O xardín das sete portas de Concha Castroviejo

O xardín das sete portas de Concha Castroviejo aparece agora, traducido por Felicia Estévez e publicado por Belagua.

Así e presenta:"Catorce contos e unha obra teatral que lle dá título compoñen este volume co que Concha Castroviejo gañou en 1961 o Premio Doncel (Contos). Historias cheas da maxia, a fantasía e a cor dos paraísos que coñeceu a súa autora. Rescatámolo agora traducido ao galego por Felicia Estévez, con suxestivas ilustracións de María Lapido, e prólogo de Raquel Conde Peñalosa, estudosa da literatura feminina e especialista na obra das escritoras da posguerra española. "

O prólogo sitúa a autora no contexto familiar (e histórico) e a obra dentro da literatura da súa época. Unha atmosfera algo distante que nos fala dunha fantasía especial na que vellos e nenos sofren penurias pero contan co afecto e a ilusión, de nenos que queren coñecer o sono e o agardan espertos, de países nos que é posible cambiar a realidade para que podan volver os paxaros (canta esperanza esa de cambiar a guerra e a rapiña pola agricultura), de pardais e lúas, de sereas perdidas por presunción, de Matías o perseguidor da lúa, de anos que se perden, de tecedeiras que han de buscar o seu lugar para poder debuxar soños con fíos... e unha obra de teatro que lle dá título ao libro no que unha velliña agarda polo pintor que poda crearlle o xardín e a casa onde ser feliz cos nenos que foxen do asilo. Un halo de misterio, a esperanza nun mundo paralelo, unha mirada a animais e humanos máis alá da convención... 

Un pracer recuperar estas historias ás que -para o meu gusto- lle sobran cores para que os enigmas, os segredos que non se din... o que permaneza oculto teña o seu lugar.

Libros de non ficción en galego

O gran libro das nosas cousas de Blanca Millán publicado por Cumio. Trátase dun libro de gran formato no que se presentan imaxes cos seus correspondentes nomes en galego e inglés, divididos nos temas: flores, lonxa, bichos, casa, praias, roupa, mar, monte dende arriba, monte dende abaixo, escola, gandeiría, horta, réptiles, xogos, música, colleita, vila e cociña. Así se presenta: "O mundo está cheo de cousas marabillosas, algunhas naturais, outras fabricadas polo ser humano, pero todas elas únicas e moi valiosas. Este libro é unha viaxe ilustrada polas cousas do día a día, desde os pequenos insectos do xardín ata os xigantescos cachalotes do noso fondo mariño". 

O gran libro das nosas cousas é un libro sobre todo o que nos rodea. Nel atoparás máis de 600 palabras divididas en 18 temas e acompañadas da súa ilustración correspondente, que che axudarán a coñecer e mellorar o teu vocabulario de maneira amena e divertida. Ademais inclúe a súa tradución ao inglés, para que poidas sacarlle aínda máis partido.

Outro libro de Blanca Millán, tamén publicado por Cumio e co mesmo formato é O gran libro da nosa horta. Así se presenta: "Ter unha horta na casa está ó alcance de calquera. Só precisas saber algunhas cousas e poñerte mans á obra. Neste libro atoparás todo o que precisas saber para creares a túa horta na casa e dende cero. Coñecerás o lugar perfecto para ela, os procesos de semente e colleita e os cultivos que podes poñer en cada época do ano para así ter froitas e verduras frescas cada día." E diso se ocupa, xa non de poñerlle nomes ás cousas senón de acompañarnos no cultivo.

O libro de Urberuaga e Javier Zabala

 

Peixe de Emilio Urberuaga e Javier Zabala, traducido por Xosé Duncan e publicado por Bululú.

Unhas magníficas ilustracións. Unha historia para ler: o peixe está farto de ver sempre os mesmos peixes e plásticos na auga, así que salta á praia, afaise a estar na area, incorpórase na aleta e camiña, pérdese na cidade. Case cae nas bocas duns gatos pero un vexetariano sálvao, lévao onde ictiologo e... non acaba aquí a historia porque o noso peixe tamén cansa de estar na terra e veredes que atopa solución. 

As ansias de liberdade e o inconformismo dun celacanto que darán moito que falar.

Un libro que dá moito que pensar... Un libro para ter en todas as bibliotecas!

O magnífico mundo das profesións. Descubre o que poderías ser de maior de Pavla Hanackova e Hana Mokrosova, ilustrado por Helena Harastová, traducido por María Reimóndez e publicado por Baía.

Así se presenta: "Algunha vez tentaches contar cantas profesións hai? Imposible, verdade? Que haxa tantas é algo fantástico porque permite que cadaquén atope o traballo que máis lle preste. Tanto se che gustan os ordenadores, a danza, a música, a historia, as matemáticas, o transporte, o espazo ou as profundidades do océano, de maior eses afeccións poden levarte a interesantes oficios! Acompáñanos para saber un chisquiño máis das profesións menos coñecidas pero que máis moven o mundo hoxe en día. Descubre que habilidades precisa a xente que se dedica a cada cousa e o que lle gusta do seu traballo para así atopar a chave que fará os teus soños realidade!"

Vale a pena. Parte dos gustos persoais para introducirnos nun universo de oficios ao redor. E vai dun a outro: Interésanche os ordenadores? Gústanche os coches, avións e outras máquinas? Interésache o espazo? Préstache explorar o mundo? Adoras os libros? Préstache debuxar e fabricar cousas? Gústache expresar a túa creatividade? É a música a túa mellor medicina? Préstache bailar e ser o foco de atención? Interésanche os animais? Vives para a natureza? Gústache axudar outras persoas? Gústache traballar coas persoas? e Interésanche a cociña e a comida? Ao abrir un destes melóns imos atopar moito zume, por exemplo, o primeiro deles vai dar programadora, técnica de sistemas, animadora por ordenador, deseñadora web, especialista en ciberseguridade, creadora de videoxogos, administradora de rede, creadora de modelos dixitais de terreo, creadora de apps, deseñadora de son ou influencer. E si, xa sei que houbo algo que che chamou a atención, igual que a min, pero María Reimóndez explícao moi ben: "Como profesión é feminino e persoa tamén, aquí falaremos sempre nese xénero para axudarche a descubrir que profesións interesantes, mesmo abraiantes, poden ser para ti"

Seguramente a tradución é moi libre pero resulta marabillosa. Estamos ante un libro cunha linguaxe coeducativa a tope, un texto que reverte o normativo dándolle moito valor á muller aínda cando as ilustracións mostren homes, exactamente igual que cando lemos da maneira convencional (ao revés). Un libro para ter en cada biblioteca!

Un libro de Narval e outro de Nubeocho

A miña voz de José Fragoso está traducido por Laura Sousa, publicado por Narval, conta cun prólogo de Manuela Carmena (daquela, alcaldesa de Madrid). Di a xuíza que "A voz é iso que nos acompaña desde o mesmo momento en que chegamos á vida e que nos identifica dunha maneira única, á vez que nos dá un poder extraordinario. A voz alimenta a nosa linguaxe. Permítenos a comunicación (...), cantar e ser nós mesmos os nosos propios instrumentos musicais. O noso canto é exclusivo. Nós cantamos palabras".

Unha nena vai falando da súa voz dende o nacemento ata que consegue dominala, explica todo o que pode facer coa voz: di que pode nomear todo coa túa voz, que cada unha de nós temos unha voz diferente e moitas cousas que dicir, que sexas neno ou nena, veñas de onde veñas e sexas quen sexas todas as nosas voces valen o mesmo; tamén fala dos que naceron sen voz e como podemos entendernos con eles (de feito, as últimas gardas mostran o abecedario en signos). Non hai historia, hai reivindicación da voz propia, hai deterse na voz iso do que non se fala e ten tanta importancia e asegura respecto a ela o que nunca debemos esquecer: temos voz propia, o nosa voz somos nós e debemos mantela auténtica.

O peido máis grande do mundo de Rafael Ordóñez con ilustracións de Laure du Faï, está traducido por Maruxa Zaera e publicado por Nubeocho. Sabemos o gusto pola escatoloxía e todo o que poda semellan prohibido, por iso, este libro pode ter o seu público. Imaxes planas como de gravado primitivo ou colaxe. Todo comeza co impresionante peido dun hipopótamo que crea unha burbulla no río, despois del anímánse a botar o aire outros coma o elefante ou a xirafa, daquela vendo a variedade de peidos o mono decidiu facer un concurso de música de vento (así lle chamou, en plan broma) e o crocodilo preséntase como xurado. Expanden a noticia pola selva, preséntanse moitos concursantes e cadaquén mostra a súa maneira particular de peidear ata que a gacela se asusta ao ver como a miraba o leopardo e bota unha cagadiña en vez dun peido, o gorila bota un tan pequerrecho que semella de moniño, a parella de leóns discute porque el quere que o bote ela e ela dille que o faga el... o crocodilo está a punto de declarar quen é o vencedor cando se escoita o máis grande de todos, de quen é? a que non o adiviñades? pero dámosvos unha pista, o mono sentenciou "Peido de roedor , peido vencedor"

Premio Anisia Miranda de Teatro para a Infancia

 

Despois daquel premio Estornela de Teatro para a Infancia que convocaba a Fundación Neira Vilas, aparece agora convocado pola mesma fundación este premio que quere homenaxear a Anisia Miranda, a outra cara da Fundación, a escritora infantil que sempre camiñou ao lado de Neira Vilas.

O Premio Anisia Miranda de Teatro para a Infancia recaeu na primeira convocatoria na obra Travesía Unicornio de María Canosa, que aparece sen ilustracións, con só a cuberta de María Brenn, publicada por Embora.

Un neno e un unicornio que non quere ter corno, unha xenia que aparece cando prenden unha lámpada. A xenia está disposta a cumprirlle os desexos pero eles non se poñen dacordo, que se o unicornio non quere ter corno, que se o neno quere que o unicornio o teña, que se desconfían de que unha xenia sexa tanto coma un xenio, que se a xenia é xenial mentres o xenio ten mal xenio... unha disparatada sucesión de diálogos, unha complicidade que nos mantén o sorriso, pero sobre todo, o dereito a que cada un ou cada unha sexa quen quere e como quere, a que xenias e xenios cumpran os desexos e poder ser unicornio ou balea ou bolboreta porque non hai cousas de nenos nin de nenas, porque todos somos iguais en dereitos e capacidades!

Lobo Ramón, 2ª parte

Sempre nos levamos unha alegría cando un libro se converte en serie e polo tanto vai fidelizando ao lectorado. Sucede agora con Lobo Ramón que aparece co subtítulo: a vida é unha festa!

Continúa a historia dese lobo amigo que viaxa en motocicleta á vila para visitar ao fillo do libreiro e ler novas historias. Dese lobo que, de paso que vai... fai recados para as amizades e cando lle din de pagarlle négase en redondo, considera que, aos amigos, non se lles pode cobrar. De feito, entre todos van ter que inventar un negocio para que Ramón non se arruíne con tanto gasto en carburante. Vai ser repartidor de empanadas de bacalao con pasas.

Ramón viaxa á praia co paxariño Fito, este voando vaille marcando o camiño que el segue en moto. Mirando a unha nena emociónase: é tan bonito xogar coas olas... Mirar a posta de sol, colocarse manguitos para flotar na auga. Facerlle un agasallo á lúa: unha empanada, pero que difícil facerlla chegar. Ir á festa, gozar de cada lambetada que merca, de ir na noria ou xogar na cama elástica; rescatar ao corvo Lucas cando cae nun pozo. Con el aprenderemos para que serven as pompas de xabón, sobre todo se son xigantescas. E así enterámonos que, con este libro, a autora suma medio cento de obras publicadas. Un bo número! E un verdadeiro luxo.