Roteiros literarios.
Camiñatas pola lectura.
Paseos para ler en compañía.
Porque ler esperta a voz (ou iso din)... está ben convidar a buscar poesías para seleccionar aquelas que queiramos compartir cos demais, nunha destas sesións. E non só poesías, os pequenos relatos que nos marcaron tamén poden ter o seu lugar.

Porque ademais, acaban de facerse públicos os resultados dunha investigación na que se demostra que ler fai máis longa a vida; non sabemos se todas as variables están valoradas na súa xusta medida ou unhas apoian as outras, por se acaso, o mellor é ler a noticia directamente.

Encontros de lectura silenciosa

Así ou de xeito semellante, se chaman:  festas, encontros... que máis dá!
Do que se trata é de que igual que nos podemos reunir para ler en voz alta (un ou unha detrás doutro ou doutra) nun maratón de lectura, igual que algunha xente o fai lendo todos á vez (debe ser moito ruído o que se produce, sobre todo se as lecturas son diferentes debe semellar un Babel) podemos facelo en voz baixa, de maneira silenciosa (tal e como o practicamos sen pensar) nas bibliotecas ou librarías, pero neste caso en calquera outro lugar.

Modas que veñen de lonxe pero que podemos adaptar... Propoño un lugar: as escaleiras da Quintana!

Escritores que falan de lectura nas súas novelas

Benito Taibo, escritor mexicano, declara que a sú anterior novela Persona normal (Destino, 2011; Booket, 2012) fala de como os libros cambian ás personas e a última, Cómplices, narra as diferentes maneiras de ler. Nesta, aparecen personaxes que se amarran á certeza de que ler lles axudará a resistir, narra "como son os lectores, como se fan lectores, como a lectura se converte nun acto independente e aparentemente solitario que acaba converténdose nun acto comunitario" (diso saben moito os lectores dos clubs de lectura, oun non?).

Tamén fala dos bootubers, esa recurso polo que os lectores adolescentes recomendan o que len sen ningún outro afán que o de compartir o mapa do tesouro. El está convencido de que o libro é un instrumento civilizador e transformador, a mellor balsa para calquera naufraxio, a táboa de salvación nestes tempos de violencia e escuridade, aínda que recoñece que mentras siga medrando a brecha entre pobres e ricos será difícil cambiar o estado das cousas. Aquí está a gran discriminación da que non se fala, aquela que lle dá sentido a calquera outra.

Son opinións... de interese.

Contos noutros soportes

Un par de películas de LuaBooks, para facer boca:

Innovacións na editoras de literatura infantil. Luabooks

Unha editorial colombiana achega innovacións de interese ao respecto.

Segundo contan trátase de unir a tradición do papel coa innovación do dixital sen perder de vista a imaxinación. A editoral transmedia LuaBooks pretende que os contidos poidan fluír a través de diferentes plataformas desde o papel aos ordenadores, tablets e teléfonos intelixentes en formato libro tradicional ou interactivo, corto animado e aplicacións móbiles que se complementan consolidando unha nova maneira de ler.O obxectivo é conseguir experiencias de lectura memorables a través de múltiples linguaxes e sentidos, lendo e vendo, escoitando, construíndo, tocando  e narrando. Tecnoloxía BookTron con animación en 2D dun libro en papel. Xa lanzaron o primeiro libro infantil de realidade aumentada, El hombre Extraño, a partir dunha canción de Silvio Rodríguez

Unha serie de obras fanse presentes: Malaika, la princesa, El pájaro de los mil cantos, Un gato de verdad, El vendedor de sandías,...

Vexamos...

Pacto pola lectura

Unha lectura de xornal atrasado falaba de que o Cabildo de Gran Canaria asume e respalda o Pacto pola Lectura. Un pacto que ten como obxectivo "posicionar o libro, a lectura e a escritura no centro de atención da vida cidadá como motor de cambio dos seus hábitos culturais e base sólida para o seu desenvolvemento económico e social"

Que boas palabras, só falta levalas do papel á realidade! 

Haberá que traballar neste sentido. Haberá que ver se vai mellor o método indutivo ou o dedutivo, se partir do pacto ou da lectura a pé de libro ou pantalla, se partir das grandes palabras... ou dos actos cotiáns que constrúen outro mundo.

Pregón da Feira do Libro de Sevilla, dedicada ao libro infantil

Rodríguez Almodóvar realizou o pregón "Algo máis que entretemento" co que se inaugurou a Feira do Libro de Sevilla: 

«En plena revolución tecnolóxica xa nin se sabe cando foi aquel día en que xurdiu o concepto, máis ben máxico, de literatura infantil. Talvez foi aquela tarde memorable do 4 de xullo de 1862, cando o profesor de matemáticas do Trinity College empuxou a Alicia á cova do inconsciente». Literatura infantil, si, e xuvenil? «Ese é un concepto se cabe máis esvaradío», dixo. Aínda que a súa orixe albíscao na súa propia biografía: «Creo que foi coa lectura de tres libros: Viaxe á lúa, de Xullo Verne; As aventuras de Guillermo Brown, de Richmal Crompton, e o anónimas Mil e unha noites».
Sexa como for o caso é que «o invento da literatura infantil e xuvenil, funcionou». «En certos casos converteuse nun salvavidas do sector, ao redor dun 15% mantense grazas a eses libros. E ata houbo escritores de "literatura seria" que miraron un día á infantil ou á xuvenil», reflexionou Rodríguez Almodóvar.
Con todo, a literatura infantil é tamén a invisible: «Só un par de veces ao ano repárase na súa existencia. Por iso agradezo tanto que esta Feira do Libro se lle dedicara, á invisible, sen o menor recato e sen encomendarse a Deus nin ao diaño». «Hoxe ata se lle está pedindo a esta literatura que fagan o que outros non saben facer: crear lectores», dixo.
Pero o pregoeiro reflexionou nas profundidades do xénero, na trastenda onde se explica por que funciona todo isto. «Agora comprendemos moito mellor aquela insistencia dos nenos en escoitar repetidamente una mesma historia, sen cambios nin engadidos. Porque lles axuda a construír o andamiaxe mental, a básica e simple capacidade do coñecer, aquilo que Machado chamaba "as entendedeiras", asegurou. «Por iso é polo que canto mellor estea construída unha historia, ou máis atractivo sexa un poema, polos seus diversos ritmos, máis se adapten a esa función primeira da mente. Non é nin sequera preciso que informen de contidos concretos. Serve o puro disparate, pero que estea ben dito e ben construído», engadiu despois ao fío do tema.
Pero, «que contarán ou que cantarán as nais polas noites, neses campamentos do horror, e neses bloques onde xa non se acende a luz, porque hai que elixir entre comer ou quentarse?». «A opción non é unha infancia sobreprotexida. Convén poñerlle palabras aos medos e ás pulsións inconfesables. Para iso están os Pulgarcitos e todas as Blancanieves e Cincentas que no mundo foron".

Son... grandes opinións.