Fran Alonso e a poesía en evolución

Cóntao el mesmo, Fran Alonso, no seu último título Street poems. Porque ás veces o mellor crítico é un mesmo, o mellor analista, o mellor comentarista. A mellor viaxe ás fontes limpas...

O meu gato é un poeta profundaba na poesía como xogo, no potencial lúdico da palabra. 

Poemas birollos para ler cos ollos é unha inmersión na poesía visual combinada coa oralidade.

Steet poems penetra na arte urbana para fundirse con ela e adoptar as súas formas e linguaxes.

Atrás queda Cidades, unha achega renovadora na poesía infantil daqueles anos, ás que na última edición se engadiron as fotografías ilustradas do autor. Todas estas obras comparten unha intención modernizadora e actualizadora da poesía infantil desde unha actitude de investigación literaria."

Cada libro para unha idade Poemas birollos para ler cos ollos a partir de seis anos, O meu gato é un poeta a partir de oito, Cidades a partir de dez e Street poems a partir dos doce anos.

Sobre Street poems, engade: "Estamos vivindo un momento en que unha das características das artes é que brincan por riba das súas propias fronteiras, desdebuxándoas para apropiarse dunha nova visión interdisciplinar, mestiza, e así fundirse con novos coñecementos, prácticas e formatos."

Unha proba:

"fuximos da miseria humana que miserablemente permitides

miserablemente non permitides que fuxamos da miseria humana que permitides

fuximos da miseria humana que miserablemente permitides

miserablemente non permitides que fuxamos da miseria humana que permitides" (ata o infinito e máis alá!)

Os contos da avoa Pepa

Os contos da avoa Pepa de Francisco X. Fernández Naval, publicados por Kalandraka e ilustrador por Manolo Figueiras, acaban de aparecer na rúa. 

De novo, Fernández Naval opta por ilustradores pouco habituais, xa o fixera por Alí Alí nun conto anterior, agora faino con Muíños, un pintor ao que non lle coñeciamos traballo para a infancia.

Os relatos son contos da memoria. É ir acompañando á avoa Pepa e á súa memoria, ir recolléndoa para devolverlla, porque ela anda a perdela. Unha enfermidade négalle as historias do pasado, a ela que sempre os contou. Así que o autor non só conta as historias de avoa (con tanta dozura como autenticidade; como se nota!) senón tamén todas as que ela contou ao longo do tempo e que eles lle contan agora para darlle un fío ao que agarrarse. Un fío como o de Ariadna, co que saír do labirinto, unha historia que nos remite a outras e á enfermidade destes tempos. A enfermidade do "olvido" á que se refería García Márquez en Cien años de soledad, pola que acabaremos poñéndolle o nome á vaca e tamén: dá leite e con el faise o café con leite para o almorzo. 

Recobrar a memoira da avoa Pepa, salvala, e ao tempo, salvar tamén a memoria dun mundo que está a desaparecer, o dos contos de tradición oral ou o dos xogos transmitidos de avoas a netos. 

Unha historia triste que lles vai gustar aos lectores e lectoras e que entenderán -como o facemos nós- como unha homenaxe á avoa dos contos.

Grazas por tratar este tema con tanta delicadeza!

A balada dos unicornios, premio Lazarillo do pasado ano

 

Ledicia Costas ganou por segunda vez o premio Lazarillo. Primeiro fíxoo con Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta e posteriormente, no 2017, con esta novela A balada dos unicornios.   

"A Escola de Artefactos e Oficios acolle os mozos e mozas máis brillantes. Son capaces de crear casas motorizadas, sombreiros voadores e outras proezas abraiantes. Ágata McLeod é unha das mellores alumnas, pero hai moitas cousas que descoñece da institución... e do seu pasado. A inventora terá que viaxar á orixe do mundo nunha travesía ateigada de aventuras e perigos.Fantasía e ciencia mestúranse nunha loita sen cuartel que enfronta corvos e unicornios", dise na presentación editorial.  

A loita entre os unicornios e os corvos; dúas maxias, a de Wendy, a raíña albina, e a de Cornelia, a directora da escola. Un tratado de paz asinado hai trinta anos que dá as súas últimas bocanadas. Finais do XIX en Londres, Jack o destripador, facendo das súas, e no medio eles: "Unha humana mecánica, un robot e dous irmáns de sangue máxico. Non sei como criaturas tan distintas poden quererse tanto" confesara un dos irmáns.  

Unha fantasía a proba do divino e o humano, Unha tatuaxe que muda avisando á protagonista dos perigos que corre. Un robot que sente (ámote, da única forma que o poden facer os robots, inexplicable!). Os nenos amputados... "Todos os nenos amputados tiñan un don. Unha calidade que os facía brillar e ao mesmo tempo os convertía en diferentes. Mais un don pode acabar sendo unha verdadeira condena se non sabes manexar a túa propia luz" O Planeta dos Nenos a onde levar a aqueles que non teñen quen os coide. E... o amor, o amor é unha engurra no corazón, algo que nos volve vulnerables. 

Unha novela homenaxe á revolución industrial e a fantasía, aos vellos clásicos, a Alicia e Roald Dahl, á diversidade en todas as súas formas e ao amor en todas as súas vertentes. Unha novela que ha ter continuidade

As Letras Galegas de don Antonio

Se algo definiu ao autor ao que se lle dedican as Letras Galegas deste ano foi a humildade. Esa tamén é a súa ensinanza: unha vida humilde (que aínda así foi reprimida "cando chegaron os malos"), unha obra froito dun traballo constante e entregado (nos campos da xeografía, a historia, a historia da arte e a etnografía) e unha actitude humilde coa que se enfrontou a todas as circunstancias.

Cando lemos o seu discurso de ingreso na RAG, en 1951 "Quero en primeiro lugar agradecer o inmerecido honor que se me fixo nomeándome para vir ocupar un posto que non merezo. Fago esta sincera afirmación con profunda dor pois ben quixera traer aquí, neste intre solemne, de viva emoción, unha obra cumprida, guía segura de activas manifestacións culturais. Non teño no meu haber máis que boa vontade, e falto doutros méritos, pídolles que perdoen a quen me nomearon e teñan para min unha indulxencia total". Ben é certo que ía ocupar a cadeira de Castelao e iso impón, pero tamén que outros se terían sentado nela sen o menor pudor.

Don Antonio como sempre lle chamamos as súas alumnas, tamén mantiña esa actitude de humildade franciscana cando nos trataba e nos ensinaba, ás veces cunha pregunta, como a que me fixo no exame de ingreso, cando debía contar eu con dez anos e despois de estudar os ríos de España con afluentes e as cordilleras de máis alá, me mirou e dixo: como se chama o río da túa aldea?

Esa pregunta chega na década dos sesenta.

Coma ese río e o seu nome, así de humildes eran os estudos e ensinanzas, a súa maneira de exercer as responsabilidades que lle corresponderon no Seminario de Estudos Galegos ou no Instituto de Estudios Gallegos Padre Sarmiento, no Museo do Pobo Galego... un museo tan humilde coma el a pesar da súa grandeza. Porque a humildade é unha actitude fronte á soberbia.

Convocatoria dos premios da factoria Xerais

Xerais acaba de dar a coñecer a convocatoria dos seus premios.

36ª edición do  Premio Xerais de Novela dotado con 10.000 euros.

34ª edición do Premio Merlín de Literatura Infantil dotado con 10.000 euros.

11ª edición do Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil dotado con 10.000 euros.

O veredicto do xurado coñecerase o 7 de xuño e a entrega dos galardóns terá lugar no mes de outubro cos libros xa editados.

Pódese acceder ás bases a través do seguinte enlace

Libro ganador do I Certame de textos teatrais Roberto Vidal Bolaño 2018

O Certame de textos teatrais Roberto Vidal Bolaño foi convocado pola editorial Galaxia e o IES Ribeira do Louro.

Estes premios convocados por institutos están a chamarnos a atención. Estamos nunha situación tan débil, que terán que ser o centros de ensino os que convoquen premios que saquen á luz textos? Lembremos que nesa situación está tamén o de Relato de Aventuras Avilés de Taramancos (convocado pola revista A casa da gramática do IES Virxe do Mar de Noia e o concello).

Tamén nos sorprenden aquelas outras convocatorias, a nivel galego, coma o Certame Escolar de podcast e relato radiofónico Xosé Mosquera Pérez (o Vello dos Contos).

Ao que iamos... o premio de textos teatrais RVB foi acadado por Fernando Castro Paredes coa obra de teatro A derradeira bala.  

Un xoguete tan absurdo como a guerra que é o seu tema. 

Unha traxicomedia cuns diálogos marcados pola retranca e a ironía, dise na presentación editorial.

Poucos personaxes: Luciano Cardone, as xemelgas Ramírez (Michelle e Mabel) o sarxento Unamuno e a comandante Cienfuegos. Alguén que toma a decisión de abandonar a guerra, os que o acusan de traidor, a dúbida de se o inimigo está aínda aí, detrás da outra barricada ou o silencio é a mostra de que xa a guerra rematou e... para fusilar ao desertor ou para facer a guerra só queda unha bala, a derradeira.

Riámonos da guerra, mentres nos deixen!

.

Dous libros moi distintos

Só teñen en común o tempo no que foron publicados.
Un deles é de autora e ilustradora galegas, con pouca obra (aínda que a autora xa conta cun premio Pura e Dora Vázquez). A historia dun mouchiño que se vai cunha gavota de excursión a coñecer a costa da morte; unha cría de moucho empeñada en vivir de día e coñecer o mundo a través dos ollos. Todo remata ben e a rapazada aprenderá algo máis sobre os animais. Chitón ata a Fin da Terra de Ángela Fernández Rey, ilustrado por Anabel Montouto.
O outro, O que eu creo (de todo) de Jordi Sierra i Fabra, traducido por Carlos Acevedo para Factoría K. Trátase das reflexión inmorais de Xavier Piñeiro Traba, segundo se nos di na portada. Unha maneira diferente de contarnos unha historia en primeira persoa e facelo con todo o oficio e bo facer deste autor.De maneira rápida e áxil, con poucas palabras, xogando a xustificar o texto dun lado ou outro segundo se sinta, numerando os capítulos... Comeza:
"UN (OLA)
non son un escritor.
Pero escribo.
Porque todos sabemos escribir.
E se lle contas o que che pasa a un papel...
Se es capaz...
non vas ter necesidade ningunha de ires a un louqueiro.
Por iso escribo isto.
Porque podo.
Necesítoo.
Sinto que me libera.
Iso si: xa veremos como remata.
(...)