A viaxe de Abril de Annamaria Piccione, Luis Amavista e Francesc Rovira aparece publicado por NubeOcho.
Así se presenta: "Este álbum ilustrado explica aos máis pequenos o drama dos refuxiados. Porque as nenos e os nenos refuxiados tamén existen, e este volume dálles visibilidade. Ademáis, A viaxe de Abril publícase en colaboración con Amnistía Internacional e, por cada libro vendido, doarase un euro á loita polos dereitos das persoas migrantes de refuxiadas". "Abril debe abandonar as ruínas e a soidade que deixou a guerra e buscar un novo fogar. Só leva a súa mochila chea de recordos. Tras camiñar baixo a chuvia e a neve, encóntrase con outro neno, Xulio. Xuntos escalan montañas e dormen en casas abandonadas, ata que chegan ao mar. Sen renderse, emprenden unha nova e arriscada viaxe na busca dunha oportunidade. Un álbum para falar dunha realidade, por desgraza, demasiado común: como as guerras obrigan a nenas e nenos, que quedaron sós, a abandonar os seus fogares e viaxar cara ao descoñecido."
A nena Abril está no medio dos cascallos coa mochila de lembranzas e o coello de peluche, Xulio tamén está có coa mochila de recordos e o seu osiño de peluche. Xa son dous e camiñan xuntos... Quen escribe quere que teñan compañía, que a soedade non se os cubra coma unha noite negra. Non se renden ante nada e cando aparece o mar fan unha balsa. O mar pode engulilos pero aparece un bauquiño no horizonte. Todo é tan vulnerable que o barco é de papel (porque así son os que prestan axuda aos refuxiados), é tan livián que acaba voando e lévaos a un lugar onde alguén os acolle e poden durmir soñando un mundo en paz. O ilustrador é magnífico, e fai que as palabras case desaparezan de tan innecesarias, ese barco que se vai transformando en avión (todo de papel) e que os salva, aparece detrás da muller que os mantén abrazados, un a cada lado), ese mesmo barco está na colcha que os cubre de noite no novo fogar, nunha colcha azul o barquiño branco navegando; aí continúan os peluches na cama, un balón e un libro no cuarto (coidando de que a imaxe non sexa estereotipada), non se ven as mochilas que foron almofadas nas noites da viaxe. Reconforte ver a esperanza na obca deses nenos: "Imos buscar unha casa nova" dille Abril a Coco (o seu coello de peluche), non nos renderemos di ela fronte ao mar e Xulio engade"construiremos unha balsa". Nese xogo simbólico, o ilustrador coloca un balón e un libro na última imaxe igual que estaban na primeira, no medio da desolación, tal vez para dicirnos que todo pode acabar en calquera momento, e tamén, que é posible recomezar.
