músico que anda en concerto en concerto (e polo tanto desaparecido), unha nai que exerce de traballadora social e aguanta como pode dos adolescentes e a súa fame infinita. Un traballo escolar sobre a familia levará ao pequeno a investigar no faiado, no álbum de fotos e na aldea na que viviu a nai algúns anos. 

A historia, contada en terceira persoa, xira ao redor do menor dos irmáns que comeza a sentir rarezas como visións ou capacidades que se desenvolven a moita velocidade. Unha amiga (a rapaza lista e aventureira que está aparecendo ao lado de moitos protagonistas rapaces neste tempo) que o acompaña máis alá de onde el quere ir e acaba amaestrando galiñas.  Alén semella ir para superheroe e nese camiño ten a Emma disposta a non perder a oportunidade de asistir á transformación. A bisavoa (de máis de cen anos e disposta a todo) vaino entrenar pero o que el quere é entender que é o que lle pasa.  

As preguntas andan polo aire: que teñen de especial os da familia Migallas?, que lle pasa á bisavoa para conservarse así de ben?, por que a nai non quere saber nada da Mamamucha?, de onde saca esta tantos cartos?, como poden transformarse outros animais en dragóns?, por que hai dúas clases de dragóns?, cal é a diferenza entre uns e outros?, que ten en común a nai coa amiga á que chaman tía?, por que non se nos conta case nada dos avós dos rapaces?, por que chove tanto no lugar onde viven?... 

As ilustracións de Víctor Rivas móstrannos uns personaxes, tan ben caracterizados, que nos parece velos pola rúa. 

De futbol e traumas

Quero ser coma Vero Boquete de Fran Fernández Davila está ilustrado por María Brenn e publicado en Sopa de Libros de Xerais. Esta obra acadou o IX Premio Agustín Fernández Paz de Literatura Infantil e Xuvenil pola Igualdade.

Sinopse: "O mundo de Lucía é silencio, regras e pantasmas:o seu pai converteu a casa nunha prisión, onde non se fala, non hai fotos de familia e, por algún motivo, o fútbol está prohibido. Pero ela non pode ignorar a fame polo xogo que lle formiga nas veas nin a lembranza dunha nai de quen só conserva unha fotografía secreta e chea de lama. Lucía terá que decidir se está disposta a arriscarse para conquistar o seu lugar dentro e fóra dun campo de fútbol."

A paixón polo fútbol, un trauma familiar que oculta a verdade, un misterio a resolver, unha familia que xira ao redor do fútbol (aínda cando se prohiba falar del e moito máis xogar), a convivencia entre iguais, o xogo como tempo de calidade, a amizade que loita polos demais, a debilidade e a súa aceptación, a enfermidade e a morte apresurada. De todo hai nesta novela que fala dunha afición enorme e dunha soidade que o envolve todo co silencio dos que están xuntos sen falar. 

Un título que chama a lectura dunha historia que vai máis alá do interese por ser como Vero Boquete.

Un autor multipremiado!

Terceiras partes: o Lobo Ramón e as pantasmas

Lobo Ramón volven as pantasmas forma parte da serie de María Canosa (Lobo Ramón) da que xa lemos a primeira entrega que tiña ese títuilo (Lobo Ramón) e a segunda Lobo Ramón: a vida é unha festa!

Preséntase así: "Esta aventura arrinca unha noite no bosque, cando, tras reparar nunhas luces estrañas, o lobo Ramón pensa se non terán unha orixe sobrenatural. Logo, ao que relata o que viu, as súas amizades tómano a chacota, mais as aparicións non cesan. Decidido a resolver o misterio, crea a Sociedade do Oso Invisible, amais de sacar tempo para ir ao ximnasio e aprender a tocar o xilófono."  

Porque tal como se dicía na primeira aventura: "Ramón é un lobo diferente dos demais, tanto nos gustos da comida coma nos de vestir. Por iso ás veces se sente só. Esta situación anímao a achegarse aos veciños, pero eles téñenlle medo por ser un lobo. Isto tráelle moitos problemas. Será Ramón quen de facer novos amigos?" E na segunda: "Ramón é o lobo máis singular do universo. Non só ten amigos no monte, tamén na vila. Coa súa motocicleta percorre os camiños e as estradas, descubrindo lugares novos e vivindo unha morea de aventuras. Tamén é dono dun negocio. Este lobo ata é quen de chegar á Lúa!"

Nesta aventura aparece o medo porque na noite espértano uns ruídos, un cheiro especial e unhas luces. Vai ter que investigar e vaino facer disfrazado de detective coa axuda da súa costureira particular (Leonor a lavandeira) e de todos os seus amigos como Pancho (o raposo médico, o cociñeiro Dosindo, o corvo Lucas ou o neno Tomé. Todos eles queren convencelo de que as pantasmas non existen máis que nas historias inventadas, pero non o conseguen ata que dá coa causa de todos eses síntomas. Unha volta ao pasado... nin máis nin menos!

Polo medio vaise adestrar no ximnasio do xabarín coa roupa axeitada (claro está! pois nada vai fastidiar a súa coquetería), vai ler moitos libros, escoitar falar da Santa Compaña, crear a Sociedade do Oso Invisible, aprender a tocar o xilófono, alimentarse moi ben e descubrir cal é o fío dourado da amizade, ese que che acompaña nas cuitas e do que poderás tirar nos momentos de gran apuro para salvarte. O tempo en compañía sempre é bo e calquera desculpa serve para compartir tempo. Porque no bosque hai de todo: cafeterías, repartidores, axencia de detectives, médicos e costureiras, rapazas que fan música... e lobos que veñen para lembrar que Ramón ou Moncho ten familia, agora é el quen debe decidir onde e como quere vivir. O lobo Ramón é tan habelencioso e querido que a Escola Municipal de Música convídao a participar no concerto anual como artista convidado. Si, a el quéreno todos, animais e humanos, por que será?  

Varios dos títulos dos capítulos traerannos reminiscencias e colocarannos fronte a lembranzas. Probemos con  O fío dourado, A Sociedade do Oso Invisible, Luces no cemiterio vello, O fío invisible... 

Unha novela infantil escrita sen concesións, coa mellor linguaxe e esa dose de bondade. 

 

VIII Premio Carlos Mosteiro

Nenapingüín de Daniel Landesa obtivo o VIII Premio Carlos Mosteiro de Literatura Infantil. Aparece agora, publicado por Galaxia, na colección Árbore coas ilustracións de Miki Momochi nas que destaca o atrevido das tomas, eses planos tan de detalle ou pouco acostumados. Formando parte do deseño e paratextos os listados de Nenapingüín, do que lle gusta e o que non lle gusta ou os avisos de seu pai. 

Da nai non se fala, seguramente morreu e por iso non aparece, a que si o fai é a moza do pai. Todo tan natural que dá moito gusto velo, sen ter que dar explicacións.

Así a presentan: "Imaxinas subir a unha árbore e que o todo cambie para sempre? Ata o teu nome?Aínda que xa era unha cativa impresionante, o día que comezou a chamarse Nenapingüín a súa vida cambiou para sempre dun modo que nunca puido chegar a imaxinar." Si, o cambio foi rotundo, é o que teñen os accidentes, que hai un antes e un despois, un instante que che cambia a vida, polo menos durante un tempo. Iso lle pasou a esta nena sempre disposta a unha aventura sexa nos libros ou na realidade, amiga dos seus amigos por iso lle molesta que estes cambien como lle pasou a Caradeleituga que agora non a trata como facía antes. Despois do accidente, hai moito tempo de hospital e alí coñece a unha médica estupenda, a uns celadores que fan carreiras polos corredores, pero sobre todo fíxose amiga de Nenobólido, de Bolabillar e Nenatransparente. Tres personaxes moi interesantes, tanto que tamén a nós nos gustaría coñecelos algo máis. 

Unha historia moi ben contada, un ton exquisito e uns valores a reivindicar (o gusto pola lectura, o respecto pola diversidade, a asunción dos problemas con toda a tranquilidade posible, a amabilidade e bo trato, a relación coa avoa...). Tal vez o capítulo do mago e todo o que o envolve faga caer un pouco a historia ao resolvela dun xeito "case máxico" mentres outros asuntos como as fotografías con máscara de pingüín ou a nena que desaparece na súa transparencia nos resultan marabillosas metáforas xa que se solucionan de maneira fantástica pero crible. A mestura de realidade e fantasía é algo ben difícil de arranxar na que ás veces nos vemos levados pola premura. 

Creo que Landesa lle dou vida a unha rapaza que nos gusta moito e que igual pode seguir acompañándonos con esa resiliencia e capacidade de enfrontar os problemas da maneira menos difícil para os demais, de asumir as consecuencias dos seus actos (algo ben difícil, incluso para as persoas adultas), de avanzar ante as dificultades pensando tamén nos demais...

Novidades de maio en Kalandraka

O día que Úrsula Mon se converteu en oso de Mónica Rodríguez está ilustrado por Ester García, traducido por Isabel Soto e publicado por Kalandraka, na colección Tiramillas a partir de 11 anos. 

Así se presenta: "Unha novela emocionante e conmovedora sobre a procura da identidade, a superación e o vínculo profundo entre o ser humano e a natureza." 

Unha aldea que vai a menos: cinco nenos non é moito futuro. Unha avoa e unha neta que comparten casa e tristeza. Unha nai que colleu a maleta a marchou... a nena sente que foi por ela, a avoa rumia a responsabilidade e a amargura. Unha escola onde a nena é acosada con descaro; ela tatexa e cala, para que falar? Só o pequeno do grupo se mantén ao seu lado. Un cambio de mestra (igual que nas Memorias dun neno labrego) trae unha certa alegría, a aperta que desata un mar de lágrimas, a atención á pequena, o enfrontamento ao acoso e a preocupación por ese ser que se converte en oso, dende o momento no que atopa un e se miran aos ollos. Porque somos natureza, animal, oso na montaña. Porque podemos comunicarnos cos animais; eles pódennos falar, especialmente cando pouco falamos cos humanos. Porque soñamos cun colo que nos acolla e pode ser o dun oso. Un cazador reconvertido en garda forestal, un home que tamén sente o bosque. As cancións que escoitamos no principio dos tempos e se repiten levándonos a eses días e a súa lembranza. 

A crueldade infantil a debate, porque hai que reflexionala dunha vez por todas, porque non podemos seguir deixando aos máis débiles ao dispor de pandas ou compañeiros brutos e insensibles, algúns deles como esa nena que nos confunden coa súa delicadeza.

A crueldade da comunidade que expulsa a algúns membros que non resisten a violencia e o baleiro. Esa nai que marcha deixando dúas mulleres coa súa falta, sentíndose culpables. E a osa no bosque, no soño, no ceo, marcando o norte.

Unha historia fermosa contada dunha maneira marabillosa. Lírica e metafórica.  

Unha nova editora: Boulevar

  

Aparece unha nova editora: Bulevar cun nome de libraría - edicións, situada en Bueu. Aposta por un xeito diferente de crear e editar. Conta cun equipo composto por Daniel Chapela, Beatriz Pereira Expósito, Sara Rodríguez, Diego Jorge e Miguel García-Fernández. E comenta "A nosa é unha vocación, tamén, de achegar a literatura galega ao mercado español, polo que as obras publicadas contan cunha versión en galego e outra en castelán, ou cunha edición bilingüe. Ademais, a editorial ten como punto base o acompañamento das autoras e autores durante todo o proceso de edición e máis no de promoción da súa obra."

Agardamos o seu decorrer con curiosidade e a ilusión sempre renovada ante unha nova criatura. Neste momento, coñecemos dúas obras que presentamos a continuación.

Un verán superheroico de Ana Vigo con ilustracións de Laura Romero. Unha historia moi ben presentada con bo papel e texto aireado que facilita a lectura. Unhas imaxes moi propias de ilustradora que se expresa, acompañando o texto, con obras coa técnica do colaxe e máis claras que noutras ocasións, podendo acceder o lectorado ás expresións dos personaxes. Creo que é un acerto a maneira de presentar esta historia de superheroes e psíquicos aínda que nalgún momento podamos perdernos entre ambas personalidades e nunha historia que a min, persoalmente, me gusta máis como comeza que o desenvolvemento.

Unha rapaza tatexa que defende a outro que é acosado. Unha situación familiar con irmán pequeno, pais e avó. Unha amiga da alma e outro que coñecerá a través dela. O paso da amiga a outro colexio e a desconfianza ante a súa evolución neses anos nos que semella haber un paso acrobático entre uns e outros...

Así nos resumen a historia: "Esti é unha grande admiradora do novo grupo de superheroes que causan sensación, fascínanlle case tanto como a cantante de moda, Estefanía Melodía, e case case tanto coma o seu avó... Un día, recibe un misterioso agasallo: unha caparucha que lle dá poderes. Esti xa pode ser unha heroína como as que tanto lle gustan! Ou iso cre ao principio, porque ninguén dixo que salvar o mundo fose tarefa doada. Pero, ás veces, non queda máis remedio que enfrontarse aos perigos para protexer o que máis queremos, sexan persoas ou o noso medioambiente." 

Secuela de "Os peidos máxicos de Sultán"

O misterio dos gatos rosas é a secuela de Os peidos máxicos de Sultán de Marta Villar. Ambos están ilustrados por Lucía Barros e publicados en Xerais na colección Merlín a partir de nove anos.

Preséntase así: "Sil pensaba que todo ía ben dende que apareceu na súa vida Sultán, un can xigante cheo de maxia e de peidos con burbullas e estreliñas. Pero cando os gatos da vila comezan a poñerse rosas e a esvaecerse coma se fosen pantasmas... o misterio está servido! Xunto á súa amiga Alba, o inseparable Sultán e o inesperado Coco (un cadeliño con moita enerxía e peidos tan fedorentos que fan desmaiar os paxaros), Sil lánzase a investigar. Quen está detrás do inexplicable misterio dos gatos rosas? Unha aventura inesquecible que combina risas, amizade e un toque de ciencia ficción." 

A diferenza entre uns cans e outros, a familia que aumenta cun novo exemplar que aparece na porta (que doado, non?), sempre lles pasa o mesmo... Cada can cos seus peidos, do grandote saben cales son as consecuencias, do pequeno pronto o aprenderán. Un par de rapaces con magníficas relacións coas familias (ata o punto de que se comunican a través do teléfonos dos pais) ou cunha señora maior ao que lle desapareceu o gato despois de pórse rosa. Unha fábrica misteriosa e un par de nenos disposto a investigar como verdadeiros detectives privados. A aventura está servida e máis se unha taxista que admite animais se presta a colaborar profesionalmente. 

Un protagonista neno que acude á súa amiga para traballar xuntos nunha investigación nou no que sexa, porque ela é lista e boa xente. 

A tradución do premio Edebé de literatura infantil

O premio Edebé de literatura infantil, Tres nenos tristes e medio unicornio de Beatriz Giménez de Ory está ilustrado por Cinta Villalobos e publicado por Rodeira Edebé. 

Da presentación editorial:"Amanda (ou Xayree, como lle gusta a ela que a chamen) é unha aspirante a fada. A súa nai finou hai tres anos e seu pai, o famoso cantante de rap Diente de Garlic, pasa longas tempadas en Miami. Afortunadamente, o primeiro día de clase coñece dous nenos, Teresa e Gustavo, e semella que están dispostos a embarcaren con ela na aventura de atopar un unicornio, aprender a multiplicar o diñeiro e fabricar unha apócema de amor. Estas son as tres probas necesarias para converterse en fadas de verdade."

Tres personalidades moi diferentes que coinciden en que están tristes, Amanda por soedade despois de morrer a nai e co pai case todo o tempo fóra, Teresa porque tivo que abandonar a vila onde vivía coa avoa e virse coa nai á cidade e Gustavo porque os seus pais van camiño da ruína. Será a biblioteca e o bibliotecario quen os salve, porque alí atopan a calma que necesitan, a compañía dos libros e dos amigos e unha misión que cumprir. Gustavo é marabilloso, un destes nenos que non quere defraudar e fará o que lle pidan sempre; Amanda semella medio tola con esa manía das fadas, os cambios de imaxe e a limosina con chófer pero é toda bondade e saberá ganar aos outros; Teresa empeñada en volver á casa da avoa e recuperar todo o perdido aínda que sexa convertendo unha cabra en unicornio. O que nos gana da historia é a bondade dos tres rapaces e tamén do resto de xente que os rodea. Temos necesidade de finais felices (nunca tanto os precisamos) por iso a historia nos atrae e estamos dispostos a crer todo o que nos contan. Todo se pode solucionar se poñemos empeño en facelo, pode ser coas receitas do libro ou simplemente poñendo en contacto ás persoas para que se axuden, porque, tal como dicía aquel activista de Greenpeace "fronte a min había humanos e non debía temer", pois non temamos e poñamos a valentía a proba. Creamos nas fadas!

O libro remata con actividades para faclitar o traballo dos mediadores coa rapazada unha vez rematada a lectura. 

Unha tradución dende Petos

A colección Petos de Triqueta editora presenta Puntiño e Borrón de Anna Taraska, ilustrado por Daria Solk traducido por Víctor Mascato.

Da presentación editorial: "A nena Puntiño vive nun caderno con liñas. De maior gustaríalle converterse no punto do «i», pero de momento o que máis lle gusta é xogar, rubir polas liñas superiores e quedar con Borrón, o seu novo amigo que apareceu un bo día pola páxina do seu caderno. Cando Borrón desaparece sen deixar rastro, a Puntiño vénselle o mundo enriba. Onde se perdería o seu querido amigo? Para atopalo deberá emprender unha gran viaxe por outros cadernos: un libro de solfexo, outro caderno infantil e mesmo polos apuntes dunha poeta. Será quen de atopalo?" 

De todo se pode facer un conto, para demostralo este libro. Unhas ilustracións realmente interesantes, imaxinativas, cun estilo propio e unha historia creada cuns personaxes estraños, tanto que case case nos resulta surreal por un lado, pero polo outro, temos un relato como moitos outros de dous de dous pequerrechos que se fan amigos e cando un deles desaparece a outra vaino buscar dando as voltas que sexan necesarias. Polo camiño atopa outros personaxes que lle van axudar nesa busca y todo remata ben.

Un Punto, un Borrón, unha Raia, as xemelgas Comiñas, o Corrector, Cadernos de diferentes cursos, cadernos de música con pentagramas ou de solfexo, cadernos de raias ou de cadradiños ou en branco, cadernos de distintas cores, Vector, os Interrogantes, o señor X, o señor Bemol, o señor Sostido, Rima, Clave de Fa, o A maiúsculo, o señor B, a señora D... que personaxes! Non é doado faceflos actuar con coherencia pero aí está a historia.

Onde están todos? e unha nova historia de bruxas, das boas

 

 

Onde están todos? de Remy Charlip publicado en Lata de Sal (colección Vintage) é un deses libros que nos gana pola sinxeleza e a calidade. Vai presentando a historia elemento tras elemento, dende o branco total no ceo baleiro ata ir angadindo os personaxes. paxaro, sol (traendo a cor), montañas (que non se entende moi ben como poden ser presentadas "sobre o ceo" pero aceptamos que ao estar el baleiro debúxase), río, peixe, árbore, bosque, camiño, cervo, casa, home, rapaz, barco, nubeiro que vai avanzando (tapando o sol, comezando a chover e ocultando todos os elementos que continúan aí ata a derradeira páxina na que só podemos ver a chuvia e temos a pregunta na nosa cabeza). 

O tempo foi avanzando, o sol movéndose e a chuvia aumentando. Coa única cor dese sol mentres está en escena... Cos recursos mínimos un relato completo en si mesmo e que abre múltiples fiestras porque poderemos imaxinar e comentar as historias de cada elemento debuxado e presentado.

Ónde está todo cando non o vemos, qué vida teñen cando non podemos seguilos... preguntas que nos fixemos dende sempre.

Así se presenta: "Cando sae o sol, a terra énchese de luz. O ceo ilumínase e os paxaros voan. Os ríos brillan e os peixes nadan. Os animais corren e as persoas saen das súas casas. Pero cando desaparece o sol, onde están todos? Un libro sinxelo e co ritmo singular que Remy Charlip imprime en cada páxina. Unha obra ilustrada nos anos 60 nunca antes publicada en galego nin en español, que sorprende pola súa beleza sinxela e clara." 

 

Esta é unha nova historia de bruxas boas, Espertina e Esperpenta. Bruxas pasteleiras de Andrea García Martínez e Beatriz Castro publicada por Minicumio. Fan pasteis, son queridos pola veciñanza que agarda para poder comelos cada mañán e unha aventura. Espertenta (que é a lista e ten as receitas) desaparece unha mañá, súa irmá non é quen de descifrar a nota que deixou, un rapaz e unha rapaza deciden axudarlle a buscar a irmá que cren está secuestrada... e todo se resolve ben. Non podñia ser doutro xeito. 

De verdade interesan tanto as historias de bruxas? De verdade ten sentido tanta colección centrada nelas? Outro misterio a resolver, sobre todo se temos en conta que poucas achegan esa gotiña de maxia que precisamos. Pero se as editoriais o fan é porque funciona e nós mostrarémolas.

Novelas infantís, escritas en galego e traducidas

Benita e Malva e o crime do crítico gastronómico de Érica Esmorís con ilustracións de Ignacio Hernández está publicado en Ala Delta (Edelvives) para maiores de dez anos.

Da presentación editorial: "A Benita e Malva —dúas xemelgas idénticas só na aparencia— acaban de abandonalas os pais. Unha auxiliar de policía encárgase de levalas cun suposto tío, Eustache Chaillot, que rexenta un restaurante en París. Pero Chaillot foi acusado de asasinar un crítico que falou mal das súas célebres croquetas. As irmás, con Guillou (o pinche do restaurante) e Gioconda (a súa rata), vivirán múltiples peripecias para esclarecer o crime e coñecer o paradoiro dos pais." 

Pódese comezar a ler a historia neste enlace. Unha novla que seguramente teña continuidade porque nos deixa agardándoa, porque dous personaxes como esas xemelgas tan diferentes a nivel de personalidade ben o merecen e porque acaban de subri a un tren que debe levalas ao encontro dos seus pais, sempre coa axudante de policía que viaxa cunha enorme maleta un paso por diante.

Xertrudis busca traballo de Ana Meilán, ilustrado por Agustina Mattar, traducido por Xesús B. Tellado e publicado por Entrenubesycuentos para lectorado a partir de 7 ou 8 anos. Outra historia de bruxas, esta arruinada e chea de débedas que debe atopar un traballo o antes posible para poder facerlles fronte. Vive cun cobrador de morosos fronte á súa porta de tal maneira que chegarán a establecer unha relación. Ao longo do relato imos vendo como pasa de neneira a modista, de veterinaria a traballar nun parque de atraccións con Bradislavo xa co seu carné de maquinista e, por fin, poderá deixar de buscar traballo nos xornais e repetir desesperadamente "Necesito este traballo máis ca nunca". 

Así se presenta: "Desde que Gertrudis perdeu o seu emprego, as débedas non fan máis ca crecer. Cada mañá Bladislavo grítalle que acabará na fogueira se non paga o que debe. É hora de buscar traballo! Coidado con reírte ao tararear os conxuros, xa sabes que as bruxas e os nenos nunca se levan ben. Se queres acompañala, súbete á súa escoba e agárrate forte porque chega tarde ao primeiro traballo. Canto cres que lle durará?"

XL Premio Merlín de Literatura Infantil

Erin e o lobo conseguiu o XL Premio Merlín de Literatura Infantil convocado por Xerais. Está escrito por Érica Esmorís e ilustrado por Blanca Millán.

Así se presenta: "Erin vive no máis fondo do bosque, nunha cabana construída polos seus pais para afastarse da civilización. Nunca viu unha cidade nin un colexio nin outro neno. Un día, o pai regálalle un libro vello e, ao lelo en voz alta, esperta un feitizo: a súa voz de cóxegas sacode o bosque enteiro. Erin faise bosque e o bosque faise nena. As súas palabras chegan a todas as criaturas (o raposo, o reiseñor, o olmo, a flor silvestre) e tamén a Noite, o lobo de pelame azul e corazón escuro condenado a vivir nunha cova pola súa manda. Erin é luz. Noite é escuridade. Salvar unha nena. Redimir un monstro. Lembrar onde latexa, de verdade, o fogar. Ás veces, todo iso comeza cun «Había unha vez». O XL Premio Merlín é unha emocionante historia sobre a forza das palabras, a beleza dos vínculos invisibles e o desexo profundo de atopar un lugar no mundo." 

Unha familia que marcha ao bosque lonxe de todo. Fano cando bace a súa filla á que van criar sen ningún outro referentes humano, máis alá dos pais; só coa vaca Paciencia, as cabras Norte e Sus, as galiñas Mari, María e Maruxa e o gato Touciño. O seu vínculo coa natureza será perfecto, pero un día a nai decide que é tempo de volver á civilización e que a nena contacte cos seus; como adianto virán a avoa e un primo a velos; co eles chega outro afecto, o vínculo coa familia e o pasado, pero tamén a perda do que ela poseeu todos estes anos. Un momento difícil no que as decisións son difíciles e cargadas de consecuencias.

A nena correndo no lombo do lobo, o entendemento entre ambos, a maneira que terán de salvarse un ao outro, os malentendidos polos que o lobo cre que a nai non o quere ou a manda o supón un perigo... pero sobre todas as cousas, o poder dos libros e a lectura. Marabilloso o ritual da lectura: primeiro saudar e agradecer a presenza dos oíntes coa mirada, facéndolles unha reverencia, logo a lectura que comeza por un "Érase unha vez" para dar paso a historia que cada un deles vai entender en primeira persoa, porque é o seu relato, o que non está escrito así pero a nena le de maneira que eles a escoitan unicamente para si, facéndoo sentir poderosoe ao tempo indefenso e ridículo. Despois de seis anos de bosque, nai e filla comparten clases de civilización por iniciativa da pequena  (así pasarán os días igual que nas Mil e unha noites), a pequena, na súa inxenuidade colocará á nai ante as contradicións da chamada sociedade adiantada. A avoa móstralle que é querida doutra maneira porque cada un ten a súa maneira de querer: a nai de forma física e intensa como se Erin fose un paxariño e ela o niño ao que volver; o pai queríaa de maneira silenciosa e inconstante, como se a nena s-ó existise ás veces, o xeito de querer de súa avoa era unha caricia no aire e ulía a arroio e xabón; o curmán traía a excitación e espertaba nela a curiosidade.

Cando a lectura esperrta un bosque enteiro no que todas as árbores e criaturas escoitaban atentas o seu relato. Xogar co que che regalan as estacións, cos animais. Ao neno da cidade o bosquer parecíalle un decorado calado e gris, morto. "Estamos afeitos a unha rutina e, aínda que unha visita é motivo de alegría, necesitamos vovler a ela. Todo o que sentes está ben." dixolle o pai. A lectura é unha conversa con quen escoita (por exemplo o bosque). A lectura é un feitizo.

O amor dos pais e os fillos. Cando abro o libro e leo, cada animal escoita a súa propia historia. Escoita o que necesita escoitar. Por iso este libro é máxico. "Cando abre o seu libro, convértese en todos nós e todos nós nela, e enténdenos e entendémola e, coa súa voz de paxaro, narra unha historia que é so para ti, pero tamén para todos." Díxolle o lobo"Ao amencer, vin como a túa avoa te bicaba na fronte e cheirei o seu orgullo cristalino, e vin como o teu curmán farfallaba unhas palabras e ulín o seu medo a necesitarte tanto (...)  cheirei (como teu pai) se desposuía da bondade e da liberdade do seu espírito e os prendía, para sempre, á túa trenza clara e desfeita (...) notei como a túa nai fixo seus a túa dor e o teu medo, quedou coa túa noite,por iso puideches fuxir comigo" e conclúe "Un pertence a onde é amado"

Remata o libro "O amor salvoume" 

O libro. Fala da segunda guerra mundial pero as palabras da nena que non sabe ler non coinciden coas palabras sempre contadas, tampouco nese libro.

A nena le que o Lobo ten un corazón azul e xusto. El lembra cando atopou a xabaril coas crías e non quixo atacala cando veu como ela as miraba e ese amor que a leva a observalas por última vez antes que loitar pola súa supervivencia, sálvaa.

Como deixar atrás o bosque? 

Colección Merlín, un libro para máis de 9 anos

A miña amiga invisible de Eduardo Santiago con ilustracións de María Brenn está publicada na colección Merlín de Xerais.

Narrado en terceira persoa: unha nena de nove anos pasa a residir na aldea "seguindo unha arroutada ecoloxista" dos pais: el vaise dedicar ao cultivo da horta, ela continúa traballando de enfermeira na cidade, ela cambia de escola e polo tanto vai sufrir ese baño noutra realidade pero continuará sendo unha lectora voraz especialmente de libros de fadas. Realmente, cada membro da familia ten os seus gustos lectores, o pai colecciona libros de agricultura ecolóxica e a nai é entusiaste dos misterios psicolóxicos. Explícase, no prieiro capítulo que a pequena despois de oírlle falar de mundos paralelos e de verse nunha casa na fin do mundo pensa que o que hai máis alá xa non é deste mundo. Aí comeza a historia! Cando unha fadiña lle aparece no respaldo da butaca elle fala do veciño que se fai pasar por apicultor pero realmente o que fai é cazar criaturas fantásticas e pretende conseguir o seu po de fada para cumprir todos os desexos. A relación coa fada é complicada, por un lado ninguén debe enterarse da sua existencia, por outro lado discuten moito e Lali (que así se chama a fada) pretende dirixir todo o que ela fai. A discriminación, o acoso non ten unha razón de ser, nin o aspecto físico importa (pode ser por alta ou por baixa, por gorda ou por delgada... pero tamén polos trazos raciais, a cultura, as crenzas ou o sexo) nin tampouco a maneira de ser (por saber ou non saber, por lista ou ignorante, por intelixente ou non). Semella que na escola da nosa protagonista hai dúas clases de rapazada: as populares entre as que se atopan os agresivos e os marxinais. Entre estes últimos está Uxía considerada gorda, fea, gafuda e lista. Coa axuda do polvo se fada sae ilesa do ataque dos compañeiros que sofren desgrazas ao longo dunha semana e animada convida á súa nova amiga á casa onde lle conta a historia da fada... 

O encontro de dous mundos. A necesidade de que unha nena se enfronte á realidade soa, sen axuda de seres fantásticos ou amigas invisibles, unicamente confiando en si mesma. Un interrogante, estes bos alumnos e alumnas teñen que deixar de selo para que os acepten, que estratexias utilizar fronte á violencia, como axudar aos que verdadeiraente teñen problemas...?   

VIII Premio Agustin Fernández Paz pola igualdade

VIII Premio Agustin Fernández Paz pola igualdade recaeu no libro Queco e Kika de Eva Mejuto que aparece ilustrado por Paula Cheshire na colección Merlín de Xerais, para rapazada a partir de nove anos.  

Así se presenta:"Queco é un can vello e roñón que vive desde hai tempo na casa de Sara e Lara. Kika é unha cadela alegre e rebuldeira que acaba de ser adoptada pola parella. Queco está aborrecido coa chegada da nova inquilina. Kika está encantada coa nova vida e fai o posible por agradar para que non a abandonen, como xa lle sucedera no pasado. Mais as boas intencións non sempre son suficientes para evitar meter a pata ante o señor Ramón, o veciño rosmón que está empeñado en botar do edificio a familia diversa que formaron Sara e Lara. Unha novela chea de humor sobre a convivencia e o amor aos animais, que mereceu o VIII Premio Agustín Fernández Paz de literatura infantil pola igualdade". 

Dúas voces, a dun e outro can. Dúas maneiras de ver a relación e de entender os sinais como se pode observar nos comentarios de Kika que se empeña en crer que Queco aacepta cando non é asi ao principio. O undo visto por un can vello e outra nnova, por quen está tranquilo e seguro nun fogar e quen o estrea despois de pasar por malas experiencias. A parella que comparte piso con eses dous cans e unha gata que vai ao seu. Os celos, o reparto de afectos, o medo a perder o que teñen, a ter que repartir... O veciño rosmón que está empeñado en botar fóra esa parella non convencional cos seus animais, perortodo vai tendo amaño, ás veces grazas a accidentes e outras porque o tepo vai facendo o seu labor. 

Un libro sobre a convivencia, o amor aos animais, o coidado dos seres vivos, o respecto a todas as opcións e a necesidade de poñer remedio en cada conflito, deficiencia ou problema. Case todo ten solución se estamos dispostas a realizar cambios e non poñer obstáculos.

Unha historia escrita cos fíos da naturalidade na que van entrando diferentes personaxes que poden non estar ben integrados nunha sociedade que busca a uniformidade. Personaxes que achegan a súa diferenza para enriquecer a trama dende o neno coas uñas de cores e aprendiz de violinista ao repartidor de pizzas, o vello que se pode dicir que os expulsa do edificio para acabar facéndose amigo e pasar moito tempo na casa á que van vivir; unha casa na que han de caber máis pois se ben a gata morre e ha de ser enterrada baixo a árbore, unha nova michiña chega para substituíla e unha criatura humana que anda a medrar na barriga de Lara.

Menuda familia... Cagonomundo (como diría Queco).

Mundo oculto. O rescate do unicornio en Xerais

 

Mundo oculto. O rescate do unicornio de Ana Vigo con ilustracions de Paula Cheshire está publicación por Xerais.

Da presentación editorial: "Unha aventura inesquecible por lugares que todos cremos coñecer, pero que agochan maxia e seres fantásticos. Benvidas e benvidos ao Mundo Oculto!" Da sinopse: "Se a Iria lle dixesen que ía ver un unicornio de verdade, non o crería; e se lle falasen dos seres mitolóxicos que estaba a piques de coñecer (olláparos, demos, xacias) pensaría que se burlaban dela. Por iso, cando atopa o unicornio Rixo e descobre que está en problemas, deberá aceptar que a realidade non é como imaxinaba e unir forzas con Tilo (outra humana que pode ver os seres ocultos) e con Xan (un diaño burleiro queixón) para tratar de salvar o animal, e a si mesma."

Por un lado: unha nena e a súa gata. Un cabreo monumental co pai sen razón. Unha escapada ao bosque e un encontro que lle vai cambiar a vida, polo menos por un tempo.  Polo outro: unha nena todo inocencia, recollida por unha fadas e criada con elas noutro mundo pero que entra neste para axudar a un pequeno unicornio que necesita ter experiencias para conseguir que o seu corno consiga desenvolver toda a súa maxia. Os ocultos e os deste mundo, unha mestura na que os intereses espúreos tamén andan polo medio. Sempre hai malos e a bondade sacando a cabeciña entre a inocencia, esa nena que non sabe nada desta realidade pero está disposta a traballar para axudar a quen o precisa, o diaño que tampouco quere facer mal e que a pesar de querer facerse o alleo tamén está disposto a botar unha man... Unha historia enrebesada con mestura de mundos pero na que a nena protagonista aprende a ser colaboradora e a distinguir quen pode ser amiga e quen non, quen é responsable e quen só sofre as consecuencias do que fan os demais. Aparecen as nenas vivindo co pai porque a nai está fóra, xa como algo natural. 

É esta unha historia longa pensada para maiores de once anos, cunha temática -ao meu entender-  demasiado infantil para esta idade e demasiado longa para a rapazada a quen lle pode interesar a temática. 

A secuela dunha novela de Iria Misa

A secuela dunha novela de Iria Misa. Aparece A excursión a Cans. Unha veciña de película que é a continuación de Unha veciña de película  

Da presentación editorial:"A secuela de «Unha veciña de película» con máis aventuras de cine, agora no Festival de Cans." Da sinopse: "Desde o verán pasado, os xemelgos Elsie e Simón non saben nada de Alice, a súa estrafalaria veciña cineasta coa que viviron emocionantes aventuras de película. Mais é posible que iso cambie o día que van de excursión co cole ao Festival de Cans. Ficción e realidade, «ghalpóns» e chimpíns, son os ingredientes perfectos para que se produza o reencontro. Que aventuras estarán a agardar por eles dentro da pantalla? Se che gustou «Unha veciña de película» non perdas «A excursión a Cans». Vémonos no Torreiro das Estrelas!"

Iria Misa volve a esta historia de cine e colócaa en Cans, nesta aldea galega na que se celebra un festival coa xente do medio e no que en vez do glamour de Cannes se pon en escena o agro e todo o que el conleva. Unha intervención moi interesante entre o cine e a aldea, entre o que vén de fór ae o que facemos na casa, para demostrar que podemos chegar a todos os sitios facendo o que é propio noso. Unha reivindicación do rural galego!

Por iso está ben que a á autora se lle teña ocorrido desprazar aquí aos rapaces protagonistas da historia anterior, introducir unha pequena preocupación emotiva e facer que todo remate a gusto de todos. Unha muller cineasta que se reivindica, un xemelgos que comezan a ter amigos pola súa conta, un festival da cultura máis cara situado nun lugar absolutamente básico... os ingredientes necesarios. Ao seu lado, a tipoloxía de texto recolle o guión. Unhas ilustracións que lle dan continuidade á novela anterior e o fan moi ben porque xa daquela nos pareceron moi boas, moi persoais e recoñecibles con rapaces e rapazas que o son e con adultos ou xoves que tamén o son.  (tal como sucede nos diferentes capítulos dunha serie cinematográfica)

Para maiores de nove anos, áxil facéndoos avanzar polo mundo do cine e pola experiencia única dun festival  de noso.

Unha serie, con todas as vantaxes que nos achega: eses personaxes que xa coñecemos e dos que queremos saber máis, unha hisotira que nos fideliza porque desexamos acompañar a ese xente e facelo dunha maneira que sa nos resulta coñecida. Mans que nos levan e ogallá sigan facéndoo polo mundo do galego.