Maruja Mallo e o Día da Arte Galega

Serviu para algo dedicarlle o Día da Arte Galega Maruja Mallo?

Penso que si. Por un lado fíxose máis visible a súa biografía e obra. Por outro foi un bo punto de partida para unha celebración que foi facendo real a sociedade civil, especialmente a educación. Pena que non se lle tivera máis en conta (ao estudantado) nun principio, e se fixara a data tendo en conta algo que xa eles puxeran en marcha, de forma que se tería comezado sen partir de cero senón de bastante máis adiante, porque quen fai seus os días D son as escolas, sen ningunha dúbida. Pena que, por estas razóns, tiveramos pasado por Castelao sen tocalo, matándoo de novo, levándoo ao esquecemento sen telo recordado debidamente, algo que só pode pasar neste país, no que temos tanto... que semella que necesitemos acabar con el. 

Pois ben, Maruja Mallo, a sen sombreiro, a muller que revirou a consideración cara ao feminino, que estivo na xeración do 27 e foi negada, a que foi libre a pesar dos pesares e foi recoñecida (non na medida debida pero si na que resultou imposible negarlle), volveu a agardamos que se quede mostrando a súa arte e o papel que representa e que debe verse dentro do feminismo. A muller soa, como mi ben di Bernárdez, porque non é o mesmo presentarse -ao mundo- desde ela unicamente que ao lado doutro artista famoso.

1 de abril e todos os días do ano.
Este ano e todos os anos!
 

A entrega dos Xerais

Un ano máis a illa de San Simón foi o punto de encontro de lectores e traballador@s a favor da lectura.

Unha vez mais fíxoo posible Xerais, editora comprometida.

Cando xa a AGE, A FLG e a AELG se xuntaron para integrar os seus premios, cando xa quedaron menos oportunidades de que este comando lectura se reúna, continúa Xerais facéndoo posible, levándoos a unha illa para que se vexan e falen entre eles, para que fagan -da lectura- festa.

Agasallos nas cadeiras. Un libro, neste caso Un mundo de palabras, con textos sobre a lectura e a literatura, de Agustín Fernández Paz, que segue presente na illa da memoria. Un texto, o discurso do mantedor, neste caso, Xurxo Mariño "A pedra negra".

E douse noticia dos ganadores, que ese é o motivo da festa:

Premio Merlín, María Canosa por Muriel,

Jules Verne, Manuel Lourenzo por Ceiba de Luz.

Xerais de novela, Santiago Lopo por A arte de trobar.

E aí están, os nosos ganadores na escaleira.

Libros que acadan os Premios da Crítica Española en lingua galega

Hai uns días tivo lugar en Compostela o acto de encontro cos ganadores do premio da crítica de novela e poesía en galego. 

Asociación Galega da Crítica e Ateneo de Santiago fixérono posible. 

Unha data complicada: víspera da Ascensión, non evitou que os participantes tiveran oportunidade de asistir a un acto cheo de maxia onde ao recitado de Eva Veiga acompañou ao de Isaac Xubín que repasou anacos do seu libro e doutros de prosa e poesía doutros autores en diferentes idiomas e grazas á súa portentosa memoria. O tradutor do euskera, ex lector en Cork e residente -actualmente- en Gran Bretaña quixo responder á laudatio de Ana Luna unicamente con textos maioritriamente recitados, facéndonos partícipes dos seus sinais de identidade. Eva Veiga, a poeta que provén do xornalismo cultural e que ten sido galardoada nestes ámbitos, foi introducida por María do Cebreiro cun magnífico texto que lle dou pé a todo un recitado da súa obra co que agasallou aos asistentes.
No seguinte enlace podemos acceder ao video.

A lectura, de moda

 

Está no ambiente. Dise e coméntase. Os que máis len... as mulleres ata os sesenta? Os que menos os maiores e os homes? 

Pois un artigo achega algo máis. Titúlase "De rato de biblioteca a moderno booktubers". Escrito con motivo do concurso Bibliotuber organizado pola rede de bibliotecas provinciais de Albacete.

Así comeza: 

"O rato de biblioteca deixou de ser unha persoa ha dejado de ser una persona huraña, coas pestanas pegadas ás letras, cargada de libros que pesan un quintal’ e solitaria. Agora, o amante da lectura le libros en formato dixgital, e ademais comenta as súas impresións por redes sociales, está última en novídades e participa coas súas propias recensións audiovisuais no fenómeno universal que representa a plataforma Youtube."

Accións lectoras

 

Unha noticia dános a coñecer o CAPDETUMBOOKMOB, aínda que o nome é o de menos; o importante é a idea.

Nese caso trátase dunha acción de lectura colectiva, que teá lugar o  día 7 de xuño, ás 12:00 horas, ao longo de 15 minutos.

A idea é que o maior número de lectores se poñan a ler ás portas da Casa de Cultura de Caudete, enchendo toda a rúa. Unha acción simultánea que pretende manifestar o poder dos lectores e que, á vez, sirva de celebración da lectura, como un marabilloso acto de comunicación.

Poden participar todaa as persoas: adultos, pequenos, centros educativos, asociacións,…

Para participar só é necesario levar o libro que andes a ler. Ímoslle facer algo de publicidade, co cartel.

Ler con cans, lerlles aos cans

Na Feira do Libro de Madrid vai haber un obradoiro de lecura con cans. 

"Precisamente, o obradoiro mostrará como os cans poden se de gran axuda para solucionar problemas específicos coa lectura, xa que nen xuzgan ninse impacientan, así que os rapaces non se senten frustrados".E dise tamén: "Os cans de educación asistida, coa axuda de técnicos especializados e coordinados cos profesores/educadores, contribúen á formación dos nenos xa que lles incrementan a motivación, identifican problemas de socialización, fomentan os hábitos de lectura, disminúen a ansiedade, estimulan a súa atención e concentración, e aumentan a súa autoestima e confianza".

Alguén dá máis?

Pois xa van sendo horas.. ou é que non vimos o marcapáxinas de bibliotecas escolares para o día do libro? 

Sempre por diante!!!!!

Libros que voan e graffitis que se len

Avións de papel de Xavier Estévez foi finalista do premio Merlín 2016. Unha boa anada.

Unha historia contada por dúas voces: un rapaz e unha rapaza; unha situación de bullying e outra de disfuncionalidade motórica. Soidade, tristeza, dor, medos... pero tamén afecto e valentía, creatividade e humor. 

Un petisco:

"Algúns pequeniños choraban a moco tendido nos brazos dos seus pais. Coma se fosen á guerra. 

Eu sabía a verdade. Ían á guerra."

“Un can decidiu sacar a pasear a un home de bigote, tirando del coa forza coa que turraría dunha zorra no Ártico; un grupo de nenos xogaban á pelota nunha curiosa variante dunha arte marcial; e un par de namorados ollaban un cara ao outro coa mesma cara que unha ovella cando atopa un bo anaco de herba." 

Como pano de fondo Hooper, o pintor norteamericano. O seu apelido é o pseudónimo co que asina os graffitis un pintor anónimo e misterioso. Fronte a el un alcalde, como o d´A galiña azul, un Manolito Listón que agora se chama Saturnino Pérez, pero que se asemella (traxe escuro, gravata rechamante, relambido coma se unha vaca lle pasase a lingua pola cabeza, cunhas mans de dedos gordos coma chourizos... que quere acabar coas pintadas e con quen as fai porque “son un grave atentado contra  a dignidade desta vila. Iso non é arte”. Arte urbana, arte para todos porque un cadro ó poden ver unha cantas persoas pero as pintadas están para que as vexa todo o mundo, para que as gocen, facendo máis fermosa a cidade, nos din os rapaces.

Dúas soidades que se atopan. Problemas que poden ir superándose ca axuda dos demais, pero hai que contar con eles, hai que tocar no timbre da súa casa, hai que coller a man que che ofrece Lara (a profesora que cre no que fai e nun mundo mellor; a muller que está disposta a todo para facelo posible). 

Fronte ao alcalde a resistencia cidadá, directa, poñendo o corpo para evitar a destrución... Os rapaces de primeiros. 

E por se faltaba algo, incluso nos deixa un indicio de misterio, unha dúbida razoable da que non se fala, da que simplemente se achega unha mirada, unha sensación, porque o atropelo... igual non foi accidental.