Rafa Villar ganou o XVI Premio deLiteratura Infantil e Xuvenil Pura e Dora Vázquez coa obra O libro dos outros oficios. Un libro cun fío condutor, unha prosa coidada e rica como corresponde a un poeta e o logro dun ton que acompaña cada dos relatos.
As ilustracións son de María Villarino que o acada o premio por
segundo ano consecutivo.
O obra presenta 33 relatos cheos de fantasía que teñen en común a inexistencia
do oficio que describen. Polas páxinas van desfilando a afinadora de ventos, a
apalpadora de estrelas, a apañadora de medos, a descubridora de xoguetes
perdidos, a domadora de temporais, a escaladora de universos, a expendedora de
sorrisos, a redeira de palabras, a regaladora de solpores, a reparadora de
nubes, a repartidora de cartas extraviadas, a seleccionadora
de ideas, a valedora de causas imposibles, a varredora de sombras, a redeira das palabras, a rastrexadura
de lúas, a reparadoras de nubes, a probadoras de
alfombras voadoras, a levantadora de escaravellos …
Todas elas femininas, unas máis afastadas da realidade ca outras porque
se non existe algunha substituta, pode xurdir quen realice ese traballo en calquera momento e noutros casos serán máis difíciles de atopar.
O autor pensou
que para estes oficios se prestaban máis as mulleres que os homes, tal vez porque sabemos máis
da utilidade do inútil, do mundo das ideas que semellan pouco operativas pero
levan unha carga de creatividade que as fai axeitadas para o futuro.
Hai algunha pola que teño
verdadeira preferencia como a coidadora de paisaxes (“A coidadora de paisaxes,
no seu cometido, debe ter unha fe que mova montañas, dito isto de maneira
metafórica. Mais en todo caso, si ten que saber que en ocasións fracasará no
seu empeño, e precisará dunha gran forza de vontade para a vindeira vez seguir
adiante, coidando de cada paisaxe. Ou o que é o mesmo, coidando deses lugares
en que deitamos a ollada e soñamos.”), a expendedora de sorrisos (“Este é un
dos oficios máis agradecidos que existen. Ben é certo que non se cobra moito
por el, polo menos en cartos. Aínda que de todas formas, ver como alguén marcha
cun sorriso apegado na boca é en si unha gran satisfacción”), a exploradora de
lugares abandonados (“Ás veces, nos lugares abandonados poida que aparezan
sombras, ou quizais sons, como voces, que lembren que antes aquilo estivo cheo
de vida. Da vida das xentes que se foron a outros lugares, deixando tras de si
o rastro das súas propias sombras”), a lanzadora de abrazos (“Toda lanzadora de
abrazos sabe que, tarde ou cedo, haberá alguén, persoa ou quizais animal, que o
reciba, e sobre todo que saiba compartilo. Mesmo compartilo unha e outra vez.”)
E porque, como di o autor, ás
vitorias sóbranlles pais e as derrotas son orfas, quero despedirme coa
portadora de boas novas que me lembra aquel libro de Ariel Dorfman, escrito co
seu fillo Joaquín, A cidade en chamas nas
que un mozo atravesa a urbe repartindo as malas noticias da maneira máis suave
e empática posible. Ese si que é un oficio para valentes, máis que o dos militares que van á guerra ou a fan a distancia.
