Ganador do XXVII Certame de Narración Curta Ánxel Fole

 

A obra ganadora do XXVII Certame de Narración Curta Ánxel Fole é Principio de superposición de Fran Fernández Davila. Está publicada por Xerais na colección Fóra de Xogo.

Preséntase así: "Narrativa e poesía nunha lectura que explora a fraxilidade adolescente." 

Esta é a súa sinopse: "Sofía López Fiz desaparece. Para atopar a verdade detrás da súa ausencia, deberás escoitar as múltiples voces que a definen: a da súa nai, a das súas compañeiras de clase, a dos profesores e, sobre todo, a da propia Sofía a través dos poemas do seu caderno. Principio de superposición é unha novela polifónica e trepidante. Unha crónica sobre o acoso escolar, a identidade, as amizades que salvan e que traizoan e os silencios que agochan as feridas máis fondas. Fran Fernández Davila mestura narrativa e poesía nunha lectura que explora a fraxilidade adolescente e nos enfronta a unha pregunta estarrecedora: canto coñecemos de verdade a quen temos a carón de nós?"  

Uns personaxes (dos que descoñecemos a identidade) entrevistan a diferentes alumnos e alumnas, profesores e profesoras, director, orientadora, familias... do IES no que estudaba a alumna que desapareceu. Son as voces destes personaxes as que lemos en cada capítulo. Alternanse con elas uns textos en cursiva que seica pertencen a un poemario do autor que foi premiado no Certame de Poesía Caldaloba.

Unha vez máis o instituto (cos diferentes elementos actuantes: profesorado de diferentes fasquía, responsable da orientación, alumnado desprotexido ante a lei da selva...), o acoso, as redes sociais, a diversidade sexual, as familias desestruturadas e os fillos pagando o prezo da desatención... todo o que coñecemos e ao que non sabemos, podemos ou queremos poñer solución. Un peso excesivo (ao meu parecer) da relixión (nais moi relixiosas e presenza protagonista do crego) que non semella refletir o mundo actual pero é posible que eu teña unha percepción equivocada. Unha historia que non se aclara, que queda como moitas outras reais sen resolver, ou suficientemente escura como para dar que falar. 

O escritor é enxeñeiro e autor de múltiples libros e premios. Na galipedia contase que comezou a escribir no ano 2016 asistindo a diversos obradoiros de formación con Clara do Roxo, Antón Riveiro Coello, Suso de Toro, José Monteagudo, Antonio García Teijeiro, Silvia Penas, Estíbaliz Espinosa, Baldo Ramos e Míriam Ferradáns entre outras. Un dos últimos premios, aínda non publicado, é IX Premio Agustín Fernández Paz de narrativa infantil e xuvenil pola igualdade, 2025, O Muro. Case medio cento de premios dende aquela, algo que nos fai pensar...

Este é a súa primeira obra considerada xuvenil, anteriormente publicou O bosque do duque. ‘s-Hertogenbosch en Galaxia. 

Traducións (II)

Veñen de lonxe (descubre a migración das aves) de Laufer está publicado por Cumio.

Da presentación editorial:"A natureza vén visitarnos a calquera parte, mesmo á cidade. Mentres estamos ocupados coas nosas tarefas diarias, garzas, cirrios ou estorniños sucan os nosos ceos. Quizais poidamos velos se levantamos por un momento a vista, mentres a brisa cálida acariña a nosa pel na primavera ou co frescor que fai que as follas se volvan alaranxadas e caian arroladas polo vento no outono. Observar aves de paso é unha invitación á poesía ao alcance de calquera mirada." 

En primeira persoa, con ilustracións básicas en liñas e cor pero moi colorista e atraínte. Parte deo día no que comezou a fixarse nas aves (especialmente nas migratorias) e a distinguilas. Ao tempo descobre "o marabilloso que é deixarse atopar polas cousas pequenas que ocorren ao noso redor, ás veces sen darnos conta" porque a rutina e o ritmo rápido das cidades fai que todo semelle igual cando non o é: paxaros que pasan, flores que se abren. A importancia das aves mantendo o equilibrio: dispersando sementes, controlando pragas de insectos ou polinizando plantas. E vai pasando por moitas delas e aquelas características que nos sorprenden: anduriñas (toda unha vida sen tocar chan), cirrios (durmir coa metade do cerebro), bubela (con cheiro para defenderse do perigo), cigoña branca (abandonando a migración debido ao cambio climático), avión (cos seus niños de barro), garza bioeira (sobre mamíferos grandes alimentándose dos seus parásitos), carrán ártico (coa migración máis longa), estorniño (pintando coreografías no aire), aguia calzada, gaivota chorona, flamengo rosado (coa cor da alimentación), garza real, miñato real...

Ao final unha táboa para resumir as súas caraterísticas principais e superpoderes e pequenos capítulos con información sobre o que nos conta un paxaro no ceo, como manter o equilibrio, que é a orientación magnética, a ornitoloxía e aos ornitólogos, desmentindo mitos, sobre as nosas migracións, soñamos con voar, a atracción das aves ao unir o ceo e a terra.

Para rematar, o listado das fontes e notas de campo. 

Unha descrición que se basa no que nos ten máis interese seguida do relato das vivencias da aurtoría relacionada con cada un deles.

Da presentación editorial: "A natureza vén visitarnos a calquera parte, mesmo á cidade. Mentres estamos ocupados coas nosas tarefas diarias, garzas, cirrios ou estorniños sucan os nosos ceos. Quizais poidamos velos se levantamos por un momento a vista, mentres a brisa cálida acariña a nosa pel na primavera ou co frescor que fai que as follas se volvan alaranxadas e caian arroladas polo vento no outono. Observar aves de paso é unha invitación á poesía ao alcance de calquera mirada." 

Xogos e xoguetes en galego

 

Unha pequena empresa de xogos para crianzas e rapazada en galego. Unha pica en Flandes!!

Uns xogos que non deben faltar nas bibliotecas escolares e ludotecas, nas casas e nos centros socioculturais. Tamén podemos xogar en galego e é grazas a estas iniciativas que poñen en pé persoas individuais que miran polo común. 

Brazolinda é o seu nome. Na súa páxina atopamos os xogos organizados por idades (+ de un ano, + de tres, + de cinto e + de oito), por número de xogadores (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ou ilomitado) por categorías (Matemáticas, Expresión oral, Agudeza visual , Iniciación, Ciencias, Cultura e Xogos cooperativos). Atoparemos moito máis do que precisamos e faremos posible que continúen creando e ofrecendo os seus produtos. Un paso na normalización da nosa lingua, esa que andamos celebrando este mes. 

Nunca deixaremos de darlles as grazas.

Adiante! 

Un novo libro de Antela editorial

Lis e o Bosque das Sombras de Clara Artiaga está publicado por Antela editorial.  Entre o álbum, o cómic e narración, un produto que innova e non deixa indiferente. Unha nena, unha voz interior que critica coma Pepito Grillo non permitíndolle que se conforme co que logra pero alguén lle mostrará que o camiño consiste en non esquecer os soños. 

Preséntase así: "Lis quere ser cabaleira, afouta coma a das lendas. Acompañada do seu amigo Bigotes, internarase no Bosque das Sombras en busca de aventuras. Mais a realidade pode ser máis complexa e difícil do que ela imaxinaba. Conseguirá vencer todos os perigos?" 

Porque a lenda fala dunha cabaleira valente que protexeu o reino do mal ao longo de centos de anos, pero desapareceu un día sen deixar rastro. Lis quere ser coma ela, unha cabaleira andante, tal como contan os xograres que pasan pola vila. Ela prepárase, sempre acompañada polo seu amigo e fiel escudeiro Bigotes. Con el intérnase no Bosque das Sombras, ese lugar do que non volvía ninguén. Alí atópase na casa da bruxa que engana aos nenos coas ricas tortas e os converte en ananiños; ela tanpouco se salva, pero o anel da bruxa racha cando o ratiño lle morde o dedo e todo desaparece... Semella que o que logrou non foi un bo final así que continúan a aventura, agora con Lis montada no rato Bigotes e atopan un novo desafío no sotobosque por onde agora se moven debido ao tamaño da pequena. Alí, as flores choran porque unha avelaíña bruxa, nai das flores non as deixa medrar e só se mira no espello. Ofrécese a volver a Lis ao seu tamaño e poder saír do bosque se lle trae luz de lúa. Lis recolle as bágoas das flores e baixo a luz da lúa entrégallas á Dama Avelaíña. Daquela vaille pedir o desexo que lle prometeu no trato que fixeron, terá que deixar que as flores medren e florezan cando queiran e terá que escoitalas. De novo, todo acaba no cabreo da nai que berra e berra. Unha voz na cabeciña de Lis vaina acusando de non conseguir realizar fazañas... Tócalle seguir e seguir tentándoo sen conseguir calar esa voz acusadora nin sentirse satisfeita, ata que unha noite esperta escoitando á Cabaleira das Lendas. Que pasará?

Unhas imaxes moi atractivas e acaídas a queles tempos de cabaleiras/os e bruxas, de bosques enmeigados e aventuras míticas. Nalgún momento, semella que a elipse resulta algo difícil, ou se non é a elipse é a pouco información sobre determinados pasos, pero todo se amaña para quen le con gusto e atención, que é do que se trata.  

PATAS ARRIBA

Patas arriba de Anna Derenne, traducido por Xosé Ballesteros, está publicado por Kalandraka. Trátase dun "divertido libro-xogo que convida a lectores e lectoras a pasar á acción para axudar aos desconcertados habitantes da sabana e libralos dun final non desexado". Un libro interactivo? Un libro que acaban de crear os lectores e lectoras? Un libro sobre o que se pode tomar decisións que van máis alá de por onde comezar a ler. Así se presenta en Dideco: "Un día tranquilo na sabana. Todo o mundo está no seu lugar salvo o elefante, que se acerca trotando, daquela o chan retumba cos seus pasos. Enseguida se dá conta do desastre: todo está PATAS ARRIBA. Agora é o momento das crianzas, as verdadeiras protagonistas deste álbum, aos que lles tocará sacudir unha e outra vez o libro ata que todo volva ao seu sitio. Se o sacuden demasiado forte, a paisaxe porase patas arriba. Se non o sacuden suficientemente, algunhas cousas seguirán desorganizadas. Sacudir arriba e abaixo, á dereita e á esquerda. Pero... Quen se agacha detrás do arbusto? Un cazador? Sigamos sacudiendo ata facelo desaparecer! 

Una paleta de cores vivos, figuras de contornos definidos sobre fondos planos e personaxes con expresións divertidas caracterizan plásticamente esta obra de Anne Derenne que nos lembra a algunhas producións de animación. Un orixinal libro-xogo cheo de humor que convida a lectores y lectoras a pasar á acción para axudar aos desconcertados habitantes da sabana de libralos dun final non desexado. Feliz aventura!"

O poder de quen le faise evidente nesta obra, porque ti, lector, lectora, tes a capacidade de facela avanzar cada un lado ou outro, de ordenar ou desordenar o mundo, de colocar cada cousa n o seu sitio ou deixala dunha maneira absurda, pero tamén de descubrir quen se quere aproveitar da ocasión para cazar algún deses animais que andan medio mareados pasando dun lugar a outro. O principoio da historia fálanos desa inxenuidade do elefante que se move con toda a alegría que lle é propia (como elefante en garaxe, diríamos) e descontrola o mundo. Cada plana dános a ocasión de ver que animal está fóra de lugar e cal deles xa está onde corresponde, un a un teremos que revisalos para descubrir que é o que debemos facer, ir comentándoo e ir tratando de situalo na paz primixenia é o que corresponde a partir de agora, pero non é tan doado, non, as nosas mans tamén poden ser moi brutas e os movementos non ser os axeitados pero ademais, a autora introduce un novo elemento que debemos descubir para evitar unha hecatombre de verdade, cando o fagamos, cando toda a fauna o mire, avergonzarase e marchará por unha esquina, esa mesma esquina da que está colgado na garda final da obra. 

Dende o mesmo título escrito seguindo o significado ata a plana colocada ao revés do sentido, todo se converte nun xogo total. O xogo do abaneo...

Escrito, todo el, en letras maiúsculas. 

Un novo libro para as Letras de Begoña Caamaño

A nena que perdeu un zapato na lama de Ramón Nicolás con ilustracións de Carlos Gallego está publicado por Galaxia.

Preséntase así: Begoña Caamaño no Calvario vigués 1964-1976. Este é un libro pouco ortodoxo, talvez como era a propia Begoña Caamaño, a quen se lle dedica o Día das Letras Galegas 2026. Éo, porque nestas páxinas aparece a voz de Morgana, que nos revela os anos da infancia da escritora que tanto influíron nela, período de formación onde o barrio do Calvario ocupa un lugar primordial a través da súa historia, das súas xentes e dos acontecementos máis importantes que deixaron pegada nas súas rúas.
Un libro onde se mestura a memoria, a biografía, a historia e a ficción, que se brinda como unha oportunidade para reconstruír, e reivindicar, os primeiros anos de Begoña Caamaño. Se como Rilke afirmaba que na infancia está a patria das persoas, aquí desvélanse as claves da protagonista das Letras Galegas 2026, navegando por ese ronsel de talento e amor que deixou nas persoas que tratou." 

Contar a historia dunha nena e dun barrio. Demostrar o amor pola literatura galega, pola autora á que se lle dedican as Letras, pola cidade de Vigo e o barrio que comparten.

Unhas dedicatorias seguidas dun par de citas da escritora acerca da cidade e a narración porque "A maxia de contar reside niso: en crear a ilusión capaz de facernos sentir como certo aquilo que sabemos irreal". A voz de Morgana recréase na presentación para ir debullando en pequenos capítulos nos que se fala da nena curiosa e amante das palabras que vai descubrindo o barrio de Lavadores, os traballos da avoa, o Calvario que se percorre facendo recados, a escola con mestras ben especiais (a nai de Ferrín, María Xosé Queizán, Carme Paneo), as cancións, os camiños de lama no que se pode perder un zapato sobre todo cando che gusta xogar e es atrevida, o amor pola literatura nos libros e nas películas, as marcas do silencio ante a represión do franquismo, as mareas negras, as mobilizacións obreiras, a solidariedade, os edificios singulares, o cine enchendo a infancia de historias, os tranvías, as novas, visitar Peinador e Rande, as marcas do pasado literario no barrio como esa fábrica de papel La Cristina no que se imprimiron os Cantares gallegos, a súa vivenda cortada e á vista por un novo vial... O autor remata cunha petición de roteiro polo Vigo das escritoras e ata sinala a posibilidade dunha rotonda co seu nome e a escultura precisa. 

Un relato con alma, situado nunha atmosfera case máxica na que o pasado e o presente se tocan coa punta dos dedos. 

Letras Galegas 2026, un novo libro

O transgredir das ondas de Paula Carballeira está publicado por Galaxia na colección Costa Oeste, que se presenta así: "Nesta obra dramática, Paula Carballeira percorre a vida e obra de Begoña Caamaño a partir dun podcast titulado “O transgredir das ondas”, onde a xornalista Xoana Barreiro recolle diferentes testemuñas e voces para reconstruír a faceta máis insubmisa e desobediente de Begoña Caamaño, a do sorriso calmo, a da voz nas ondas, a da escrita e a protesta necesaria."

Xoana é unha xornalista que está espertando á consciencia comprometida, afillada de África ten escoitado falar moito de Begoña e está dando os pasos necesarios para cambiar o rumbo da Historia, como fixeron elas. Parte do escepticismo porque "é filla destes tempos que non deixan moito lugar á esperanza" Porque transgredir procede do que fai o mar cando o mar avanza sobre o litoral, superando os límites que a terra impón. O podcast vese interrumpido por ruídos a modo de pantasmas que cortan a voz ou a distorsionan

A autora tamén introduce as músicas que poden soar no podcast ou cando se precise. 

Biografía no formato teatral e de podcast, unha revindicación da loita social da escritora pero tamén da amizade e da alegría. Recóllese como formou parte de Mulleres Nacionalistas Galegas, Mulheres Transgredindo... No Foro Social Mundial declarou "Si, outro mundo é posíbel... mais construído coa igualdade entre mulleres e homes" Protestas ante o desaloxo da Casa Encantada. Palabras de África falando de Martinho (a quen homenaxean) "As persoas que luitan até o fim nunca son derrotadas. Nen a morte pode vencer quem tanto amou". O xogo do impostor que consiste en non dicir unha palabra (prohibida, clave) que pode afundir unha carreira, estragarche a vida: Defende a Galega, Marea negra do Prestige, Emerxencia lingüística, SOS Sanidade Pública, Defensa do Ensino Público. Remata "Nun escenario, diante do público, o que se di, o que se fai, acontece realmente, sen barreiras. Facemos parte dun presente colectivo. Aínda que marchemos, permanece prendida a luz, a luz pantasma."

"A do eterno sorriso, a da voz na radio, a da escrita necesaria, a da roupa lila, a insubmisa, a desobediente, a transgresora" A leal, en palabras dos compañeiros da radio. 

A min gustoume o feito de que introduzan a unha compañeira que desapareceu hai pouco tempo, África, no desenvolvemento da historia e que o fixera dándolle o valor que correspondía, o seu papel. Tamén me gusta o relato da entrada de Etxaniz na súa vida, o relato da "toma de Bruxelas" cando atopa un borracho case morrendo ao que non atenden ("Sinto rabia e medra en min o noxo por esta Europa deshumanizada"). Igual non me gustou tanto que dea a sensación de que en determinadas épocas a xente protestaba por todo como se fixese festa...

Comeza cunha declaración: o que fas cando morre unha amiga é lembrala para manter a memoria. A continuación as catro lembranzas dos encontros significativos de Paula con Begoña ("Estando con Bego borróuseme esa sensación de abandono que te asalta cando estás soa, lonxe, un chisco perdida, coma se de súpeto o mundo enteiro esquecese a túa existencia" (...) "de vontade de estar nunha illa, rodeadas de mar, para poder ter a cabeza nas nubes e, en canto collésemos folgos, volver poñer os pés na terra" (...) "Acontece o mesmo con algunhas persoas. Vives sen elas ata que as atopas e, cando o fas, semella que antes te faltaban"

Di Begoña "Eran tempos en que criamos que estabamos a construír unha radio para un país" 

Un novo libro sobre Begoña Caamaño

Begoñísima, un novo libro sobre Begoña Caamaño da man de Andrea Nunes Brións. Está ilustrado por Agustina Shuan e publicado por Cuarto de inverno.

Así se presenta: "Este libro non é só un conto sobre a vida e a obra da autora Begoña Caamaño, referente feminista, defensora da lingua, dos dereitos humanos e da xustiza. É tamén unha homenaxe a todas as persoas que se organizan, que soñan xuntas, que transforman o mundo desde o coidado e a rebeldía."

Begoñísima lémbranos que a maxia máis poderosa é a que nace do colectivo. E se esa fose a maxia que necesitamos para cambiar o mundo? 

Un álbum ilustrado. Nas gardas: unha cidade. Nas súas ventanas: homes e mulleres escoitando a radio. Ilustracións moi vistosas de cores fortes e vivos, liñas mínimas, esquemáticas que se estenden polas páxinas. Nun texto moi claro váisenos contando a historia de Begoña, a súa relación coa radio, co feminismo e coas loitas sociais, para rematar falando das súas obras: Circe ou o pracer do azul e Morgana en Esmelle. Únese isto ao mito das bruxas, considerándoa unha delas desde a primeira páxina á final. Unha bruxa que voou cara á lúa cando non puido seguir pelexando co cancro e que alí permanece e pode escoitar a voz de que a chame: Begoñísima (tres veces).

Unha biografía. Unha historia que se complementa con texto de non ficción, que engaden información ao que aparece na biografía (Mª Xosé Queizán, regueifa, asemblea, Ana Romaní, sororidade,  Mulleres Nacionalistas Galegas, , Marcha MUndial das Mulleres, Rede Feminista Galega, Mulleres Transgredindo, Violencia machista, Uxía Senlle, Circe ou o pracer do azul e Morgana en Esmelle).    

Bestiario das alturas

Bestiario das alturas. A incrible historia dos escalatorres de Inacio e Iván Suárez é unha banda deseñada publicxada por Alvarellos e o Consorcio de Santiago.

Da presentación editorial: "Hoxe semellan seres de ficción, pero existiron realmente. Son os coñecidos como Escalatorres. Personaxes míticos que, antes da guerra civil, ascendían, sen protección ningunha, ata a cima dos edificios máis emblemáticos de Galicia e do noroeste da península. Bestiario das alturas (Alvarellos Editora-Consorcio de Santiago) é o título dunha novela gráfica escrita por Inacio e ilustrada por Iván Suárez, que concibida para todos os públicos, recupera as extraordinarias existencias destes artistas circenses.

Como o granadino Puertollano, que coroou en 1909 a compostelá Torre Berenguela; o Barquerito, Manuel Escudero, quen vestido de toureiro gabeaba pola torre da Peregrina en Pontevedra, ou o portugués Antonio Sousa e a súa muller, alcumados Os Morcegos, pois escalaban cos ollos vendados a concatedral de Vigo… Este volume percorre ata quince biografías realmente incribles.

A partir destes feitos reais, a ficción sitúase en 1965. Grazas ao daquela alcalde de Pontevedra, Xosé Filgueira Valverde, o escritor Álvaro Cunqueiro coñece ao escalatorres Barquerito. Nun paseo pola cidade do Lérez irán xurdindo, na conversa, os máis famosos gabeadores da nosa historia.

Esta novela gráfica pretende ser tamén unha reflexión sobre o medo e como enfrontarse a el. «Os chinos din que o medo sempre está de costas, que se estivese de fronte non habería ninguén vivo, todos teriamos morrido xa de medo», afirmaba Álvaro Cunqueiro".

Unha afección, un medio de traballo, o circo, a posta en perigo da vida, a maneira de enfrontarse ao medo... de todo podemos atopar nesta obra na que se recollen as vidas de diferentes personaxes que se dedicaron a isto en Galicia. A voz dos intelectuais Cunqueiro e Filgueira Valverde animándoos a contar as experiencias, a tradición, a fabulación e o imaxinacio nas palabras de Cunqueiro e unha Galicia que forma parte do noso pasado. Sobre todo iso, a imaxe marabillosa dun home escalando unha torre, tal como aparece na cuberta, chegando ao cumio da Berenguela.

Todo se pode converter nun oficio, nun ir máis alá, na experiencia de correr un risco diante dun público que se emociona. Se hai quen escala cumios de montañas, no silencio da natureza, Se hai quen escala cumios de montañas no máis absoluto silencio, tamén pode haber quen ascenda ás torres máis alta con público que o ovacione.

Algo do que non tiñamos moito coñecemento e que Alvarellos nos trae ás mans, por medio de banda deseñada e a fabulación dos vellos mestres. 

Un pequeno libro informativo sobre Vigo

Vigo pequeno de Ramón D. Veiga e Rubén González preséntanos Vigo nunha publicación para rapazada, atendendo aos seus intereses e ao máis representativo da cidade. Tamén o formato é pequeno, case de peto para poder viaxar con el polas rúas e percorrer o lugar.

Publicada por Xerais, preséntase así: "Unha guía literaria única que convida aos lectores máis novos a descubrir os recantos máis fascinantes da cidade de Vigo. Vigo é unha cidade incrible: ten un ascensor que parece unha nave espacial, un campo de fútbol feito con ondas de mar e un sereo empoleirado no alto de dúas columnas. Apetécevos acompañar a Oliva a dar unha voltiña polos seus lugares favoritos?"

Pois si, é Oliva quen pon a voz para falarnos da ponte de Rande (esa entrada á cidade), o monte da Guía, o teatro García Barbón, o farol que estivo na intersección das tres vías principais e hoxe se recolle en Bouzas, os vitrasas, o cárcere feito MARCO, o sereo e os dinos, a orixe da oliveira, a escultura da fada e o dragón, as Cíes no horizonte, a panificadora, o castelo de San Sebastián, a casa do concello, o monte do Castro, a escultura dos cabalos cabalgando, as prazas de España e América, a porta do Atlántico de Silverio Rivas, o museo Quiñones de León, Balaídos, Samil, o Museo do Mar, o Berbés, a igrexa de Santa María, as ostreiras da Pedra, o peirao de trasatlánticos, a estatua de Xulio Verne, o ascensor parnorámico Halo e moitos máis lugares que podenmos ver no paseo pola cidade.

As imaxes esquemáticas acompañan moi ben ese percorrido de palabras que nos falan do mellor da cidade, daquilo que a fai propia, que lle dá identidade, que a sitúa no mundo máis alá das luces. Unha revindicación do lugar onde vives. Unha mostra do que podes ver se a vas visitar. Coa linguaxe clara e poética de Veiga imos dende o plano da cidade (nas gardas) ata todos os detalles que a fan única. Orgullo de Vigo e fachen de Galicia representada na máis grande das súas cidades.

O bosque sobre as ondas

O bosque sobre as ondas de Nacho Rubio e Salitre está traducido por José-Luís Morais publicado por Plantasueños.

Debuxos en branco e negro, con motas de verde nun pequeno personaxe que percorre o libro e nas follas, nas copas das árbores vivas.

Teremos que pensar no título para anticipar o contido. Non é difícil, de que se facían as armadas? de verdadeiros bosques que había que talar para construír barcos. O marabilloso deste libro é que consegue transformar a realidade para que de novo volva a vida porque "cando os tempos se volven convulsos, sempre hai alguén que vela por restaurar o equilibrio."

Un álbum fermosísimo na forma e no contido, nas frases contundentes e as imaxes con todo o simbolismo posible, coas palabras en verde para que non se nos esquezan, con esa relación tan compacta entre a ecoloxía e o pacifismo porque se tala o bosque para ir á guerra pero non poden chegar porque o bosque abrolla de novo e acaba formando as illas do Báltico... o mar que ían dominar.

Unha tradución que é recreación, versión propia

Unha tradución que é recreación, versión propia, que toma as referencias do país.

A Cornecha e a Xibardo de Julia Donaldson e Axel Scheffler. A tradución de Sandra Sánchez Ogando e Laura Sáez. Un aspecto tan importante que son as tradutoras quen dedican a obra, neste cas a Xohana Torres. A corrección e revisión lingüística é de Mónica Pazos. O asesoramento sobre terminoloxía de bechos mariños é de Teresa Rodríguez. A maquetación e deseño de Diego Núñez e Marcelino V.  Cageao.

Moita xente detrás, como vedes. Moito traballo para acadar unha obra de tanto interese publicada pola editorial patasdepeixe que a presenta desta maneira:

"Imaxinas ser un cornecho minúsculo e viaxar no lombo dunha balea xibardo xigante por todo o mundo? Nesta historia percorreremos incribles mares de corais, atravesaremos glaciares xeados, descubriremos illas con volcáns, e nos quedaremos pampos ante o inmenso que é o mundo…
Agora ben… Que pasa cando por culpa dunhas motoretas perdemos o rumbo e nos metemos nun problema ben, ben grande? Axuda ao noso cornecho na meirande aventura da súa vida neste emocionante conto que te vai deixar cos pelos de punta e bágoas nos ollos." 

Pois si, nun principio está a pequena cornecha nun con negro con toda a súa colonia e saloucaba: "O mundo é tan grande e tan fondo é o mar! Eu tamén navegar!" O cornecha expresa os seus desexos de coñecer mundo e océanos co verso que Xohana Torres pon na boca de Penélope, o que segue é a maneira de conseguir facelo na cola dunha balea xibardo que se presta a levala, así percorrerán mares e mares, dun a outro confín, ata o punto de que a cornecha confesa "Síntome tan pequena" e ata a letra se fai minúscula para representala. Coñecer mundo, abraaiarse ante a beleza e a inmensidade, ante a variedade de paisaxes e animais que poden ver. E nun momento de distración perder o rumbo polo ruído enxordecedor das motoras e quedar varada nunha praia. A cornecha pídelle que se mova pero ela contesta que non pode moverse porque é grande de máis. Este é o momento no que a cornecha vai pagar o que a balea fixo por ela... Veredes o que fai, veredes como convence as crianzas dunha escola e e3stes ás familias e estes aos bombeiros ata conseguir devolvelos ao mar, pero non acaba aí a historia que teredes que ler. Así gozaredes da maneira de contar presentando cada personaxe e paisaxe, cada situación: Esta é a historia,,, Este é o con negro... Esta é a gran familia... Este é o ronsel... Esta é a balea... E esta é a cola negra... Este é o mar... Estas son as ondas... Estas son as covas... Este é o ceo... Estes son os lóstregos... Estas son as motoras... Este é o momento... e tamén do ritmo e da rima que acompañan esta marabillosa viaxe que comezou: 

"Esta é a historia do conto alucinante / dunha pequena cornecha e dunha balea xigante."

para rematar:

"E cornechas e cibardo cantáronlle ao mar, / felices e contentas: -Nós tamén navegar!" 

Álex ten vergoña de Natalia Shaloshvili

Álex ten vergoña é un álbum ilustrado de Natalia Shaloshvili, traducido por Iago Nicolás e publicado por Kalandraka.

Despois de Que precisa un gato pequeno? e Pablo está de mal humor, aparece esta nova obra que nos mostra emocións introducíndonos no mundo dos pequenos animais. 

Así se presenta: "Cando Álex chega á casa de Leo para gozar dunha tarde de xogos, encóntrao cheo de enerxía e listo para a acción. Leo quere xogar coa súa amiga aos restaurantes, formar con ela unha banda de rock ou voar xuntos á Lúa. Álex imaxínase preparando esponxosos pasteis, actuando sobre o escenario ou sucando o espazo, pero a súa timidez véncea rapidamente e só desexa volver á casa. Como poderá demostrarlle a Leo que de verdade quere xogar con el?

Natalia Shaloshvili regresa con outra historia inspirada nas súas propias experiencias infantís dedicada a aqueles nenos e nenas que necesitan máis tempo para socializar. Un álbum cheo de tenrura e humor no que un pequeno cachorro de lobo é capaz de superar a súa vergoña e timidez coa axuda do seu amigo para, por fin, gozar xogando xuntos."

Xogando coa tipografía (fragmentos en letra caligráfica) váisenos presentando a situación. Unhas ilustracións a base de manchas, moi expresivas e doces que nos van levando a entender a eses animaliños que se atopan para xogar. Mamá leva a Álex á casa de Leo para que xoguen xuntos, pero o pequeno rato prefire  xogar con súa nai e non ter que enfrontarse a novas situacións que o poñen nervoso. Por riba, Leo é todo seguridade en si mesmo, quere xogar a ser cociñeiros, tamén a ser estrelas de rock e ata astronautas. Álex, a pesar de que lle apetcen todas esas opcións, queda paralizado e quere volver á casa. Daquela Leo confésalle a tristeza que lle dá o feito de que non queira xogar con el, porque o que máis desexaba é que puideran ser os mellores amigos para sempre. Ela dáse conta de que é o que tamén desexa e confésalle a súa vergoña. Nada hai mellor que a sinceridade. Leo fálalle desde o corazón, tamén el ten vergoña ás veces e ademais pode mostrarse un pouco berrón e mandón. Agora si que poden xogar, a todo, a facer chulas e a ser rockeiros do espazo.  Un cachorro de lobo e un ratiño poden xogar xuntos, só llo pode impedir a vergoña dun deles e, quen é o máis animoso? pois, o ratiño! (non vos deixedes levar por prexuízos)

Falar de que se sente, dos afectos, das emocións... é máis necesario que nunca, para continuar sendo humanos, para que nos importe o que pasa, para que a indiferencia non nos gane.  Para non perder ningunha oportunidade que compartir e ser felices! 

Ula vergoña? 

Hospitalario, un libro para acompañar

 

Hospitalario é un libro do Hematocrítico.

Así se presenta: "O humor e a tenrura do Hematocrítico sobrevoan cada páxina deste libro. Hospitalario é máis que un cómic sobre a estancia infantil en hospitais. É un acto de amor. Belén acaba de chegar á UCI Pediátrica dun hospital e está moi angustiada. Cre que o hospital é un sitio aterrador, cheo de aparellos horribles e de médicos arrepiantes que fan cousas horribles. Leva razón? Imos descubrir o que esconde o hospital nesta historia tenra, emocionante e chea de humor." "Unha historia tenra, emocionante e chea de humor para axudar aos nenos e nenas a entender por que están nun hospital. Se es unha nena, neno ou tamén un adulto e che dan medo as UCI e os hospitais: tes que ler este conto. Se os contos se puidesen receitar como os medicamentos, este sería indispensable para nenas e nenos hospitalizados."

O diálogo entre unha nena que chega ao hospital e un neno con experiencia nestas lides que lle axuda. Cando ela o supera os seus medos, el ten que marchar, xa son amigos! Pero, como nunha cadea de favores, agora é ela quen vai axudar a unha nena que está chegando chea de angustia. 

Premio Jules Verne

O XVII premio Jules Verne recaeu en O corvo sobre a neve de Andrea Maceiras. Xa no 2017 o conseguira con Europa Express.

Preséntase asi: "Na era glacial, os Países Temperados pecháronlles as fronteiras aos emigrantes climáticos. A neve sepultou toda esperanza. E mentres os cidadáns lexítimos son controlados por asistentes persoais, os parias do frío son obrigados a tatuar a marca dun carrán ártico no fémur. Dryas e a súa familia viven afastados de todo. El sabe que os seus pais agochan un escuro segredo. Por iso, cando a nai e o irmán pequeno desaparecen sen deixar rastro, vese na obriga de fuxir canda o pai ata o límite da Zona Vedada. A súa única guía será un corvo creado coa chamada Tecnoloxía Eterna e sete libros antigos e obsoletos que detesta. O que Dryas non sabe é que alguén os busca na distancia. Nin que os segredos poden deixar cicatriz. Tampouco que, algunhas veces, a literatura é a única salvación posible." 

Unha imaxe: esa ave negra que sobrevoa o branco. Unha distopía porque estamos no tempo de crealas e lelas, máis que en ningún outro. Unha referencia oculta para algún lectorado: A carretera de Cormac McCarthy. Varias referencias que forman parte da historia: Jane Eyre, Lei de vida, Anfitrión, Viaxe ao centro da Terra, O libro da selva,  O conde de Montecristo, O soldidiño de chumbo...

Dúas voces, a da Intrusa e a do rapaz protagonista, un mundo branco e deserto. desamparo. Ninguén lembraba xa o que era aalegría. As palabras eran as únicas capaces de vencer a desesperanza. Non estaba claro onde remataba a natureza e comezaba o artificio. Un centro de segundas oportunidades (en vida ou revertendo a morte: existindo doutro modo). Replicar, traer especies extintas de volta á vida, preservar corpos, conceder segundas oportunidades. Invisibilidade. As palabras crean literatura pero tamén hai literatura que incorpora palabras aos idiomas, capaz de completar linguas e con elas a nosa visión do mundo. "Oxalá nunca deixemos de ler os pensamentos dos outros. E que a literatura sexa a nosa única e auténtica Tecnoloxía Eterna". (así remata).

Seres tecnolóxicos, Tecnoloxía Eterna, soidade, a brancura infinita da neve, a Glaciación, parias do frío, criaturas artificiais, Zona Temperada, Mundo Glacial, refuxios climáticos, asistente de vida, pulseiras de control, Días do Frío, Zonas Extremas, asistentes de vida (parte da Tecnoloxía Eterna), correntes migratorias, fuxidas, emigrantes climáticos, Averno Glacial, a Creador de cada criatura, migración, Zona Vedada, abandono, emerxencia climática, colexio científico e militar

Sosia é a palabra que abre o segredo, cidades soterradas baixo a neve, a cegueira da neve, memorias numeradas, lembranzas fundacionais, modificacións xenéticas, soños premonitorios, sete libros, silencio, campos enerxéticos, emerxencia climática, falta de cores, a eternidade do branco, a invisibilidade, o silencio... o Averno Glacial era un xiganteso cemiterio igual que o Mediterráneo. Os nacidos na Era Glacial eran incapaces de ler porque a aprendizaxe e o ocio chegara a eles a través de imaxes, de simuladores, de realidades virtuais (non había ningunha razón para os pensamentos doutras persoas cando o asistente podía crear as ficcións totalmente personalizadas). "Debes deixarte levar pola historia. Sentir as palabras de quen a escribiu como se fosen túas. Como se che pertencesen a ti." aconselloulle o corvo. "Unha historia só existe cando alguén a le. Por iso, eses vellos libros necesitan de ti" seguiu). Lerlle aos nenos enfermos,  

En certos momentos, hai que deixarse levar. A perda continua: da casa, da nai, do irmá, do pai... bosques sen nome, a desesperanza, o mar na súa inmensidade, producía unha vertixe semellante á neve, un medo profundo e a voz que repite: déixate ir, non loites. 

Ata que a glaciación destrúa o mundo ou ata que a humanidade o salve, cando a túa vida cambia pero a natureza (o que se rodea) continúa intacto, pero os libros levan aos soños, enriquécenos. Incerteza. O sangue sobre a neve do que falou García Márquez.

Un libro para ler dunha autora que é quen de crear mundos diferentes, unha e outra vez,   

Guía dos seres fantásticos que viven en Galicia sen que talvez o saibas

Guía dos seres fantásticos que viven en Galicia sen que talvez o saibas de Anaír Rodríguez e David Rodríguez publicado por Xerais.

Anuciase “Con información e trucos para ter en conta se os ves!”

Dia presentación editorial:”Sabías que en Galicia habitan unha chea de seres marabillosos e que en calquera momento podes atoparte con eles? Algunhas destas criaturas son moi coñecidas (bruxas, trasnos, lobishomes...), pero hai outras que se cadra ignoras e, polo teu ben, non deberías. Que habilidades teñen? En que lugares é máis frecuente atopalas? Son perigosas? Neste libro, ademais de coñecer algúns dos fascinantes seres que viven entre nós, encontrarás información valiosa sobre que facer en caso de velos. Atrévete a entrar no mundo da mitoloxía galega. Sorprenderaste co que vas descubrir!”

Agora que chega o samaín este libro preséntanos nun formato de álbum con pastas duras e grandes imaxes unha colección de seres que meten medo, tratados dunha maneira divertrida e casual en base a tres apartados: descrición do ser, “Que debes saber se o ves” e “En poucas palabras” (un resumo rápido para ir aclarándose distribuído en “Características”, “Onde viven?” e “Outros nomes”). Nos dous primeiros, aparecen rodeadas palabras que son aclaradas achegando máis información case sempre en clave cómica. Ambos autores buscan a complicidade do lector e lectora con guiños e sinceridade do estilo de “Non che sei!” (por exemplo en “Outros nomes”), coa relación con situacións ou personaxes actuais (como a cita de Mini en Pedro Chosco) ou outros comentarios cheos de humor, nas imaxes sucede o mesmo coa introdución de chapas (STOP eucaliptos, o móvil na man da moura, Meigas power na man dunha Mary Poppins sufraxista, os tenis do lobishome, o triángulo de perigo para as mozas na Coca...)

Menstruación en marcha

Menstruación en marcha de Gloria A. Calvo, Camila Lynn e Agostina Mileo está traducido por Iago Nicolás e ilustrado por Martina Trach. Publicado por Kalandraka.

A modo de caderno, un libro de mulleres que fala e mostra mulleres deténdose na chegada da menstruacióne o que isto significa, da relación coas hormonas, de quen pode menstruar, que inflúe, como é o sangue da menstruación. A resposta a preguntas como se doe ou se cambia o estado de ánimo, se é para sempre, que produtos se poden utilizar e como se enfronta esta nas diferentes partes do mundo, a relación cos embarazos, os prexuízos e tabús ao redor da menstruación. Todo isto con apartados tan interesantes como "Sabías que...?", "A experimentar!" con traballos de campo; "Para ter en conta" e Menstrumito" / "Menstruconsello".  

Unha guía imprescindible para acompañar a chegada da menstruación e falar dela sen falsos mitos nin tabús.   

Unha nova aproximación, despois de Bárbaras! Unha achega desenfadada á menstruación para adolescentes divers*s (e non só) publicado por Xerais na colección Seica.

Para o comezo do comezo

Pelos e plumas de Mercé Galí é un libro de tea para primeirísimas lecturas e está publicado por Kalandraka. 

Preséntase así: "Un libro de tea perfecto para iniciar o hábito da lectura e fortalecer o vínculo co bebé a través da lectura, do xogo e da empatía, dunha maneira amorosa e próxima, estimulando habilidades como a lingoaxe e a imaxinación... adquirindo un vocabulario básico relacionado cos animais da granxa."

Páxinas gordechas e con textura interior que nos fará pensar en plumas ou pelos para presentarnos o can, o galo, o ganso, o porquiño, o rato, a vaca, o coelloe a gata. 

Preséntase nun estoxo que nos servirá para gardalo despois de cada uso, cun furadiño no que se nos indica que debemos tocar para facernos unha idea do que nos agarda.

Ben, Kalandraka vai ampliando o seu catálogo a produtos necesarios, os indicados para o comezo, para eses tempos nos que o libro vai máis alá do libro ata converterse nese obxecto que queremos levar sempre connosco, da man, no carriño, na cama, en todo tempo e lugar. 

Con este libro aparece tamén  Aletas e burbullas.

 

O Premio Raíña Lupa na modalidade xuvenil

O Premio Raíña Lupa na modalidade xuvenil do ano 2024 recaeu en Unha historia de amor como outra calquera de Rosa Aneiros que aparece publicada na colecciójn Costa Oeste de Galaxia.

Da presentación editorial:"Que teñen en común o explorador Ernest Shackleton e a brillante científica Olalla Caínzos? Exacto! A fascinación pola Antártida! A iso debemos sumar o odio que Alma sente por eles. A súa nai era divertida e unha contadora de historias magnífica ata que a obsesión polo continente branco e polo quecemento global a papou enteiriña. Por iso, ela está en guerra aberta co mundo, un mundo que inclúe ao seu pai, a profe Patricia, a súa examiga Lía e o instituto enteiro. Mais Alma non tardará en aprender que na fría, inhóspita e hostil Antártida, numerosas especies sobreviven grazas a unha inmensa capacidade de adaptación ao medio. E ela é un deses fascinantes seres, só que aínda non o sabe. Unha novela chea de xistras, liques extraordinarios, calcetíns desparellos, cibercarrachos, infernos de neve e trenzas viquingas que conforman unha historia de amor coma outra calquera." 

Ela, Alma, unha rapaza de trece anos comeza a contarnos a historia, fala da familia, da avoa Paula sempre encabuxada e falando sen control, do silencioso avó que se converte nun contador de historias e se ten que mudar con eles, do pai metido na internet para descubrir os delitos, da nai na Antártida investigando, de Lola (a muller que lles vai poñer orde na casa), da profesora de matemáticas -amiga da nai- que pretende botarlle unha man pero, como deixarlle?, de como o seu cabreo co mundo a leva á soedade máis absoluta. Ela espiando detrás das cortinas ou das portas,  contándonolo todo: o divorcio dos pais, a súa maneira de non querer chamarlle nai a quen o é, a chegada da moza que bota o pai, a enfermidade da nai e a revoda para poder coidala, o avó que se fai presente nesa casa de caladiños, o acordeón que a acompaña e lle serve aos demais para castigala, pero tamén se castiga ela coas autolesións, unha casa en silencio que se semellaba ó continente de xeo. A dor pode ser tan dura que teñas que negarte a compartila por non rachar, pero Alma vaise salvar, xustamente, pola capacidade de empatía resistencia ante o xeo comunicativo.

A novela da Antártida, do continente branco con todos os seus exploradores e investigadores. O punto xeográfico no que deterse a desentrañalo. O cambio climático de fondo. Unha adolescente que nos marabilla por esa capacidade de mirarse e mirar o mundo e, sobre todo, por contárnola nunha das mellores novelas xuvenís da que nos acordaremos oitos anos despois de lela. Rosa Aneiros non pode negar esta capacidade narradora que transcende para entregarnos produtos esixentes e dunha calidade límpida. Así como en Catro plumas de dinosauro e Faísca, a nena neandertal nos conduce á Prehistoria para que a ficción conteña información, en Unha historia de amor como outra calquera lévanos ao cojntinente máis descoñecido para espertar nos adolescentes a curiosidade, para que podan entrar nunha aventura que vai máis alá das súas vidas e do seu contexto, nunha expedición internacional con expedicións e investigacións que nunca deixan de sorprendernos.

Canto lle debemos a esta escritora que -coma unha abella- constrúe silenciosamente a nos amellor literatura!  

Unha de Penélope

Penélope tece de María Besteiros e Bea Gregores. 

Da presentaicón editorial: "Penélope tece e lembra. E os fíos do seu recordo cóntannos unha historia onde a nostalxia e a beleza van construíndo un tapiz cheo de cor. María Besteiros toma o mito homérico como punto de partida para compor un poema ilustrado por Bea Gregores. Unha celebración literaria do amor e da resistencia." 

Un álbum para adolescentes e adultos. Volvemos a Penélope e o seu tear, ao mito de tecer e destecer, á muller que agarda a volta do seu home... pero é diferente. 

Contado en terceira persoa; non se dá a razón pola que tece e destece, pola que tece do dereito e do revés, ou si, pois mentres o fai lembra todo o seu pasado como muller: a súa infancia, a mentruación, o parto de Teléaco, a perda da filla ao nacer... Non se fala de Ulises máis que ao final e veredes como: 

"Ulises? 

Ulises, quen é?"

A tenda de xoguetes de Ledicia Costas

A tenda de xoguetes - Unha viaxe ilustrada pola historia dos xoguetes de Ledicia Costas, ilustrada por Rena Ortega.

Da presentación editorial: "Unha viaxe fascinante polos xoguetes que todos lembramos. A xoguetería de Luz invítanos a percorrer estantes cheos de memoria, historias, risas e tamén algunha caixa con Barbies que chegaron coas pernas ao revés. Este libro divulgativo reúne anécdotas, datos curiosos e a orixe de moitos dos xoguetes clásicos e contemporáneos máis importantes.
Da Barbie ao LEGO, do cubo de Rubik aos Sonny Angels. Un percorrido apaixonante polos xoguetes que marcaron xeracións. A autora Ledicia Costas, Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil, únese á ilustradora internacional Rena Ortega para crear un libro único: divulgativo, divertido e cheo de anécdotas sorprendentes." 

A historia de como nacen e evolucionan, a descrición, as instrucións para xogar... e xogos de todo tipo: parchís, videoxogos, jenga, pistola de auga, osiño de peluche, Barbie e Ken, skate, futbolín, lego, o cubo de Rubik, Mer Potato, bonecas repolo, Sonny Angels, xoguetes virais, kamagotchi... e a mellor sorpresa: descubir quen che conta a historia!

Un libro para revisar e afondar no mundo dos xoguetes.

Certame de relato de aventuras Antón Avilés de Taramancos

 O Certame de relato de aventuras Antón Avilés de Taramancos de 2024 premiou O trebón do Norte de Agustín Agra. Aparece publicado por Toxosoutos con ilustracións de Ricardo de Barreiro a base de debuxos e colaxes. 

Así se presenta: "Corre o ano de 1066, co paso da estrela Cometa a enseñorarse do ceo. O drakkar Cabalo das Ondas foxe do río de sangue que abrolla tras a batalla de Stamford Bridge e desembarca no convulso reino de Galicia. Os navegantes que o pilotan carrexan sobre as costas con trinta anos de combates na compaña de Harald Hardrada o último rei viquingo de Noruega. Tras a derrota que o expulsou do seu país, Harald, o Despiadado, loita como mercenario a prol do gran príncipe de Kíiv, Iaroslav o Sabio, e comanda durante anos a garda varega, o corpo de elite do Imperio bizantino. Envaidecido de poder, de prestixio e de riqueza, regresa á súa patria para reclamar a coroa que por herdanza lle pertence. Así, á fronte dos homes do norte, rexe Noruega de xeito feroz e lévaos á guerra contra canta terra os rodea. Porén, nada é suficiente para a súa cobiza. A súa ambición desmedida condúceo á conquista do trono de Inglaterra..." E alí perece, nesa pequena cantidade de terra onde sepultar o seu corpo. 

Unha historia épica de guerreiros e conquistas, de derrotas e mercenarios, de grandes guerras na Idade Media. Noruega, o Báltico, as guerras que expulsan e levan aos protagonistas ata Constantinopla, o honor e a ambición, a vinganza e o ansias de poder. No medio as p`romesas que han de cumprirse e das que non te liberas ata que morre o rei. Daquela, despois de todas as batallas fuxes a un país verde buscando a tranquilidade. Remata: "O tempo fará o seu labor. Perderase o recordo da nosa chegada e a nosa historia sanguenta borrarase da memoria dos homes. No entanto, os nenos seguirán xogando a bater con ferros (...) Entrementres... seremos mito"

Esa referencia a Galicia que aparece ao final da obra, como país de acollida, recóllese tamén no remate da obra Trickstar. Postais dende as estrelas cando a protagonista lembra o lugar de onde provén, fainbo agoa cando se vai perder para sempre no universo.

Papá, por favor, achégame a lúa

Papá, por favor, achégame a lúa de Eric Carle aparede publicado por Kalandraka con tradución de Chema Heras e Pilar Martínez, nunha nova edición. Na colección Tras os Montes de Kalandraka, nun novo formato que introduce a posibilidade de abrir as páxinas ata amplialas en vertical ou incluso nas catro dimensións.

Preséntase así: "Unha orixinal proposta de Eric Carle con lapelas e páxinas despregables para descubrir a maxia das fases lunares." 

Unhas gardas de estrelas, unhas ilustracións en colaxes con predominancia do azul para falar da noite e  darlle forma ao desexo dunha filla. A lúa foi dende sempre ese misterio que queremos descifrar, a nena quere tocala e ao non ser capaz pídelle a seu pai que lla achegue. E o pai non o pensa, colle unha escada moi moi longa e lévaa ata a montaña máis alta, e comeza a subir ata chegar a ela (que non fará un pai pola súa filla?) e poder falarlle, a lúa dille que cada noite se vai ir facendo máis pequena ata que o pai a pode coller e levarlla... para saber o que pasou a continuación non queda outra que coller o libro nas mans igual que fixo a nena coa lúa.

Lembremos que deste autor en Kalandraka podemos contar en formato especial con Unha eiruga moi larpeira en pop up, en acartonados con sons Un grilo moi silencioso, e outros acartonados (con texturas) Soño de neve, (xogo) Queres xogar comigo? e Da cabeza aos pés, Oso pardo, oso pardo, que ves aquí?; álbums como Amigos, A araña moi ocupada...

Onde están todos? e unha nova historia de bruxas, das boas

 

 

Onde están todos? de Remy Charlip publicado en Lata de Sal (colección Vintage) é un deses libros que nos gana pola sinxeleza e a calidade. Vai presentando a historia elemento tras elemento, dende o branco total no ceo baleiro ata ir angadindo os personaxes. paxaro, sol (traendo a cor), montañas (que non se entende moi ben como poden ser presentadas "sobre o ceo" pero aceptamos que ao estar el baleiro debúxase), río, peixe, árbore, bosque, camiño, cervo, casa, home, rapaz, barco, nubeiro que vai avanzando (tapando o sol, comezando a chover e ocultando todos os elementos que continúan aí ata a derradeira páxina na que só podemos ver a chuvia e temos a pregunta na nosa cabeza). 

O tempo foi avanzando, o sol movéndose e a chuvia aumentando. Coa única cor dese sol mentres está en escena... Cos recursos mínimos un relato completo en si mesmo e que abre múltiples fiestras porque poderemos imaxinar e comentar as historias de cada elemento debuxado e presentado.

Ónde está todo cando non o vemos, qué vida teñen cando non podemos seguilos... preguntas que nos fixemos dende sempre.

Así se presenta: "Cando sae o sol, a terra énchese de luz. O ceo ilumínase e os paxaros voan. Os ríos brillan e os peixes nadan. Os animais corren e as persoas saen das súas casas. Pero cando desaparece o sol, onde están todos? Un libro sinxelo e co ritmo singular que Remy Charlip imprime en cada páxina. Unha obra ilustrada nos anos 60 nunca antes publicada en galego nin en español, que sorprende pola súa beleza sinxela e clara." 

 

Esta é unha nova historia de bruxas boas, Espertina e Esperpenta. Bruxas pasteleiras de Andrea García Martínez e Beatriz Castro publicada por Minicumio. Fan pasteis, son queridos pola veciñanza que agarda para poder comelos cada mañán e unha aventura. Espertenta (que é a lista e ten as receitas) desaparece unha mañá, súa irmá non é quen de descifrar a nota que deixou, un rapaz e unha rapaza deciden axudarlle a buscar a irmá que cren está secuestrada... e todo se resolve ben. Non podñia ser doutro xeito. 

De verdade interesan tanto as historias de bruxas? De verdade ten sentido tanta colección centrada nelas? Outro misterio a resolver, sobre todo se temos en conta que poucas achegan esa gotiña de maxia que precisamos. Pero se as editoriais o fan é porque funciona e nós mostrarémolas.

Libro co Premio de Literatura Infantil Cidade de Málaga

 

Patio de luces de Érica Esmorís resultou ser ganadora do Premio de Literatura Infantil Cidade de Málaga. Ilustrado por Juan Berrio, un debuxante ao que botamos moito de menos na nosa LIX porque acostuma achegar unhas imaxes ben expresivas e ricas. Neste caso, semella buscado a propósito para representar ese patio de luces dende o que podemos observar o que sucede en cada casa e cada tendal. 

Unha moi boa obra e moi ben acompañada. Unha historia coas doses de tenrura e fantasía ou misterio axeitadas para converterse nunha descuberta. Porque as cousas non son o que parecen, porque a curiosidade e a naturalidade ás veces casan ben. Porque alguén ten que rachar a incomunicación e poñer en contacto aos veciños, abrir as portas e darlles a posibilidade de que se coñezan e se traten. Esa nena, Lea, pode ser un pouco indiscreta e insolente pero consegue facer do vecindario unha familia; cada casa, cada familia, cada membro coas súas maneiras pero convivindo como non o fixeran nunca antes. O avó coa profesión en perigo de extinción, non terá que preocuparse, porque a neta non é un encordio senón un motivo de celebración. A verdade é que é o libro que máis de gusta desta autora a moita distancia dos outros: Ulises e as cronoamigas. Surfistas en California, Nena e o mar (premio Merlín) e Quen salva un can.  Un bo libro, digno de premio e enriquecido cunhas ilustracións magníficas.

Ganapán e Garabato

Ganapán e Garabato de Chus Álvarez e El primo Ramón (Borja Ramón López Cotelo e María Olmo Béjar) está publicado por Pepa a Loba editora, na colección Calidoscopio.

Da presentación: "Ganapán é un can que non sabe ladrar e Garabato é un gato que non sabe miañar.
Ambos séntense diferentes. Choran na soidade. Pero xuntos atopan unha solución.
Un libro ilustrado, amable e enxeñoso, sobre a soidade e sobre como as diferenzas poden crear verdadeiros lazos de amizade." E se alguén se ri de ti, cando ti sexan quen de transformar o problema noutra cousa, riranse contigo e con todos os que decidan falar como queiran, porque os bufos poden facer oinc, as vacas auuu, os lobos muuu e...  ser felices!

Unha boa historia e mellores ilustracións para presentar animais pouco convencionais, amigos e seres coa picardía suficiente para defenderse de quen se atreva a mofarse deles.

Recuperar a El primo Ramón, na compañía de María Olmo, sempre é unha boa nova, e moito máis cando nos sitúan ante unha historia que resulta interesante.  

Biografías: Antonio Palacios

 

Nas horas do seu reloxo. Unha viaxe de Antonio Palacios de Diego Giráldez con ilustracións a base de debuxos e bosquexos de MeliMolita 

 Da presentación editorial: "Antonio Palacios viaxa en tren de Madrid a Galicia na última etapa da súa vida, acompañado pola súa parella, Adela Ramírez. O arquitecto leva varios cadernos de debuxo que lle farán rememorar lembranzas da súa vida e da súa traxectoria profesional. Son unha segunda pel enchida de tatuaxes da que o escritor, Diego Giráldez, se vale para achegarnos a figura de Palacios dun xeito distinto e inédito ata o de agora.
A través da ficción, pero tamén dun rigoroso traballo histórico e documental, e apoiándose nas ilustracións de MeliMolita, descubriremos o artista porriñés dende unha perspectiva máis emotiva e divulgativa."

Un dos arquitectos máis importantes do século XX. Un galego internacional con moita obra en Madrid e tamén en Galicia, dende o concello de Porriño ao Templo votivo do Mar, pasando polo Carballiño ou Vigo. Unha figura que se fai presenta no Círculo de Bellas Artes de Madrid ou no Palacio de Comunicacións. Un home ligado á súa terra tal como os creadores desta obra nos fan saber. Moi interesantes as páxinas nas que son as súas obras as que se nos presentan.

Animais e animais

Un hipopótamo na bañeira de Kyoko Matsuoka e Akiko Hayashi está pulbicado por Lata de Sal. 

Mete dentro de la bañera una tortuga, dos pingüinos, una foca, un hipopótamo e unha balea... Se que se pode! Este libro demostra que calquera cousa é posible no mundo da fantasía. Porque convirte un baño en algo divertido e no instante ideal para contar esta historia marabillosa.  

Da presentación editorial: "Ao neno encántalle bañarse. Cando vai entrar na bañeira, leva con el o seu parruliño Pukka. A Pukka tamén lle encanta bañarse. Cando abre a porta… click-cleck-clack. O chan do baño é moi escorregadizo. Hai que ter coidado".

O neno entrou co parrulo pero dentro da bañeira vai aparecendo unha tartaruga, dous pingüíns xemelgos, unha foca, un hipopótamo, unha balea... A rapaz faise cargo de todos eles, axúdalles a lavarse, xogan... ata que aparece a nai e desaparecen todos eles quedando unicamente o neno e o parruliño. Todo é posible no mundo da fantasía, ata os animais máis grandes caben nunha bañeira!

Un aniversario diferente de José Carlos Román e Susana Rosique publicado por Canica Books.

Da presentación editorial: "Unha aventura da pandilla de avós máis divertida do bosque, en busca do agasallo perfecto para unha neta moi especial. Como cada mañá, o avó Teixugo levantouse cedo. Mentres tomaba os primeiros sorbos de café, intentaba recordar algo. Intuía que aquel día non era como os demais, pero non sabía moi ben o por que. Claro que non era un día como os demais, era o aniversario da súa neta! Como puido esquecelo? Así que saíu disparado para conseguir un bonito agasallo, pero a tarefa resultou ser máis difícil do que pensaba… Pero coa axuda dos seus grandes amigos a avoa Osa, o avó Mapache, o avó Castor e a avoa Marmota, a búsqueda acabou converténdose nunha aventura cun final do  máis sorprendente.
Unha historia divertida que trata temas próximos á infancia como a amizade, a relación cos avós, os aniversarios ou os agasallos.  Pon en valor o amor de avós e netos, a figura dos avós, a resolución de problemas, a cooperación, a amizade, a perseveranza, o traballo en equipo, a celebración e a ledicia. A retahíla fai máis atractivo o conto, achegando musicalidade e desenvolvendo a linguaxe." 

Cada amigo vaille conseguir algo para o agasallo, xuntos elaborarán a torta de aniversaio e poderán compartir comida e compañía.  O que se fai entre todos ten outro sabor, outro significado...