Varias traducións

 

Contos de Terramar. Historias de Terramar V de Ursula K. Le Guin está traducido por Tomás G. Aloha e publicado por Boadicea.

Da presentación editorial: "Explora Terramar neste novo volume da saga a través de cinco historias que ocorren antes ou despois da época das novelas, e mais dun ensaio sobre as persoas, as linguas, a historia, a literatura e a maxia deste mundo fantástico. O buscador, unha novela curta ambientada centos de anos antes d’Un feiticeiro de Terramar, revela como comezou a famosa escola de Roke. N’Os ósos da terra, o primeiro mestre de Ged demostra como a humildade, se é o suficientemente grande, pode controlar un terremoto. Ás veces, os feiticeiros buscan carreiras alternativas, como ocorre no conto de Rosaescura e Diamante. Volve á época en que Ged era Arquimago Na braña alta, unha historia sobre o amor polo poder e o poder do amor. E descubre en Libeliña como unha muller decidida pode romper o teito de cristal da maxia masculina tendendo unha ponte entre Tehanu e O outro vento."

Así fala a editora do saga: "Chega a Boadicea Editora Terramar, o mundo de fantasía creado por Ursula K. Le Guin no que se desenvolve o ciclo de novelas A Wizard of Earthsea (1968), The Tombs of Atuan (1970), The Farthest Shore (1972), Tehanu (1990), Tales from Earthsea (2001) e The Other Wind (2001). Ursula K. Le Guin (1929-2018) é unha autora referente de ciencia ficción e fantasía, creadora da federación Ekumen no primeiro ámbito e do mundo de Terramar no segundo. Foi a primeira muller en gañar o premio Hugo e o premio Nébula coa súa obra The Left Hand of Darkness (1969) e chegou a publicar máis de vinte novelas e máis de cen relatos curtos, xunto con poesía, ensaio, crítica literaria, tradución e libros para a infancia."

Un mundo fantástico, unha terra de magos, un mundo de meigas, dragóns falando dos tempos antiquísimo, o poder dos nomes... Un universo no que sumerxirse en galego.

 

O misterio de xacarandá é de Elena Osés, está ilustrado por Eva Agra, traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú. Unha nena extraordinaria dende o nacemento (así o confima a comadrona), unha familia (orfa de nai e co pai panadeiro, con catro fillos con nomes que comezas por vocais: A, E, I, O e pasan á M por medo a non atopar ningún por U) que se despraza ao pobo. Un lugar estraño con un segredo que gardar.  Os misterios que comparten os nenos e as nenas, as prohibicións das persoas adultas, dúas casas raras, un xacarandá...

Da presentación editorial: "Quen lle ía dicir a Mel que mudarse ao vello casarón da praia se convertería nunha aventura fantástica. Após a morte da súa nai, os catro irmáns e mais o seu pai abandonan a cidade para ir vivir no abandonado fogar da familia na aldea de Oires. As súas preocupacións centrábanse en reformar o casarón, reabrir a vella panadería e adaptarse ao peculiar estilo de vida dos seus veciños. Até que unha misteriosa rapaza co pelo da cor do mar comezou a aparecérselles nas noites de treboada…" 

Xertrudis precisa vacacións, da serie que leva o nome da protagonista. Historias da bruxa que primeiro busca traballo e despois ha de descansar, aínda que ela é tan propia que pode cansar sen necesidade de moverse, unicamente co seu mal humor. Se na primeira entrega coñece ao cobrador de morosos que a busca para que pague as débedas, agora, xa convertidos en parella, traballa con el e viaxa. O mellor é o encontro co Principiño, se é que a través del conseguimos que o lectorado se aproximea esa obra. Ana Meilán é a autora, Agustina Mattar a ilustradora, Xesús B. Tellado o tradutor e a editora entrenubesynuentos. Unha serie máis de bruxas.

Editoras que traducen e publican ao tempo en galego e castelán en Galicia para chegar a todo o mercado. 

O misterio de xacarandá é de Elena Osés, está ilustrado por Eva Agra, traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú. Unha nena extraordinaria dende o nacemento (así o confima a comadrona), unha familia (orfa de nai e co pai panadeiro, con catro fillos con nomes que comezas por vocais: A, E, I, O e pasan á M por medo a non atopar ningún por U) que se despraza ao pobo. Un lugar estraño con un segredo que gardar.  Os misterios que comparten os nenos e as nenas, as prohibicións das persoas adultas, dúas casas raras, un xacarandá...

Da presentación editorial: "Quen lle ía dicir a Mel que mudarse ao vello casarón da praia se convertería nunha aventura fantástica. Após a morte da súa nai, os catro irmáns e mais o seu pai abandonan a cidade para ir vivir no abandonado fogar da familia na aldea de Oires. As súas preocupacións centrábanse en reformar o casarón, reabrir a vella panadería e adaptarse ao peculiar estilo de vida dos seus veciños. Até que unha misteriosa rapaza co pelo da cor do mar comezou a aparecérselles nas noites de treboada…" 

Álbums ao paso

Bruno de Emilio Urberuaga, traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú. Letras maiúsculas para contar a historia de Bruno, un ser que se aburre e vai xogar a transformarse mentres percorre os números do 1 ao 10 (un dromedario, dous camelos, tres ovellas, catro gaivotas, cinco peixiños, seis narvais, sete crocodilos, oito cebras, nove xirafas, dez cacas nas que non se transforma porque lle dá noxo) ata que atopa a mellor compañeira de xogos. As imaxes máis esquemáticas, as cores mínimas... ao servizo da expresividade.

A pantasma colorida de Gema García e Rocío Pedreira publicado por Hércules Ediciones na colección Novas lecturas de Hércules. No país das pantasmas todo era de cor branca agás o xardín das flores, por iso hai unha prohibición (as pantasmas non poden tocar as flores), unha pequena pantasma non o pode evitar, achégase e non quen de recuperar o branco da saba, pide axuda inutilmente e acaba fuxindo, pero vai atopar un rapaz que lle axuda e fará que o mundo das pantasmas cambie de cor. Letras maiúsculas e ilustracións axeitadas.

O misterio do tulipán de Yolanda Álvarez Castro publicado por Peruchela Edicións. Letras maiúsculas. Unha historia coñecida, a formiga diferente que gusta cantar e á que lle falta unha pata (lembramos A formiga coxa de Marilar Aleixandre?), fuxe e métese nun tulipán a vivir, alí recibe a visita doutros animais que a animan porque todos son diferentes e algún defecto (por chamarlle dalgunha maneira) sempre teñen. Ao final un poema para as nais. Unha obra prescindible (agás que demostren o contrario). 

Varios álbums

Cando estala a tormenta de Bea Taboada e Dani Padrón publicado por Algar. Así se presenta: "Ás veces, unha tormenta de emocións núbrame a cabeza. Mamá di que estas tormentas chegan de súpeto e poden traer nubes, chuvia e tronos. Semella imposible paralas. Mais mamá, que ás veces tamén ten tronos na cabeza, sabe moi ben como me sinto e que podo facer. Un relato para aprendermos a xestionar as perrenchas e os sentimentos negativos dende o agarimo e a empatía."

Un libro de emocións. Outro máis, que pouco achega... se achega algo. Unha nai que lle vai falando á nena doque esta debe andar sentindo e vaille dando alternativas: respirar forte e soprar amodiño, chorar (coma unha chuvia na que descarga a tormenta), falar, cantar, bailar, escribir e debuxar...  ela axudalle, sempre vai permanecer ao seu lado.

Autoaxuda. Semella que é case a contiuación dun anterior que debía levar por título "Ás veces, mamá ten tronos na cabeza". Non podemos deixar de comentar que na páxina da editorial só aparece o título e a cuberta en castelán: por que? Ten que haber unha razón... 

San día sen fume de Josemi García, con ilustracións de Marina Hernández Ávila con tradución de Xosé Duncan, aparece publicado en Bululú.

Preséntase asi: "Dona Rotonda e Don Peón sofren o mal fume do tráfico da cidade. Pero, ese día, un feixe de sandías escapan dun camión e toda a cidade aproveita para montar unha festa e unha manifestación.
Este álbum, a través do humor e a rima, enxalza o ecoloxismo e a necesidade de acadar, entre todos, unhas cidades máis limpas e humanas. Escrito en letra maiúscula, facilita a aprendizaxe das letras para os primeiros lectores."

Nada que dicir...

Variacións...

 

A luz nos teus ollos de Álex Mene con ilustracións de Ruth Ouviña está publicado por Bululú na súa colección Muíño do vento.  Unha novela para mocidade, un relato valente no que dous rapaces deciden cambiar o orde das cousas e pasan nesa aventura toda a vida. Só eles podían conseguilo pero vailles a existencia niso, cando volvan a Vilar xa non terán quen os coñeza, igual xa non lles dá tempo a volver, como na lenda de san Ero, o tempo pasa a unha velocidade imposible...

Preséntase así: "No planeta Vilar non hai luz, todo é negro. Cristal e Carbón deciden que as cousas non teñen por que seguir sendo así só porque sempre foron dese xeito. Os dous xemelgos inician unha viaxe por todo o planeta, empregando o seu enxeño, tacto, ouvido e olfacto para superar os perigos que se cruzan no seu camiño na procura da Luz. Regatos, bosques, montañas, desertos e unha chea de amigos formarán parte da travesía destes dous irmáns que, sen recuar ante ningún monstro ou ameaza, loitarán por conseguir o don da vista para os habitantes do seu planeta."

Froitos variados

Froitos e verduras é un libro divulgativo con fiestras. Nel preséntansenos dous rapaces (Marga e Antón) que andan plantando sementes de tomate, asistimos a todo o percorrido do trasplante dos tomates dende a maceta ou semilleiro ata a horta. Con eles asistimos á descuberta de todo o que hai no horto, vexetais, verduras, legumes e os animais que andan ao redor: dende os que se moven polo subsolo aos insectos e aves, roedores e calquera animal de granxa. As fiestras fan que nos fixemos en determinadas imaxes, en cada páxina hai un xogo a modo de pasatempo: Busca e atopa que nos obriga a mirar con moita atención cada unha das partes da ilustración que abarca toda a plana.

Preséntase así:"Nesta historia podes aprender os segredos do cultivo de froitas e verduras con
Marga e Antón e poñelos en práctica. As ilustracións achegan moita información importante. Tamén hai que encontrar cousas agochadas en cada páxina, mentres recordas as cores e os números. Atréveste a plantar tomates na túa casa? Se non tes unha horta a man podes transpantalos a testos máis grandes. A
divertirse !.."  

De  Joli Hannah o texto e de Malgorzata Detner as ilustracións, publicado por Baía na colección Leo e aprendo.

Hermelindo esbirra poemas de Paula Señarís, ilustrado por Laura Romero Pereira está publicado na colección Árbore de Galaxia.

Da presentación editorial:"Pronunciar palabras bonitas está totalmente prohibido no mundo mecánico. Por iso Hermilindo ten un grave problema: debe ocultar que esbirra versos que lle saen do seu corpo de latón. Un día próelle tanto o nariz que esbirra un poema enteiro diante de todos! Pobre Hermilindo, bótano do seu país por este delito! Pero o que non sabe é que, no seu desterro, descubrirá seres fantásticos que lle axudarán a saber por que lle saen palabras fermosas."

Cando es un reloxo, vives nun mundo absolutamente dirixido no que non se permite ningunha desviación da norma, nada fóra do tic tac se pode articular e se esbirras e che saen outras palabras... que digo palabras? incluso versos e estrofas vas ter que converterte nun prófugo e percorrer outros mundos nos que vas atopando (coma o principiño) con personaxes ben orixinais pro que ademais demostran que as prohibicións son arbitrarias coma o flamengo ao que non lle deixan pousar as dúas patas, a muller forzuda que aguanta o indecible e vai camiño de conseguir unha medalla olímpica ou o cosmonauta que lle diagnostica unha alma de poeta, o lobo e os seus medos, o luceiro que o quere convencer de que o que el ten non é unha enfermidade senón un trazo de quen é, unha cualidade única,.. Volveu Hermelindo ao seu mundo e conseguiu crear unha célula de personaxes que defendían outras palabras e as colgaban a unha hora, un dúa da semana no tendal... e cando se sentía moi triste lembraba o luceiro que lle dera un pouco da súa luz.

Bululú e Antela

Bululú presenta A cor dos sentidos (Un conto en branco e negro, a toda cor) de Gustavo Roldán, traducido por Xosé Duncan.

Así se presenta: "Poden as cores ser as protagonistas dun libro en branco e negro? A cor dos sentidos é unha reflexión moi imaxinativa e alegre sobre as cores que nos rodean. Só é preciso fechar os ollos para descubrir que podemos experimentalos doutro xeito, con outros sentidos diferentes á vista: azul é o son do mar; violeta, o recendo das flores; vermello, o calor dunha fogueira…Un álbum ilustrado e de textos moi líricos, que nos convida a observar o mundo a través das sensacións." 

Ese é o xogo: definir as cores por medio dos outros sentidos. Un xogo que abre a mente a outros noitos pois ese paso duns a outros sentidos pode multiplicarse. Un libro moi potente e iteresante dende o punto de vista do deseño gráfico e da historia. Minimalismo en estado puro. Escrito con maiúsculas.

Antela editorial, na colección Pitiños, presenta un libro de poesía no que os animais teñen un papel importante. Animalgama de Ramón Sánchez está ilustrado por Lucía Barros. Así se presenta: 

"Isto que tes nas mans non é un libro corrente,
é unha ANIMÁLGAMA!
E iso que é?
É un fantastilibro no que a poesía se volveu tola.
É «un gorila que baila ao son dunha gaita».
É «un verme en monopatín».
Ou incluso «unha medusa con tiracroios».
Se non mo cres, ábreo e verás!
Unha animálgama agarda por ti.
Seguro que che fai rir."

E así podemos entrar: 

"Se queres entrar, pois adiante, / o libro sempre está aberto, / dá igual que veñas ao trote / ou saltando coma un cervo, / ou facendo malabares / de acabalo dun cangrexo, / o importante é divertirse / con este feixe de versos."

Boa poesía e boas ilustracións. Poemas para  ir máis alá, para desmentir falsas verdades, para introducir o proceso da escrita, para percorrer o mundo animal e rematar a abrazos. Recomendo todos os poemas, pero especialmente aquel que leva a o nome de Acochadiños.

Ramón Sánchez, que se define como músico y poeta autodidacta.  disparatadas, hilarantes, y en muchos casos, irreverentes. n caracol montado en patinete corriendo mil peripecias para llegar a su cita con una limacha, hasta cuatro gallinas que sueñan con volar como águilas y harán todo lo posible para conseguirlo.

 

Un par de álbumes desiguais

Podes de Giusi Quarenghi e Alessandro Sanna traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú. Preséntase así: "A vida está chea de retos que nos poñen a proba dende que somos moi pequenos; de normas, ás veces demasiado estritas, que nos manteñen inmóbiles nun asento ou que nos ditan como e cando debemos actuar, como comportarnos. Nunha sociedade colectiva debemos respectar aos demais, pero… debemos perder a nosa liberdade de ser nós mesmos?"

Unha obra que nos debe facer pensar porque as cousas non son tan doadas como parecen, polo tanto vaise prestar a discutir ata onde podemos e ata onde non, en que circunstancias debemos exercer a liberdade e en cales é mellor deixarnos guiar... Un verdadeiro xogo entre o "podes" e o "debes" que conta contigo para toar decisións. Construído con rimas. Leamos un anaco:

Non sempre podes, pero ás veces debes, / facer o que che vén á mente. /Non sempre debes pero ás veces podes, / non facer o que diga a xente. / Mesmo podes non querer, / non deber, non poder. / Non conseguir facer isto, / querer facer, en cambio, aquilo./ Non ser de menos nin de máis, / ser tan só ti e xa está.

Familiariando xuntos de Ana Meilán e Silvina Eduardo publicado por Entrenubesycuentos é outro libro máis sobre familias pero con pouco interese (ao meu entender).  Din na presentación editorial que "a pesares de formar parte da mesma familia e vivir toda a súa vida xuntos, os Right e os Left tilñan personalidades moi diferentes" e tamén que trata o libro sobre "Inclusión e diversidade é o que descubriremos nesta álbum ilustrado no que a fotografía cobra vida nas manos de Ana y Silvina". Cada man unha familia, cada dedo un membro dese conxunto e remata falando doutras familiasncoma as dos pés. Realmente, se falamos disto o mellor é ir ao tradicional e lembrar as características de cada dedo e deda e non inventar sen ter en contao que diferencia a cada un deles. Ilustración e deseño gráfico sempre aceptableuetón, divertido e integrador de diferentes estilos e demais.

Varias novidades: Dous libros para ver

Unha momia moi famenta de José Carlos Andrés ilustrada por Gómez, traducida por Maruxa Zaera e publicada por Nubeocho. Unha pequena momia esperta nunha pirámide; está morta de fame e berra porque leva moito tempo sen falar, tamén terá frío porque as vendas van caendo... O mellor é que cando fuxen os que a ven, queda atrás unha nena que decide axudala; fanse amigas. Alí as nais da nena botaranlles unha man antes de que a raíña Endas teña que volver á pirámide e elas regresar ao lugar de orixe, pero volverán para visitala e deixarlle comida. Ben contada, magnificamente ilustrada e introducida a diversidade familiar de maneira absolutamente natura, porque hai algo menos raro que ten unha mamá e unha mami?

O trocatintas de Gonçalo Viana traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú. Un libro no que se conta unha historia algo absurda ao redor dunha nube e unha árbore pero no que o importante é a imaxe, esas ilustración de dous nenos, un can, un mundo no que a árbore nube vai cambiando de cor facéndose nube, onde un público observa, incluso covnertgido en casas (unha das mellores imaxes nas que as casas teñen ollos, moitos ollos e exprsión). Todo un xogo de cores e formas fermosísimas e orixinais nos que o sol pode ser un ollo, os homes converterse en paxaros e mostrando a capacidade de creatividade para cambiar un imaxinario xogando cos estilos máis vangardistas da arte. Moitas lecturas pode achegar unha obra como esta na que o autor tamén é personaxe!

Edgar Allan Poe e Fernando Mircala

Edgar Allan Poe e Fernando Mircala asinan Versos para Musas e catro contos. O clásico de misterio é revisitado por Mircala para introducir as súas interpretacións visuais realizadas por medio de esculturas de papel. É Bululú quen publica despois de traducir a obra coa axuda de Maruxa Zaera. 

Estamos ante unha versión moi interesante. Da presentación editorial: "Unha das escasas traducións ao galego de catro dos contos máis clásicos dun clásico da literatura universal e, por vez primeira, unha completa e coidada escolma da súa poesía romántica.
Dous artistas unidos a través do espazo e do tempo neste libro; co amor, a ausencia e a morte como nexo e razón para que Fernando Mircala seleccione e ilustre unha vintena de versos e algúns contos de Edgar Allan Poe.
Annabel Lee, Helen, Marie Louise Shew… son versos sobre mulleres ausentes, sobre musas, que mostran non só a profunda dor do seu autor pola perda, senón a súa visión romántica da muller e o amor.
Se Poe non existise habería que inventalo para que Mircala nos puidese ofrecer este libro"  

Lembremos que podemos escoitar algúns dos contos de Poe, en galego, na voz de Pepe Sendón, na páxina da SELIC, na colección Liñas Paralelas, na sección audiolibros á que se pode acceder directamente na web. Polo tanto, podemos agasallar o libro e a información para continuar escoitando a Poe.

O libro de Urberuaga e Javier Zabala

 

Peixe de Emilio Urberuaga e Javier Zabala, traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú.

Unhas magníficas ilustracións. Unha historia para ler: o peixe está farto de ver sempre os mesmos peixes e plásticos na auga, así que salta á praia, afaise a estar na area, incorpórase na aleta e camiña, pérdese na cidade. Case cae nas bocas duns gatos pero un vexetariano sálvao, lévao onde ictiologo e... non acaba aquí a historia porque o noso peixe tamén cansa de estar na terra e veredes que atopa solución. 

As ansias de liberdade e o inconformismo dun celacanto que darán moito que falar.

Unha tradución

A casa da Moira de Sergio Sánchez Benítez con ilustracións de María Montes, traducida por Xosé Duncan  e publicada por Bululú.

Así se presenta: "Aquela casa de cor gris, atrapada no medio do tráfico, sempre chamara a miña atención. Quen podería vivir rodeado de asfalto, sen comunicación ningunha? Estaba convencida de que alí só podía habitar unha bruxa. Unha tarde de inverno decidín cruzar a autoestrada e, malia que non coñecín ningunha meiga, si descubrín quen son as moiras.» Daniela é unha rapaza moi imaxinativa e observadora, un día decide descubrir quen vive nesa casa, atravesa a autoestrada e algo sucede... é atropelada? atravesa aproveitando que o castelo baixou a ponte levadizo por medio dun camión que envorcou? O caso é que coñece a unha dos Moiras e que este decide axudala, así se salva e para demostrar que o que sucedeu foi certo, anos máis tarde atopou os sinais.

Mitoloxía ao servizo das historias actuais.

Un novo álbum da editorial Bululú e... algo máis

 

O sono máis antigo de Mar Benegas e Javi Hernández, traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú. Un álbum en branco e negro, con tonalidades de grises e unha notas de amarelo ou azul, de vez en cando. Unha nena e unha vella. A vella xa sabemos quen é, a vella sempre é a mesma. Un diálogo entre as dúas, no que a nena pregunta e a vella contesta: Beleza é o que perdura cando deixas de sentir medo, o tempo é unha gaiola onde queredes atrapar o infinito... Nesa conversa hai moita sabiduría, da antiga, da de sempre, da que perdura, da profunda, da que axuda a vivir e a morrer, a permanecer porque igual nunca nos imos de todo, nunca rematamos de marchar, proque o tempo non é lineal senón circular.

Vale a pena entrar na páxina de Mar Benegas e dan unha volta por tanto camiño que se abre. 

Bululú tamén pon en marcha unha serie de novelas para lectorado autónomo coas aventuras de Sherlock Holmes, con ilustracións de Arianna Bellucci e traducida por Maruxa Zaera. Coa presentación á que nos teñen acostumadas neste momento, de múltiples ilustracións e xogos tipográficos, con letra grande e páxinas esponxadas, con introdución de textos adoptando outros formatos... para facer máis amena a lectura, para que a rapazada quede predida dende o momento no que ve o libro na libraría...

A banda de lunares xa está na rúa. Proximamente aparecerán outros títulos, non?