Convocatorias de moito interese: Raíña Lupa

A Deputación da Coruña acaba de facer públicas un par de connvocatoria de moito interese para a LIXG.

Cambia a convocatoria do Premio Raíña Lupa de Literatura Infantil e Xuvenil que pasa a ser anual en lugar de bianual como era ata este ano. remata o prazo de presentación o 1 de xuño de 2018.

Lembremos que na convocatoria pasada, ganou este premio Marilar Aleixandre con A filla do Minotauro.

Aos premiados con anerioridade podmeos acceder no seguinte enlace. 

Felicitamos á Deputación da Coruña por este cambio que beneficia a Literatua Infantil e Xuvenil Galega e agradecemos a sensibilidade cara a este campo.

Violación, tamén, na literatura xuvenil

 

Estes días nos que a palabra violación, abuso ou agresión sexual, violencia de xénero... están nas nosas cabezas e nas rúas, hai que lembrar un libro: A cabeza de Medusa de Marilar Aleixandre.

Dúas amigas, á volta dunhas festa, entran  no coche duns mozos sen desconfiar. Prodúcese a violación e é horrible, pero máis tremendo aínda (polo que supón de violación simbólica repetida) son os tempos que seguen. A decisión de se denunciar ou non, facelo e ver a reacción da policía, dos medícos, dos medios de comunicación, dos veciños e coñecidos,... o xuicio público a elas; as dúbidas que as acosan a cada instante sobre a decisión tomada e sobre todo, sentir que son elas as que teñen que defenderse porque todo semella estar en contra. 

A ficción, neste caso, non é máis dura que a realidade. Ler esta novela achegaranos a ese ... proceso.

Poucas veces a mitoloxía se aproximou tanto a unha historia actual e poucas veces unha fotografía de cuberta foi tan connotativa. Victoria Dielh lévanos da pel ao mámore, da rapaza actual á mitolóxica para facernos pensar algo máis.

Novidades de literatura xuvenil

Segredos no Solpor é o segundo libro de Iria Misa, a autora ganadora do Jules Verne con Xa non estou aquí.

Nesta entrega sitúanos no hotel dunha vila da costa, nun verán. Este enclave fainos pensar na cantidade de películas e series enmarcadas nese tipo de lugares, a relación entre os traballadores e donos do hotel cos clientes... pero neste caso vai ser unha adolescente a protagonista, unha moza que anda de amores e escapadas pero que no comportamento familiar continúa a ter moito de nena.

Violencia de xénero en dúas xeracións distintas (a duns pais pero tamén a dos adolescentes actuais) e un vello segredo que xira arredor de sexualidades non predominantes en tempos pasados.
As lembranzas perdidas no lago Antelväri de Xosé Duncan.
O autor, especialista en fantasía e terror, consegue o seu obxectivo. Un lago, persoas maiores que se van a vivir en casiñas na natureza. Unha sociedade de asistencia á terceira idade, medio de beneficencia, que oculta algo do que non se pode nin debe falar. Esoterismo e seita. Terror en estado puro que sempre vai máis alá do que podías pensar.
Como sempre, toca pensar nas relacións con algunha outra sociedade que poida andar preto de nós...  porque nada é tan tremendo como a realidade.

Poesía de premio: "Cara de velocidade"

Cara de velocidade resultou gabadora do X Premio Internacional Cidade de Orihuela de Poesía.

Fálase na presentación editorial da literatura como bálsamo, da necesidade de acompañar un proceso de enfermidade cos versos, de loita contra a enfermidade a base de referencias a cancións...

Porque é unha heroicidade superar cada un dos obstáculos, pero hai que facelo botándolle humor, porque como se recolle na cita de Narf "somos dunha tribo que acredita no futuro" e non hai mellor maneira de facelo que coa poesía, con boa poesía que vai ao encontro da sensibilidade e se acompaña dunhas magnificas ilustracións.

O derradeiro poema leva por título "Teletransporte urbano" e di así:

As superheroínas   
viaxan 
á velocidade da luz 
en patinete.

23 de abril, dia do libro

E nada mellor para celebralo que enlazar coa páxina de bibliotecas escolares e acceder ao marcapáxinas conmemorativo, esta vez co texto de Fran Alonso: 

"Se queres que os demais che digan o que tes que facer, non leas. Se queres que os demais che digano que tes que pensar, non leas. Se queres que a publicidade che diga o que tes que mercar, non leas. Se queres vivir coma un robot que outras persoas programan, non leas. Non leas, porque a lectura é incómoda. Non leas porque a lectura che revolve a cabeza. Non leas porque a lectura te pon contra as contra as cordas. Non leas, porque a lectura é rebelión. Así que, por favor, é mellor que non leas."

Carlos Negro, premio dos Clubs de Lectura... e con el chegou a poesía!

Desde que se creara o Premio dos Clubs de Lectura, fóronse recoñecendo os xéneros da narrativa de Agustín Fernández Paz e Ledicia Costas, o de banda deseñada representada por Miguelanxo Prado e o da poesía, este ano, por medio de Carlos Negro.

Este é un premio sen xurado ou cun xurado formado por miles de lectores e lectoras, porque o autor ou autora ganador é aquel do que se leron máis libros, ao longo do curso anterior, nos máis de douscentos centros de Secundaria con club de lectura.   

Makinaria e Penúltimas tendencias foron libros moi escollidos por este lectorado, que seguramente continuará ledo outras obras de Carlos Negro.

Facémonos eco da noticia publicada pola Asesorís de Bibliotecas Escolares na páxina Ler en mancomún

María Victoria Moreno no 8 de abril, Día do Pobo Xitano

Como se nos puido pasar, un día como ese sen lembrar a María Victoria Moreno?

Ela que escribiu un texto no que non só os lembrou, que non só denunciou a súa discriminación senón que, tamén, introduciu a súa lingua xunto coa galega cunha maridaxe perfecta. Lembrémolo:

"(...) Canto nos gustaron sempre as palabras! Lémbraste, meu Adonay? Hainas con música que agarima os oídos -calochí, pesquibén, chipicallí, armensallé-; hainas que se pintan en cores polas paredes -custañí, nacardar, chibel, chalachí-; hainas que esvaran pola pel coma as bágoas quentes e amargas - brijinda, tarachí, pañibarí, bielima (...)"

"(...) Adonay, meu calochí, mañá loce o sol e abre a escola, dixérono pola radio. Tamén dixeron que ti non estarás, mais eu non desespero. Este luceiro que sempre brillou cando os ollos de "Pan con Chocolate" pousaban á par no mesmo armensallé, na mesma paisaxe e no mesmo ensoño segue vivo. Está no mar que se ve desde a porta da túa casa? Iso non o sei, mais xúroche que o terei acotío no meu horizonte.

- Chamuchí? -parece que me pregunta ese buratiño de luz que remata de abrir no ceo. (...)"