Un álbum sobre a guerra e a continuación dunha serie

Que é a guerra de Eduard Altarriba está traducido por Moisés Barcia e publicado por Sushi Books. Da presentación editorial: "Este libro está pensado  para responder de maneira sinxela todas as preguntas que se nos ocorran despois de ver noticias sobre a guerra. Comprender como funcionan as guerras, as súas causas e consecuencias é o primeiro paso para a paz."

Para tempos escuros, de guerra e sen razón, igual o mellor é acceder a libros de coñecemento que nos enfronten a ela.  Plana a plana con deseño, texto e ilustracións moi interesantes vainos introducindo nese mal universal baixo títulos como Conflito, Quen é quen, Actores internacionais, Poder, Negociio, Armamento, Tecnoloxía, Propaganda e ciberguerra, A guerra na historia, A guerraxusta, DIH, revolución, Guerra entre estados, AGuerra Fría,Mísiles, Potencias militares,A OTN e o Pacto de Varsovia, A fin da guerra entre estados?, Como son as guerras actuais?, Intervencións militares, Como remata unha guerra?, Paz e mediación, Consecuencias dunha guerra, Informa:Corea do Norte e Dossier: Ucraína (as claves, as operacións militares).

Unha nova entrega dos Minimortos: Falso aniversario. Ledicia Costas continúa a serie, con Mar Villar nas ilustracións, e dentro do selo Xerais. Asi se presenta: "Maya está nerviosa porque se aproxima o seu aniversario. Cando chega o día, os Minimortos prepáranlle unha festa sorpresa onde non falta de nada, mesmo hai uns impresionantes fogos de artificio que preparou Dinamito no seu laboratorio. Vai ser un aniversario imposible de esquecer, sobre todo porque o Outro Barrio aparece ateigado dunhas eirugas de luz que formaban parte do espectáculo pirotécnico. A luz que emiten é insoportable e todo o mundo está enfadadísimo, ata o punto de que alguén denuncia a Dinamito e a Policía Esqueleta lévao preso. Que poden facer os demais Minimortos para axudar ao seu amigo? Conseguirán liberalo?" A historia é contada por Curuxa, a ave viaxeira entre mundos. 

Os minimortos fan bromas bastante pesadas, son un tanto inconscientes das consecuencias dos seus actos o que esta vez lles vai traer problemas porque Dinamito vai ser detido e levado á prisión. Daquela os seus amigos van liberalo, para iso terán que atravesar o Bosque das Calamidades e utilizar todosos seus recursos.

Os marabillosos nomes de Petunio (que adora coidar as flores do seu xardín e finou cando lle caeu na cabeza un testo de petucias dende a altura dun quito piso), Maya (a nena alérxica ás abellas que morreu despois de botarlle unha pedra a un panal e come flores desesperadamente), Dinamito (o apaixonado á ciencia e os inventos que morreu saltando polos aires nun experimento), Penoso (o oso de peluche que morreu de pena cando o deixaron abandonado) e Pochiña (a que vai dunha noutra enfermidade ata non saber a causa da morte pero adora os relatos de medo)

Para peques: de todo un pouco

Fortunato quere ir a Lúa de Carlos López (o de Pinto e Chinto) e Óscar Villán (o Premio Nacional de ilustración). Un álbum publicado por Galaxia.

Un libro que se abre en vertical porque é así como se viaxa da Terra á Lúa. Alí é a onde quere ir Fortunato dende sempre; aínda que non aprobou os exames para astronauta, non se dá por vencido e vaino tentar polos seus propios medios: con foguetes de fogos artificiais, cun resorte atado á sola dos zapatos, pegando plumas de galiña, construíndo unha escaleira... De mil maneiras o intenta, vaille saíndo sempre mal, ten moitas malas experiencias ata que... desanimado se tira ao chan e a Lúa apiádase del, baixa e lévao con ela, e cabalgándoa, vai coñecer o firmamento.

Superpataca. Enredo cosmico. O retorno do rei Lesma. Episodio I. Unha obra de Arturo Lapena traducida por Raquel Reboredo e publicada en Mamut (a casa grande do cómic infantil). Toda unha aventura chea de personaxes e aventuras: fuxen dous presos perigosos, son perseguidos por cazarrecompensas e exército, rouban un rubí de valor inmenso... Super Pataca vai avanzando, que pasará? 

Gavota Gourmet de El Hematocrito con ilustracións de Alberto Vázquez e publicado por Xerais. Mira o que conta... e todo con letras maiúsculas. Di que a súa comida é magnífica porque vai a un colexio despois do recreo e alí atopa de todo, pero de todo de todo.

Sinxelo, moi sinxelo pero seguramente do gusto das criaturas.

Libros moi variados

 

 

Varios libros que non poderían ser máis diferentes. Ou si. Por unha banda, Un mundo para Maruxa con texto e ilustracións de Estefanía Padullés publicado por Belagua. Unha historia que busca espandir os valores medio ambientais e apoiar o activismo infantil neste senso. "Unha mañá, o barco pesqueiro do pai de Iria trae ao porto a Maruxa, unha londra que ten que ser atendida no Centro de Recuperación de Fauna Silvestre. Iria descubrirá entón o perigo dos plásticos para os animais mariños e o seu impacto medioambiental nos océanos, polo que porá en marcha un plan para salvar o planeta. 

Como vai cambiar a vida de Iria a partir dese intre? Poderá conseguir o que se propoña?" Cambia totalmente, pero non só o seu, coas persoas maiores da residencia, coas compañeiras e compañeiros do centro educativo e coas persoas traballadoras do Centro de Recuperación de Fauna, conseguirán transformar a situación, comezando polo máis próximo... e quen sabe ata onde pode chegar a onda espansiva desta boa xente.

O libro, que defende valores ambientais, mooi claramente, toma a broma o activismo dunha profesora que leva á rapazada a traballar cos maiores, ese forma de buscar o apoio da rapazada poñendo en entredito a unha profesora e unha actividade, non me semella nada interesante, esa crítica máis ou menos velada non se pode tomar a broma porque nesa orde de cousas sería tamén risible o que se fai para defender aos animais ou para eliminar o consumo de plásticos. Nalgún sitio debe quedar claro que hai que reprensar as actividades a realizar coas persoas maiores pero non ridiculizar a quen o intenta.

O espazo de fóra. Unha aventura doutra dimensión de Martin Sodomka, traducido por María Reimóndez e publicado por Baía. A aventura duns amigos que estudan no Liceo de Matemática e Física e andan a reunirse na cabana dunha horta urbana para deseñar un foguete que poda voar a afastados planetas, o seu encontro cun par de seres doutro planeta que viaxan no tempo e os cambios que se producirán na súa vida. A historia de ficción vai escrita sobre fondo branco e con ilustarcións a debuxo, pero ao seu lado asistimos a unhas clases de física que se achegan a unha explicacion do que se trata na ficción; polo tanto, esta vai ao lado da divulgación científica (sobre fondo negro) na que os debuxos, gráficos, planos atenden á divulgación científica e non á expresión artística. Unha mestura de texto expositivo e narrativo, de libro narrativo e de divulgación científica.

de Manuel Gago que chega a nós coeditado por Atlántica Festival Internacional de Narración Oral e libraría Couceiro. "Trátase dun libro que inaugura as palabras escritas dun festival falado pois leva as palabras faladas (historias familiares, vellas lendas, especulacións tabernarias) ao corazón dunha casa de papel" aparece nunha das lapelas. O autor fai un percorrindo buscando os pantasmas dos castelos, pazos e casas palacegas galegas que aparecen tan asiduamente noutros lugares como Escocia, e partindo da cantidade de historias de aparecidos que se moven entre nós. Conclúe que "para consruír o país, fidalgos e señoritos decidiron agacharse eles mesmos detrás do indíxen, do paisano supostamente depositacio das esencias nacionais. Que a clase alta ou os dirixentes se agachen detás de alguén para manobrar discretamente non nos debera sorprender: é unha característica propia dos dirixentes de Galicia desde finais da Idade media ata o presente". A referencia ao xornalista Neira de Mosquera, o creador da interpretación romántica de Santiago en palabras de Otero Pedrayo e que fala así "nós formulamos un sistema simultáneo de escribir a historia coas galas da fantasía e os apuntamentos dos arquivos e das bibliotecas proporcionando ao fondo das crónicas, a forma das lendas". Pregúntase o autor se este texto seu non podería ser unha homenaxe a este home que reinventou os relatos de Galicia, xogando como el a ensarillar un texto de a cabalo entre a documentación histórica, a imaxinación colectiva, a memoria familiar e a ficción literaria. Porque Neira monta en Galicia o equivalente ás novelas de Walter Scott e do Vizconde de Alicourt, o anuncio do Rexurdimento nesa mestura de fantasía e realidade, a hsitoria do país que ata daquela era unha colección de santos  vellos anais e cronicóns moi estilo Antigo Réxime soterrados no fondo das bibliotecas particulares lévaa NdM ao conto preparado para o gusto popular. Os pantasmas das casas señoriais pero tamén das igrexas e mosteiros, ata dos barrios, as sociedades espiritistas, as masónicas... Valle Inclán paseando por esa espazo do misterio nun tempo que se prestaba ao esoterismo, a súa fascinación polas ciencias ocultas, médiums e teósofos. Móstranos Gago a historia do hermafrodita Babel, o que vén deses tempos, fala todas as linguas 

Percorren o texto tamén Avelina Valladares, Xoán Tuórum, Berenguel de Landoira... As lendas urbanas. Porque as pantasmas sn coma os cans ou os bebés agárranse a algunhas persoas porque recoñecen nela algo que non ven nos demais, sen que consigas explicarte o que é, se cadra non nos v´en só a nós e nós andamos nunha comapaña invisible polo mundo. E Gago atopa o que busca incluso en espazos tan actuais como o antigo Localia ou o CGAC cunha instalación de Barbi (A volta dos nove) na que lle toca concluír que quizáis as pantasmas non pertenzan só aos lugares senón tamén as imaxes (por exemplo as fotos). Pasar polas loitas medievais e a memoria histórica. Nóvoa Santos nunha conferencia sobre os límites da ciencia, definiu a conciencia humana como "un fragmento do que nos envolve por todas partes, que nos penetra intimamente e do que se estende máis alá das remotas fronteiras do descoñecido", acusado pola igrexa de ter caído no abismo do panteísmo, porque NS tamén escribiu "Os seres queridos que fuxiron para sempre do noso carón, viven realmente en nós..., tropezámolos todos os días... Están en nós mesmos, áxiles, inquedos, palpitantes. Deixaron no noso ser tan profundas pegadas, tanto corazón, tanto espírito, que eels continúan vivindo en nós... valaquí a máxima consolación á que podemos aspirar: a permanecer unidos aos nosos mortos mentres vivamos". O que non ode ser definido pero si sentido,a  disolución serena do eu na procesión eterna das ánimas que moran nos camiños, na terra que conforma todo.

Cada cousa que vemos oculta outra (Magrite). O coñecemento non depende tanto das respostas como das preguntas, que son as que marcan o campo de xogo.  Cando comezas a investigar un tema, pareces convocar todos os acontecementos para que sucedan o seu redor. Cando se escava por parte dos arqueólogos, as historias de nouros desaparecen ante o discurso científico, cando volven a quedar a monte vólvese un non-lugar, o mítico e o científico sucedéndose, tamérn se perdeu en Compostela a memoria do espazo de conflito, de poder político e de construción dunha idea de país. Gago e Carlos Núñez a diferenza entre os países atlánticos e o noso, o deles é só escenario porque a súa tradición está morta, recuperan as tradicións que escribiron os etnógrafos de séculos pasados e non das voces vivas -como no noso caso- que aínda moldean as historias coma o barro, promocionan as pantasmas porque están mortas porque perderon o río de sangue que neste país aínda as une a nós. (case todo son palabras de Gago)

Novos títulos de álbum

Comezaremos con Pequenos da casa e Pequenos salvaxes, seguiremos con Froitas e Animais para continuar con Elmer e o osiño perdido e O pequeno indio.  Libros para os máis pequenos, para que medren con eles e non se separen, que se prendan desa silva!

Froitas, de Antonio Rubio e Óscar Villán, na colección Do berce á lúa.

"Lendo e recitando melodicamente encheremos o froiteiro con saborosas e nutritivas froitas: a mazá que dá a maceira, a laranxa da laranxeira... un poema canción, refrescante e colorido, para alimentar corpo e mente" e poderemos lembrar (aínda que para lectores algo maiores, Macedonia de versos.

Animais, dos mesmos autores e colección, onde se nos di "A amizade e o xogo reúnen os simpáticos protagonistas destes pictogramas poéticos: a tartaruga, o elefante, o caracol... e moitos máis animais invítannos a desfrutar da rima e da melodía."

O pequeno indio de Ricardo Alcántara e Gusti. Porque segundo se di na presentación editorial "Ninguén como o pequeno Brais rastrexa, corre e domina mellor o arco e as frechas. Só a voz atronadora de mamá é capaz de borrar dun plumazo as aventuras no lonxano Oeste. Imaxinación, xogo e humor asegurados."

Elmer e o osiño perdido de David McKee, traducido por Xosé Manuel González. "Nin o león, nin o tigre, nin os demais animais saben do paradoiro dun boneco perdido. Mais Elmer artella unha cadea de solidariedade entre todos os habitantes da selva para que o bebé elefante deixe de estar triste." 

Pequenos de casa e Pequenos salvaxes  Os animais domésticos e os animais da selva e o bosque son os protagonistas destes libros de tea co obxectivo de estimular os sentidos, iniciarse na lectura de imaxes, xogar coa rima. Da autoría de Jonathan Miller e traducidos por Xosé Ballesteros, os libros en tea para as primeiras idades. 

 

Cantareas do faro

Miguelanxo Romero é o autor dos poemas, Leandro Lamas o ilustrador e a pianista Bárbara Mourelo a conpositora de Cantareas do faro, un poemario publicado por edicións Embora na colección Fardel. Un libro con CD no que participan tamén Hagh McGinley nos arranxos e un grupo de nenos e nenas.

As ilustracións, sempre atinadas e coa personalidade propia de Leandro acompañan uns poemas sinxelos pero con toda a calidade dun ritmo e unha rima axeitados, acaídos e ben dirixidos á rapazada pequeneira.

Case se cantan sós, e iso é algo que se agradece... sen pretensións e correcto.

Un novo libro da colección "A igualdade conta"

Prefiro as dechocolate de Cristina Justo, ilustrado por MaríaBrenn, na colección “A igualdade conta” de Embora edicións.  Dous xemelgos van nacer: unha nena e un neno, Icía e Xiao.

Imos seguíndoos dende a barrigola de mamá ata que cumpren seis anos. A distribución de cores, xoguetes e expectativas por sexo, aparece unha vez máis, pero con eles non se cumpre, porque semella que medran dándolles a contraria aos estereotipos. A Icía gústalle correr, é moi activa, quere ser piloto de avións e, de preferir unha cor, será a verde; Xiao é tranquilo, quere ser mestre e debuxar paxaros, a súa cor preferida é o violeta... o mesmo pasa cos xogos da tableta, ela prefire os de carreiras e el case prefire o de maquillaxe.

Pero, resulta penoso e demasiado duro que a rapazada teña que seguir a enfrontarse coa publicidade e os roles que unha parte moi conservadora da sociedade lles ten asinados.  Son boas horas da liberdade, de que cadaquén escolla libremente e incluso poda ter un par de xemelgos sen necesidade de alianza no dedo anular. De paso, déixase caer a necesidade de medir o tempo dedicado ás pantallas, porque as de chocolate tamén están moi boas. Combinar o de antes e o actual, defender unha ecoloxía a todos os niveis que o mesmo conserve a natureza que as linguas...

Si, estamos no tempo de facer algo para mellorar o mundo.

Naturizo, unha serie coa natureza como protagonista

Naturizo de Linteo, é unha serie que conta con sete títulos: Unha casa para o inverno, Un agasallo para Naturizo, Un perigo inesperado, Un cheiro picante, O retorno das flores, Un fogar para Marmelo e Onde está Lusco?

Un ourizo cacho que vive na Serra de San Mamede coas suas amigas: raposa, loba... vai pasando polas dferentes etapas do ano e os perigos aos que hai que enfrontarse no mundo actual: un plástico que atranganta á raposa ou un can que é abandonado polos seus donos. Unha mirada á natureza, unha mensaxe... uns textos en letra caligráfica e unhas ilustracións dixitais, actividades ao final de cada título e unha canción. Moi dirixidos á escola. O interesante sería que a rapazada puidera continualos con novas aventuras que poidan suceder no bosque e solucións a esas problemáticas desde o seu propio quefacer persoal.

Autores: Alba de Evan e Javier Domínguez

"Xa vooou!"... A ver se damos chegado

Xa vooou! de Susana Peix e Romina Martín, traducido por Maruxa Zahera Landeira e publicado por Bululú.

Un peixiño distraído que sempre di: Xa voooou, pero ten pouca memoria e polo camiño esquece o que lle piden e el promete facer. Regálanlle un caderno para que apunte, así o fai, pero agora esquece o caderno con todo o anotado.

Con ilustracións vistosas, todo escrito en maiúsculas, retratando unha situación moi común e coa que moitos e moitas se van sentir identificados.  

Contar os contos

Kalandraka TV é unha canle audiovisual, unha ferramenta de fomento da lectura, un medio de comunicación cultural... e todo o que queirades engadir despois de revisar a súa "programación".

Podemos ir revisando as diferentes seccións, dende os booktrailers das novidades ao Sen fronteiras onde se recollen novas internacionais, pasando por Contos contados para ver na casa, Crónica coas súas reportaxes, Atelier coas visitas aos obradoiros dos ilustradores/as, Actualidade coas súas miradas, Contar e cantar, Onde habitan os libros nun percorrido polos seus lares, Puntos cardinais coas referencias do libro infantil, Dúas olladas co encontro entre autoría e ilustración, Libros para soñar coas lecturas destacadas   Recomendacións e Vídeos musicais. Calquera que coñeza o libro infantil se sentirá feliz de todo o que se achega dende as suas pantallas. 

Hoxe quixera determe nas contadas como esta de Olalla González de Chibos chibóns ou esta outra que fai Ana Abelenda do libro Lúa, Bea Campos de Un agasallo diferente, Paco Nogueiras con poemas de Cantarolas de Neira Vilas e Anisia Miranda.

As formigas polos libros

Aínda non hai moito que liamos A formiga fóra do carreiro cando chega a nós A formiga destemida publicada por Xerais.

María Reimóndez escribe unha historia corrida no senso de solta, lixeira, cunha unidade de ton que fai moi apetecible a súa lectura.

Préstase o mundo das formigas a crear historias de rebeldía, máis ou menos decididas, con máis ou menos vontade de enfrontarse ao formigueiro, a esa colectividade de seres que andan a unha para non diferenciarse, que coma os pequenos paxaros que se unen para debuxar un ave rapaz en voo, resistirán por actuar como unha soa, todas igual. Pois ben, sempre hai algunha que se diferencia, neste caso por despiste, porque queda pasmando e perde ás outras. Daquela, aproveita para aprender o que o mundo lle pode ensinar cando ergue a vista do chan e descobre a carricanta e o son que sae das súas membranas e observando será quen de artellar un timbal con follas, foi o que aprendeu con ela. E así continúa a cadea de encontros con diferentes animais (cabaliño do demo, zapateiros, a serpe, o rato, a ovella...) cos seus agasallos e as aprendizaxes adquiridas con cada un deles.

Ilustracións moi boas, de Iván Sende (igual que as dos libros anteriores desta autora). Expresivas, cun aquel de debuxo naturalista, algunhas personificadas; tal vez as que teñan menos interese sexan aquelas que se notan moi dixitais como a do raposo.

Detrás da historia: o problema dos humanos crueis que envelenan o río; os animais, cada un ao seu coas súas cousas; e o aviso, de vez en cando hai que saír do carreiro ou quedar nel mentres os demais se van, perder o grupo é bo para aprender porque cando vas soa están máis atenta e disposta a aprender e contactar.

Da presentación editorial: “Unha fábula sobre a ansia de coñecemento e a importancia de afrontar a vida sen prexuízos que nos limiten” A historia vai soa, cos seus pasos por diferentes animais e lugares e cun humor branco que a acompaña. Coller camiños non marcados serve para iso 

Un clásico que chega dende Italia

Era dúas veces o barón Lamberto de Gianni Rodari publicado por Kalandraka na colección 7 leguas, en tradución de Isabel Soto e con ilustracións de Javier Zabala. 

Diversión e comicidade agardando detrás de cada porta, creatividade e imaxinación a alto nivel. Cando comezas cun disparate, e non queres baixar dese banzo, toca continualo, engadindo cada vez máis loucura, máis humor e, tamén, entrega para que a intelixencia do autor continúe manténdote na trama. 

Léxico e diálogos chispeantes, incoherencia e pouca lóxica ao servizo da diversión do gracioso e ameno, do absurdo e o nonsense... convidándonos a continuar neste xogo do que non queremos saír. 

Silvana Sola di que as ilustracións son irónicas e sutís, tal como o relato de Rodari, lunático e surrealista, antigo e marabillosamente contemporáneo. No estilo propio deste artista ("con trazos irregulares e bosquexados, escenas abertas á fantasía e cun certo simbolismo", segundo a presentación editorial) tan natural como a prosa do autor.

Non todo son risas. Entre gargallada e gargallada atopamos a ansia pola eterna xuventude, os intereses espurios, a maldade en grao sumo, os diferentes intereses que nos fan relativizar a realidade, o sensacionalismo dos medios de comunicación.

Unha interesante homenaxe ao autor, no ano no que estamos a celebrar o centenario do seu nacemento.

E tomemos nota "Non todos quedarán satisfeitos coa conclusión da historia. (...) Porén, isto ten bo remedio. Cada lector descontento co final pode modificalo a vontade, engadíndolle ao libro un capítulo ou dous. Ou mesmo trece. Endexamais hai que deixarse espantar pola palabra."

Non se pode dicir máis claro que podemos transformar a realidade, que somos seres con capacidade para cambiar o mundo!

Máis Magas das letras galegas: agora Baía

Cando unha empresa privada, como viamos na anterior entrada (Xerais) e nesta, Baía, fan o esforzo polo galego, por dar de ler en galego a través da rede, de forma gratuíta, sempre quedamos sorprendidas e agradecidas.
Sorprendidas porque os negocios están pensados para dar réditos, para facer cartos como se ten demostrado ao longo da Historia, por iso, cando asumen papeis de responsabilidade e compromiso co público, con todos e todas, cos que teñen cartos e cos que nunca lles merca un libro, sorpréndenos e non debería, porque moitas das editoriais galegas que publican en galego saben moito de proxectos deste tipo, de traballo para facer país e identidade, de esforzos para manter ese patrimonio herdado e para seguir construíndo cultura.
Cando se fala dunha cultura subvencionada había que mostrar claramente cales son os negocios que se aproveitan (de facelo) porque eu o que vexo é moito esforzo persoal (quen non lembra a Bragado percorrendo Galicia para dar a coñecer libros e autores/as?) e de grupo (defendendo a lingua e a lectura mellor que moitos que cobran para iso).
Grazas, neste caso imos dicir que chegaron as Magas
Así o presentan: "Baía Edicións con vos na casa" 
Propostas de lectura
Para 4-6 anos:
         Nube branca quere ser astronauta, de Pablo Nogueira e Manuel Uhía (ilustracións). Disfrázate, sopra, canta e salta con esta sinxela historia de superación, solidariedade e empatía,  que che axudará a mellorar a pronunciación. DESCARGA 
        Un día de treboada, de María de Mata e Mariana Riestra (ilustracións). DESCARGA. Por que non pode unha muller ser tractorista? Falamos de igualdade, sempre a ter en conta
        O dragón comemedo, RuAn (texto e ilustracións). DESCARGA.  Este conto pode axudar a superar os medos a pequenas e pequenos, nun momento en que senten que algo estraño está a pasar, sen poder saír da casa.
Para 7-8 anos: 
      A casa máis animada do mundo, de Cristina Sáez Cazallas e Almudena Aparicio (ilustracións). DESCARGA  Esta é a historia dunha casa encantada habitada por seres especiais que nos regalan un conto para cada día do mes. 
      O tempo do revés, María Solar, Arturo Iglesias e Xosé Tomás (ilustracións). DESCARGA. Serán Ana e Aldara capaces de falarse se non teñen en conta que a Terra é redonda? Vaia lea! Un enredo divertido coa física da Terra como fondo.
Para 9-10 anos:
       Boa sorte, de María Solar, Arturo Iglesias e Xosé Tomás (ilustracións). DESCARGA. Boa sorte tiña moi mala sorte. O primeiro que fixo foi nacer e xa non lle saíu ben, pois naceu de cu. Ciencia e aventura nunha única obra con divertidos experimentos. 
        Moko, Cristina Sáez Cazallas e Fernando Juárez (ilustracións). DESCARGA. Moko chegou ao noso planeta en 1998 para alertar os habitantes da Terra dos perigos da destrución da capa de ozono e vivir unha aventura inesquecible.
Para maiores de 12 anos: 
         A herdanza do marqués, de Conchi Regueiro e Noemí López Vázquez (ilustracións). DESCARGA Zoila nin imaxinaba que un sitio como Vilacardoso podía encerrar tantos segredos escuros. Bastante fora con deixar a cidade, as vellas amizades e, sobre todo, a Jonathan
         Diario dunha noiteboa, de Jacobo González Outes. DESCARGA. Novela negra ambientada en Compostela e no segredo dun grupo de estudantes de universidade que vai ser desvelado no diario do principal acusado da morte dunha moza. 
          Liliput, de Manuel Lugrís Rodríguez. DESCARGA. A Coruña como pano de fondo nunha investigación xornalística na que se nos presenta unha época na que todo se desenvolve como un espectáculo de monicreques e onde ninguén pode escapar ao seu destino.

O libro dun novo autor de poesía infantil

Baldo Ramos acaba de publicar o seu primeiro libro de poesía infantil, Porque te quero. O seu título dinos moitas cousas. Incluso o feito de falar en singular, de querer a cada un por separado, de non integralos nun conxunto senóbn querer de persoa a persoa.  O texto do autor, ao final, xunto co que pode ser o último poema, falan desas razóns, deses dous nenos (nena e neno) que centran o libro, que están en cada un dos poemas e dan sentido á obra.
É o cariño o motor. Tamén a comprensión e o respecto polo outro, a consideración da súa intelixencia e sensibilidade
"O círculo das preguntas
-Cando acaba o mundo,
despois empeza outro?
(Papá dubidou)
-Pois imaxino que si,
que despois deste mundo
haberá outro que imaxino...
Quero dicir...
-E cando ese acaba,
logo empeza outro?
(Papá volveu dubidar)
Pois imaxino que non,
que despois dese mundo
non haberá outro mundo que imaxino...
Quero dicir...
- Xa, xa.
-Enténdesme, non si?
- Coido que si, papá.
Pero ti enténdesme a min?"
Eu debo confesar a miña debilidade por poemas como "Oficio de poema" que mostran ás claras esa relación co pai poeta, esa autenticidade que levamos visto en cada exposición na que é acompañado por eles.
As ilustarcións de Anxo Rodríguez moi acertadas pero remítenme a outras situacións nas que o propio autor podería facelas... quizás sexa o temor a que non resultaran infantís? pero o infantil recolle a arte en todas as súas variantes, xa se demostrou en Tinta de luz... De calquera maneira, a cuberta é magnífica! Simplemente fago o comentario ao paso.

O último de Miguelanxo Prado

Amani de Miguelanxo Prado, publicado por Retranca editora, acaba de saír e anda de presentación.

Un hipopótamo pacífico que inaugura unha comunidade de “rariños”, os tranquilos, que cada xeración vai aumentando entre os descendentes  de Amani e Utamu (a parella que se namora del tan pronto o ve) e os que van chegando do grupo dos outros (os agresivos) por inadaptados. 

Aí os están, sen molestar a ninguén senón todo o contrario, facendo felices aos que coinciden con eles. Agora, estudados por biólogos e naturistas que comezan a falar de que moi posiblemente asistamos ao nacemento dunha nova especie, o Hippoppotamus Pacificus porque a Natureza e a Evolución son abraiantes! Sen dúbida. 

Queremos confiar en que vaian aparecendo máis especies deste tipo, máis pacíficas e pacíficos. E, se fora posible, entre os humanos, porque xa o dicía Concepción Arenal "A guerra é un feito sen dereito". Un horror que non se entende cando temos a capacidade de falar para entendernos e de acariciarnos para demostrar afecto.

Un álbum (máis ben) en formato grande e vertical, a favor da paz e da aceptación dun mesmo.

Un libro que xa está dispoñible tamén en catalán e castelán.

O Premio Nacional de Banda Deseñada segue a dar pasos polos diferentes formatos, con obras dirixidas a diferentes tramos de idade. Neste caso, para os máis pequenos cunha parábola, alegoría ou fábula (ou o que queirades) no medio dese camiño de evolución dende o relato de ciencia ficción ao máis costumista, melancólico e poético (como se cita na páxina de Astronave, a editora catalá).

Canto agradecemos cada unha das súas entregas! 

E moito agradecemos á editorial Retranca que nos achegue esta obra na nosa lingua!