Novela xuvenil froito dun obradoiro de escrita

Contas de buxo podería ser unha novela negra, unha obra policíaca... pero tamén é unha novela xuvenil na que o centro está nunha moza de dezaseis anos que sente o arrebato de fuxir da casa. Que ten que ver con iso o que lle acaba de pasar co rapaz co que mantén unha relación especial? Ou é máis ben o resultado da deriva duns soños que non a deixan descansar?  

Imos de arroutada en arroutada, pois a iso responde tamén a baixada do autobús en Ribadeo, onde pasou as últimas vacacións coa nai na casa dunha irmá antes de que ela desaparecese. O encontro fortuíto co primo que a recoñece a pesar dos once anos que levan ser verse desata unha marea de sucesos que nos levan a resolver a trama da historia con crime e engano.

Aparece, agora, publicada pola editorial Galaxia na colección Árbore, onde se presenta desta maneira: "Lara é unha adolescente que saca boas notas e que nunca dá problemas, pero iso muda cando abandona Gondomar e sobe a un autobús sen lle dicir a ninguén a onde vai. Tras dela, un desengano amoroso, os silencios da súa familia e un león que, sen descanso, a persegue nos seus pesadelos. Sen saber moi ben como, remata en Ribadeo, unha vila unida estreitamente a aquel último verán que compartiu coa súa nai antes de que esta a abandonase. Dende alí, coa axuda do seu curmán e, ao mesmo tempo que a familia e a policía a buscan, irá debullando un pasado descoñecido e arrepiante para ela. A moza, coa praia das Catedrais de fondo, pronto empezará a comprender que as verdades a miúdo non o son tanto."

Raquel Fernández Fernández traballa na restauración, lectora e escritora con varios premios recibidos que se publicaron en antoloxías, dise que acadou o pulo necesario para escribir esta primeira novela despois de asistir ao Obradoiro de Escritores da editorial Galaxia.

Eu mato xigantes. Unha bd de Rinoceronte

Eu mato xigantes de Joe Kelly e Ken Niimura traducida por Moisés Barcia, é unha bd publicada por Rinoceronte. 

Da presentación editorial: "Barbara Thorson é un becho raro; non lle interesan as mesmas cousas que ao resto de rapaces da súa idade, é distante e solitaria, pasa os seus días enfrascada en xogos de rol, libros e, especialmente, matando xigantes co seu martelo de guerra máxico, Coveleski. A protagonista aprenderá a afrontar os problemas da vida, sen evadirse da realidade." Realmente non lle queda outro remedio, pero non imos adiantar nada, simplemente recomendamos a súa lectura, só citamos ao paso: un colexio, uns abusadores (como sempre), unha rapaza diferente que está fóra do sistema sempre lendo, contestando mal, cunha arma secreta que ela mesma crea, unha rapaza que cando lle preguntan que fai responde"mato xigantes, as súas visitas á dirección, a súa vida non ten nada que ver coa das compañeiras, vemos cinco irmáns nesa casa, a maior delas traballando e tentando amañarlles a comida e a vida pero non llo poñen doado, unha rapaza aparece e quere ser amiga de Bárbara, insiste sen presionar estando sempre aí igual que a psicóloga... Unha gran tormenta, a nena pelexando contra titáns e xigantes pero este que veu, búscaa a ela e aí aprende que non queda outra que gozar de todo o que temos cando o tmeos, que somo máis fortes do que pensamos e podemos vencer as adversidades. Todo se remedia a partir de aí, aínda contando coa morte, porque neses casos hai que asdumir o que está a pasar e facerlle a vida o maís agradable posible aos demais e a unha mesma. Todo iso aprende a asasina de xigantes: a valor da amizade e do amor, non tapar os ollos fronte á realidade, non loitar ao tolo, despedirse dos seres queridos...

Nós choraremos nalgún momento; non hai maneira de evitalo. A historia ten os compoñentes das boas de sempre. O misterio que garda ata acase o final, os silencios ante determinadas ausencias e a cadea de axuda que estará aí para cando se precisa, só hai que pedir axuda; é difícil pero hai que facelo. 

En branco e negro. Directamente á sensibilidade. 

Lédea, non vos arrepentiredes! 

Un libro para lectorado autónomo de Xerais e un xuvenil de Toxosoutos

Pantasmadas, escrito e ilustrado por Andrea García Martínez está publicado na colección Merlín de Xerais dirixida a rapazada a partir de nove anos. 

Da presentación editorial: Finalista do Premio Merlín 2025. "O avó Seronio é o último veciño de Treboeiro, un lugar envolto en néboas, vellas historias e habitantes moi pouco comúns... Cando a súa filla chega disposta a levalo con ela e a súa familia á cidade, Seronio terá que demostrar que, aínda que non saiba nin fritir un ovo, non está tan só como pensan. Conseguirá Seronio quedar no seu fogar? Poderase salvar Treboeiro do esquecemento? Unha aventura fantasmal chea de diversión e sorpresas sobre os vínculos que nos atan aos lugares e ás persoas que amamos." 

Unha aldea na que só queda un vello. A filla que vén da vila para levalo e todo o que se monta para evitalo. Porque existen as pantasmas, porque viven nas casas nas que os recollen porque foron a súa residencia noutros tempos, porque cada unha delas segue coas súas manías e intereses (a avoa que calceta, o que foi deseñador de moda e pode continuar facendo o seu traballo, a cociñeira, o inventor...) porque é necesario que algún manteña a aldea viva aínda que dubidemos da súa natureza ou teña que utilizar como carteiro a un xabarín... Atoparemos cochinadiñas desas que tanto gustan á rapazada, misterio, desconcerto... e gustaranos ler esa historias que semella sen pés nin cabeza pero si con seres de carne e outros de aire. Dous mundos que se tocan na aldea de Treboleiro á que custa traballo chegar: "implica unha viaxe de aproximadamente vinte e tres días, que se podían reducir a quince se ías en coche polos camiños axeitados. Debías atravesar o Monte da Rata Peluda e, se saías enteiro (cuestión pouco probable se eras descoñecedor do lugar), non ías tardar en atopar a Árbora da Indecisión.) e así continúa ese camiño imposible.

A novela xuvenil Eu, monstro de Guadalupe Vázquez Formoso está publicada por Toxosoutos na colección Nume de Narrativa xuvenil. 

Unha adolescente que coas características sexuais de muller pero que se sente home cóntanos a súa historia. Esa loita constante entre o que ve, o que sente e o que desexa. A relación coa familia cun pai que traballa, unha nai que escribe un diario e poesía nos que conta as relacións con outros homes, unha amiga que é o sustento afectivo, a psicóloga que atende a súa problemática pero coa que non sempre pode falar sinceramente... o instituto e o seu director. Aí, nesa parte final aparece a aventura para que a novela vaia máis alá, entrando no xénero negro con pantasma incluída que reivindica o castigo ó seu asasinato. Un director cun pasado oculto e un presente con medias tintas. Unha celebración e como en  Carrie a descuberta do horror. E, un anexo final coas poesías da nai que non se entende o que achegan.

Dous álbums con mocos de narices

O moco máis rico do mundo de Valeria Kiselova e Mamen Marcén, traducido por Vanesa López e publicado por Miau. O ogriño adoraba os mocos, era o que máis lle gustaba no mundo e sempre llos pedía a súa nai, pero non era doado conseguilos. Para o seu cumpreanos é o que pide e os pais vense na obriga de organizar un concurso de mocos. Quen pensades que ganou? Nin o trasno, nin o dragón, nin a meiga, nin a serea, ni o monstro do lago Ness... 

Escatoloxía en estado puro!

O outro álbum é O dedo no nariz de Paula Merlán e Gómez, traducido por Maruxa Zaera e publicado por Nubeocho. A Sofía o que lle gusta é ter o dedo índice metido no nariz todo o día, os pais avisan pero ela non fai caso, segue ao seu. Ata que un día descobre que ten un nariz enorme e preocúpase, daquela fai todo o posible para que disminúa de tamaño e elimina ese costume, pero... hai alguén que copia o que ve porque é moito tempo de observar mentres semella que anda ao seu, sen fixarse. Esa segunda historia tamén vale a pena.

Dá moita pena ver que a editora presenta todos os seus libros en castelán e para atopar o imaxe en galego temos que acudir a unha libraría. É oportunismo, ou que é? é minusvaloración? é facelo por algunha razón pero non crer na lingua?

A continuación dunha serie: Ratos no tren

 

Ratos no tren de Oli e Natalia Colombo, é unha nova "aventura dos roedores máis divertidos, que transcorre en tren, no que viaxan, se divirten e fan trasnadas." Así son os ratos, e nós que moitas veces os odiamos (ou tememos) na realidade somo admiradoras súas na literatura. 

Antes desta edición, coñecemos Os ratos da casa, Ratos de viaxe e Ratos na escola.   

Enlazando palabras e versos, asistimos a divertidas aventuras que nos levan á escola para aprender, á casa para manexarnos por ela sen correr perigo, de viaxe para coñecer novos lugares e no tren para gozar de todos os momentos no que este nos fai soñar.

Os ratos son todos diferentes, grandes e pequenos, de diferentes sexos e condicións, cada un leva a roupa, accesorios e adornos que considera, os diferentes tipos de maletas e mochilas, de bolsos e bolsas. Na primneira das gardas preséntansenos elementos que logo atoparemos no álbum, nas últimas atopamos momentos que vimos ao longo do relato.

"Pola avenida / poñede atención, / que veñen os ratos / buscando a estación. 

Na estación, / portas e valados, pasan sen billete / os máis aloucados.

Aos máis aloucados, / deulles a arroutada / de coller no quiosco / moitas lambetadas.!

E así continúa o texto, collendo a idea do verso final para comezar a seguinte estrofa / plana.

As imaxes son estupendas. aí os vemos moverse, uns con gafas de sol, outro tirando por unha criatura, con expresión para indicarnos a ledicia ou a preocupación, os que xogan en calquera circunstancia, os accidentes que ois sorprenden, a axuda que se prestan uns a outros ou como se aproveitan der quen tira pola maleta para que os leve en volandas Os ratos, coma nós perden a cabeza e o tempo despistándose á mínima, un deles (ou unha delas) aproveita para ler en calquera circunstancia, outros xogan ou comen, pensan ou dormen, pouco a pouco ímolos recoñecendo: o que leva gorra azul, a do turbante amarelo, o que leva máis carga da debida, a mamá que leva a peluche para a cría... o momento de entrar na cama, cada un co seu pixama, gorriño e pantuflas, a criatura co doudou ou obxecto de apego e outros coa almofada, o romántico mirando a noite a través da fiestra, as posturas diferentes para durmir... e de pronto, no medio do sono, o máis madrugador dá a voz de alarma: ven o revisor! e todos botan a correr. Porque si, a súa non é unha viaxe ormal ou legal, van clandestinamente. Sentímonbos tan unidos a eles que esquecemos que son animais incómodos nas nosas vidas. 

 

Un finalista do premio Merlín: O caderno de Roque en homenaxe a Carlos Taboada

O caderno de Roque de Carlos Taboada resultou finalista do premio Merlín. Aparece publicado con ilustracións do mesmo autor na colección Merlín de Xerais.

Da presentación editorial: "Unha orixinal novela de viaxes, aventuras e fantasía, rica en detalles e desbordante de imaxinación e humor. Finalista do XXXIX Premio Merlín 2024" E da sinpse tal como recolle a páxina: "A familia Charabiscas da aldea de Pedrafermosa agarda con impaciencia a chegada do tío Roque, que marchou a percorrer o mundo e que lles prometeu volver para celebrar unha festa polo seu trinta aniversario. Cando chega o día sinalado, a familia recibe na caixa do correo o caderno de viaxe do tío e, ao longo da xornada, non para de soar o timbre da casa. Será Roque? Non! Unha sucesión de personaxes fantásticos (un xigante, unha serea, un vampiro...), cada cal máis peculiar, vai aparecendo por sorpresa, convidados á festa de aniversario. E o tío Roque onde está? Unha orixinal novela de viaxes, aventuras e fantasía, rica en detalles e desbordante de imaxinación e humor."

Unha escrita na que se combina a narración en terceira persoa da historia coas cartas que Roque escribe á familia e o caderno de viaxe falando dos diferentes lugares polos que pasa, os personaxes que coñece e as aventuras que neles lle suceden. A familia vive en Pedrafermosa, un sitio marabilloso que tentan agachar do mundo exterior para seguir mantendo de forma natural. Egoísmo? pode que si pero hai que protexer os tesouros da rapiña dese empeño en viaxar de toda a poboación dun planeta disposta a pasar, fotografar e destruír moitas veces. Esta vez vailles resultar difícil seguir ocultando o paraíso no que viven pois uns detrás doutros van aparecendo por Pedrafurado personaxes de todo o mundo e algún deles seguro que se namora e queda e outris contarán o vivido... e veremos en que dá a cousa. Nesa festa de aniversario atoparanse mulleres que sendo familia se descoñecñían pero que continúan sendo case iguais e facendo cousas semellantes como pilotar avionetas e aterrar en Pedrafermosa dun xeito accidentado: a nai de Roque é tía e inspiración de Papoula Parasol que continuou a súa vocación. Unha xuntanza de personaxes extraordinarios como Maruxaina, Galatea coas súas alerxias, ameiga Eira que axuda coa preparación da comida e os servizos a modo de deusa de mil brazos, trasnos, o violinista Dimitri... A última folla do caderno m´ostra un pequeno misterio: Exeria de Papaventos atopara o caderno de Roque e foi ela quen o enviou por correo.  O protagonista, quere coñecela e viaxa ao seu encontro, de aí virá a última postal para a casa dos Chisgarabís e unha nova moi interesante, adivíñase?

O carácter de cada un deles (dende os avós aos netos que adoran ao tío) os agasallos que trae Roque pero sobre todo o relato dos lugares que van dende Pericia a Kiboko, de Falaomar a Caldoamerenda, de Abafar á fervenza Pimpante, de Ondeoairedavolta á illa Morna, de Zaragallada á cova da Boca, de Falacia á cidade flotante, dos xardíns de Medradeira ao monumento á Poalla, do tesouro de Chanza Negra a Esmendrelle, Botaporfora, Andarica, Cavapha, da biblioteca do Farallón a Noitepechada e moitos outros.   

Leamos un fragmento: "Daquela festa habíase falar durante décadas. Os convidados estableceron ligazón e moitos deles quedaron algúns días máis para coñecer a vila e hospedáronse en casas veciñas aos Chasgarabís. Ficaron vencellados á cidade para sempre, mandándose cartas, irmandando as súas urbes e visitándose con frecuencia. Cada un ao seu ritmo e ao seu xeito, volveron percorrer o camiño de volta aos seus fogares, pero xa tiñan unha nova saudade no peito e un estraño desexo de volver algún día. Ademais, o avó Gregorio compartía esa saudade dos que quedan e prometeuse ir visitalos nalgunha ocasión."

De Antía Yáñez: A eiruga rabuda

 

A eiruga rabuda de Antía Yáñez é un libro para primeiras lecturas, de pastas duras, ilustrado por Iván R, e publicado por Xerais. 

Da presentaciçón editorial: "No corazón dun zoo cheo de criaturas sorprendentes, Dorotea, unha eiruga que se sente máis fea ca as demais, espera ansiosa converterse en bolboreta. Pero a metamorfose falla e segue igual ca sempre: sen ás, sen brillo e sen beleza. Coa axuda do rato Arrebato e dunha panda de animais tan raros coma marabillosos, Dorotea atravesa o Insectario, o Acuario e o Terrario, e descobre talentos propios que nunca imaxinara. Cando uns visitantes maleducados comezan a atormentar os seus amigos, a pequena eiruga terá que decidir: agocharse... ou loitar!
Unha aventura irreverente e moi divertida sobre a valentía e a beleza de ser quen es." 

Este é o primeiro libro que escribe para peques porque agora ten un na casa, mellor chamémoslle unha porque llo dedica a Eire, a miña rabudiña "Este foi o primeiro libro que escribín despois de que chegase ás nosas vidas". O desexo de ser guapa, verse diferente ás demais eirugas (a verdade é que é distinta), tal vez por iso non se transforma en bolboreta, tal vez por iso se define como rabuda porque morde a quen fai mal (debíanlle chamar xusticieira). Menuda decepción cando continúa a ser eiruga no medio das bolboretas pero iso non lle impide continuar percorrendo eses mundos e facendo xustiza, castigando a quen se mete cos animais (normalmente son os humanos quen o fai). O libre consiste, tamén no paseo polos diferentes ámbitos (bolboretario, insectario, acuario ou terrario) e, finalmente, a liberacións de todas as súas compañeiras porque as bolboretas deben voar libres, ou non?

As repeticións, o uso da tipografía como medio de expresión, as ilustracións sinxelas e cheas de cor, coa abundancia dos vermellos que tan ben caracterizan a este artista achegan un produto amoroso para compartir e xogar.  

A lenda de Santoro, a BD dun autor moi novo

A lenda de Santoro, a BD dun autor moi novo Mario Ezequiel Casas Comojo, editado por Mariano Casas Gil.

Así se presenta: " Libro encuadernado en cartoné de 48 páxinas en cor máis cubertas.

Unha aproximación á lenda do minotauro, na que se contan moitas máis cousas sen contalas de todo, en fin, un auténtico "capolavoro". A Lenda de Santoro es unha impresionante ópera prima, máis aínda se vos digo que Mario, o seu autor, fixo o guión, debuxo e entintado con 13 anos, e a cor con 14.

Os debuxos, a historia, a narración, todo lle saiu redondo. É un cómic para gozalo de verdade, sen importar a idade que teña el nin a que teñades vos."

A magnífica relación entre un avó e o seu neto, unha familia formada por eles dous coa nai do rapaz. Tamén están os animais, claro! galiñas e galo, burro, e sobre todo Fénix, o moucho vermello do avó que manteñen en segredo, o xabarín que baixa de cando en vez, a cabra coa que ás veces se confunde o ser mítico, os porcos do veciño e o can que os vixía... Vida rural. Unha lenda. Un minotauro que o avó viu pero que só cren os pequenos da casa (a filla cando escoitaba os seus contos na cama e o neto que agora ten esa idade). Será que o viu ou que algo o confundeu? uns cornos, dúas picadas na barriga do burro e na dun porco, unha foto que fai o moucho e a busca do minotauro. Avó e neto poden velo e moitos anos despois o rapaz feito avó cóntalle a historia ao neto. Semella que a historia se repite, igual que a familia que aparece na foto, igual que esa corrente de afecto entre avó e neto.

Unha magnífica historia. Un personaxe infantil tan amoroso que resulta estraño que o estea a crear un adolescente. A tenrura e o mito.  

Un autor que se estrea

Axencia máxica de vetectives é a primeira obra de J. Santoro Gallego e está ilustrada por Ignacio Hernández. Publícao oqueleo.

Así se presenta:"Preguntácheste algunha vez que lle pasa a unha serea cando se arrefría? Ou a un vampiro se ten unha carie? Ou… a unha elfa se rompe un óso ao caer dunha árbore despois de que a súa nai botase toooooda a tarde dicíndolle que non xogue nas alturas?

Pode que no teu mundo non ocorran estas cousas, pero no Val da Fantasía existe unha axencia máxica, dirixida por unha marabillosa veterinaria, medio detective, chamada Vega Vet. Por ela pasan toda clase de seres fantásticos con problemas do máis disparatado."

Contado en primeira persoa pola protagonista, Bega Vet, que vive no Val da Fantasía onde trasnos, dragóns, bruxas, fantasmas, unicornios, elfos, fadas, sereas, vampiros... conviven felizmente cos humanos e son atendidos (cvando teñen problemas) na Fabulosa clínica para animais fantásticos e axencia de monstros superxeitosos (no seu nome completo). Os asuntos son tan especiais que aparecen capítulos titulados O fantasma visible (como invisibilizalo?). O primeiro caso ao que se enfronta esta nena e o seu axudante Bruno Ventuno vai requerir moito empeño de investigación conpaseo pola  pizzería e o seu baño, a visita á profesora Elinor que lles axuda a atravesar espellos e a análise no laboratorio da axencia (teñen de todo!) onde descubren que o fantasma tomara uns nutrientes bos para a vista e a partir dese momento todos o ven a el, así que toca tomar uns comprimidos antivitamínicos (que tamén llos dá directamente ela (pois ademais de médica é farmacéutica). O vampiro con dor de cairos é o segundo caso que se lles presenta: un vampiro neno con tanto dor de moas que fala co ceta e a súa nai que se transforman en morcegos sempre que queren. O pequeno de douscentos anos (unha nimiedade para un vampiro) que usa chupete e decidiu facerse vexetariano... de aí virá o problema, duns pasteis que lle prepara un amigo nun laboratorio; neste caso van axudar as tías vampiras e xemelgas do pequeno, e todo resolto cuns novos amigos. O terceiro caso é o do pedante mago Rybka que perde a súa maxia porque a vara que herdou ten un problema... haberá que ler o libro para averigualo! pero xa vedes que cantidade de problemas pode resolver a Axencia Máxica de Vetectives.   

O peor é a que a tal Vegavet existe e é unha clínica veterinaria. 

Un libro de información dende Galaxia

 

Por que comemos? E outras preguntas sobre o pracer e a historia da comida de Xosé Cermeño está publicado en Galaxia, na colección Lanterna de Aristóteles.

Así se presenta: "Comemos porque é unha necesidade biolóxica. Comer é inseparable do feito de estarmos vivos, pero tamén comemos porque nos gusta, e soubemos converter esa necesidade nun pracer.  Ademais, dicimos que a comida é cultura porque forma parte esencial da nosa vida en común. Producir alimentos e compartilos crea vínculos poderosos entre as persoas. Por iso celebramos arredor da mesa os aniversarios, as vodas, as festas, os éxitos académicos e profesionais e os acontecementos importantes da vida. Este libro ábrenos o apetito por buscar en cada prato moito máis que sabores."  

Unha obra de divulgación sobre a comida, cunha bibliografía que nos leva a Xavier Castro cos seus fogóns galegos, a referencias como Cunqueiro, Pardo Bazán, Picadillo (Manuel María Puga y Parga) ou Julio Camba.  

Un libro centrado na comida, nos motivos para comer  e reunirnos ao redor dela, das razóns para comer o que comemos, nos produtos e a súa orixe... pero tamén nos autores e autoras que falaron da gastronomía de Galicia. Para rematar, pregúntase o autor de que falamos cando falamos de comida e que comeremos no futuro. 

Deberiamos dicir que esta colección recolle libros informativos con distintos formatos, algúns deles dirixidos á infancia cunha presentación case de álbum e que representan o que nós agardabamos da persoa do CSIC que dirixía a colección. Outros son libros como este, que tratan unha temática (e que tamén son necesarios) pero que non responden a esa necesidade de libro de coñecemento en galego para que a rapazada entre na temática científica de maneira amena. Non é doada unha colección deste tipo, de aí os vaivéns que teñen tamén as coleccións que foron nacendo desde Xerais. Todos eles produtos imprescindibles (como dicíamos) pero que tememos sexan superados polos de Zahorí CSIC que chegan doutras latitudes. Estes, seguen os postulados de aqueles vellos manuais que nos presentaba Altea nos anos setenta e oitenta e que tanto nos axudaron na escola. Dende a desaparición de A Nosa Terra quedou ese baleiro nos libros de información en galego feitos dende Galicia, que tanto Xerais como Galaxia e Baía van enchendo pero botamos de menos algo máis atractivo e ao alcance dos máis pequenos para que podan ir ampliando da maneira máis atractiva os seus coñecementos. 

O lago e os medos de Flop

Flop e o lago de Marianne Dubuc é un álbum ilustrado, traducido por Tamara Andrés e publicado por Kalandraka. Preséntase como "a historia dun pequeno coello e dun lago, en cuxas profundidades se agochan moitos segredos, pero tamén unha gran valentía."

Forma parte da colección Demademora a partir de tres anos.  

Hai unha emoción maiúscula, un na que ten sentido pararse e é o medo. Ese que nos salva de riscos pero tamén nos limita non permitindo que cheguemojs a onde poderiamos. Si, no medo ten sentido que afondemos, tal como o fai Flop (o protagonista desta historia). Vai cos irmáns ó lago pero mentres eles se bañan e xogan na auga Flop le e só se atrefve a andar sobre as pedras que sobresaen da auga, non quere nadar, sabe que o lago agacha segredos pero pode caer e non sabe nadar. Nunha ocasión entra no lago (non diremos como) e descobre que pode respirar debaixo da superficie, daquela investiga, descobre unha sombra enorme e tamén que en vez de temela pode ser amable con ela e facerse amigo, descubrir a beleza do mundo subacuático e aplicar a mesma estratexia con todos os seres que poden asustalo... pero isto cóntao dunha maneira ben fermosa con palabras e imaxes.

Será que soñou ou foi real, será que podemos superar todos os medos?    

Teredes que lelo e atopar ese outro ser pequeniño que o acompaña nesa viaxe pola auga e o que significa a sombra da que se fai amigo. Porque nos libros para pequenos tamén hai varias lecturas e todas están ao noso dispor. 

O último Heartstopper da serie?Xerais manteranos ao tanto!

Heartstopper 6. Acaba de aparecer (e imaxino que ao tempo) o volume 6 que se presenta como o último da serie dos mozos Charllie e Nick, dous rapaces que se coñecen no instituto e se namoran, que se fan mozos e (a pesar de que non ser o máis común) continúan séndoo despois de dous anos.  Agora veremos a Charllie presentándose a representande do alumnado, saíndo ganador e facéndoo moi ben. Atoparemos a Nick presentando os seus papeis a varias universidades e vendo que o escollen na primeira. Pero non todo son rosas, os problemas están aí: un pai que case abandona a Nick, o irmán maior que semella seguir os pasos do pai (aínda que o coñece ben e non se deixa enganar), os problemas coas autolesións e a anorexia, os medos a que algo tan bo poda rematar... Aí os temos! A vida de dous rapaces que loitan pola súa saúde e pola dignidade de todos, contra o abuso e a discriminación de calquera tipo de resistencia á diversidade de xénero e sexual. 

Así se presenta: "O volume 6 de «Heartstopper», a entrega final da serie de Alice Oseman, narra o peche da etapa escolar de Nick e Charlie. Enfrontados ao reto da universidade e a distancia, a parella demostra que o seu amor é sincero e forte ante os cambios e o futuro. No instituto, todo o mundo sabe quen son o Nick e o Charlie. E todes saben que continuarán xuntos para sempre. Mais o Charlie está ocupado coa súa candidatura para representante do alumnado. E, mentres o Nick se prepara para marchar á universidade, comeza a preguntarse o que será del... sen o Charlie. Este é o sexto e derradeiro volume da serie best-séller «Heartstopper» con millóns de exemplares vendidos, da autora premiada Alice Oseman." 

Alice Oseman é a autora deste cómic que nos presenta a evolución dunha parella homosexual que se di "cambiou a vida de máis de 20 millóns de persoas, para sempre". Agardamos que se siga lendo e axudando a transformar a sociedade.

O último Heartstopper da serie? Un epílogo, recursos sobre saúde mental (e outros), unha nbota da autora, o playlist de cada un deles dedicado ao outro. Escrito cob linguaxe inclusivo con remate en "e", traducido por Nee Barros e cun aviso de contido na primeira páxina sobre as conversas que imos atopar sobre saúde mental, transtornos da conduta alimentaria e referencias sexuais e unha web da autora para ampliar o contido.

Grazas a Xerais por este esforzo que nos coloca na cabeza de lecturas contemnporáneas e avanzadas!!!! 

Paula Carballeira en oqueleo

A última novela de Paula Carballeira aparece en oqueleo. Arquivo de voces en casas abandonadas.

Preséntase así: "Cando Navia desaparece, a irmá pequena, Xere, descobre unhas gravacións que demostran o contacto que a maior mantivo co «Outro Mundo». A través deses arquivos, a nena afondará nos sucesos que rodean a inquietante Casa do Alto." 

A irmá pequena (Exeria ou Xere) conta e a maior (Navia) grava. Ela escoita voces, ve pantasmas, vive un pouco aquí e outro pouco alá, viste daquela maneira (de negro e roupa moi ancha), anda triste... A pequena observa e cando desaparece vaina buscar porque ela sabe algo. Como se pode vivir vendo o que ninguén ve, esocitando o que ninguén escoita...? Como se pode resistir tanta dor cando a única alternativa semella ser a psicoloxía e a farmacia?  Coñecemos casos de desaparecidos, de carteis con fotos de persoas ás que se busca, sabemos que non todas aparecen, sabemos que non somos quen de comprender todo o que existe e o misterio visítanos,

Neste caso, Paula, atopa o ton para introducirnos nunha historia na que os espazos en branco, as elipses  e o silencio crean o espazo do misterio, do que non está na nosa capacidade entender e a dúbida de se hai máis mundos que os que habitamos e como funcionan. Unha de pantasmas para ler coa mesma sensación de cando asistes a unha película de medo. "Encher os ocos da historia", di Navia "porque é incrible a nosa capacidade para fabular, para crear ficcións que se volven máis reais canto máis se contan" e porque esas historias poden beber da tradición coma a do Porviso do que fala Sonia que se nos pousa no peito e nos rouba os soños ou as lendas urbanas acerca dos aparecidos que se negan a marchan mentres non se descobre o que hai detrás da súa morte. 

Premio do II Certame Jaime Olmedo Limeses

Alén e o dragón de Olaia Sendón resultou ganadora do II Certame Jaime Olmedo Limeses.

Da presentación editorial: "Alén nunca imaxinou que a súa vida en Sardiruña agochase nada extraordinario. Pero todo cambia cando un dragón comeza a aparecer nos seus soños e esperta preguntas ás que nin a súa nai, Emma, nin o seu irmán Xoel parecen poder responder. Só Mamamucha, unha enigmática anciá, semella saber máis do que conta. Porque, ás veces, os segredos dunha familia non desaparecen. Simplemente agardan o momento axeitado para regresar."

Dous irmáns, un pai músico que anda en concerto en concerto (e polo tanto desaparecido), unha nai que exerce de traballadora social e aguanta como pode dos adolescentes e a súa fame infinita. Un traballo escolar sobre a familia levará ao pequeno a investigar no faiado, no álbum de fotos e na aldea na que viviu a nai algúns anos. 

A historia, contada en terceira persoa, xira ao redor do menor dos irmáns que comeza a sentir rarezas como visións ou capacidades que se desenvolven a moita velocidade. Unha amiga (a rapaza lista e aventureira que está aparecendo ao lado de moitos protagonistas rapaces neste tempo) que o acompaña máis alá de onde el quere ir e acaba amaestrando galiñas.  Alén semella ir para superheroe e nese camiño ten a Emma disposta a non perder a oportunidade de asistir á transformación. A bisavoa (de máis de cen anos e disposta a todo) vaino entrenar pero o que el quere é entender que é o que lle pasa.  

As preguntas andan polo aire: que teñen de especial os da familia Migallas?, que lle pasa á bisavoa para conservarse así de ben?, por que a nai non quere saber nada da Mamamucha?, de onde saca esta tantos cartos?, como poden transformarse outros animais en dragóns?, por que hai dúas clases de dragóns?, cal é a diferenza entre uns e outros?, que ten en común a nai coa amiga á que chaman tía?, por que non se nos conta case nada dos avós dos rapaces?, por que chove tanto no lugar onde viven?... 

As ilustracións de Víctor Rivas móstrannos uns personaxes, tan ben caracterizados, que nos parece velos pola rúa. 

De futbol e traumas

Quero ser coma Vero Boquete de Fran Fernández Davila está ilustrado por María Brenn e publicado en Sopa de Libros de Xerais. Esta obra acadou o IX Premio Agustín Fernández Paz de Literatura Infantil e Xuvenil pola Igualdade.

Sinopse: "O mundo de Lucía é silencio, regras e pantasmas:o seu pai converteu a casa nunha prisión, onde non se fala, non hai fotos de familia e, por algún motivo, o fútbol está prohibido. Pero ela non pode ignorar a fame polo xogo que lle formiga nas veas nin a lembranza dunha nai de quen só conserva unha fotografía secreta e chea de lama. Lucía terá que decidir se está disposta a arriscarse para conquistar o seu lugar dentro e fóra dun campo de fútbol."

A paixón polo fútbol, un trauma familiar que oculta a verdade, un misterio a resolver, unha familia que xira ao redor do fútbol (aínda cando se prohiba falar del e moito máis xogar), a convivencia entre iguais, o xogo como tempo de calidade, a amizade que loita polos demais, a debilidade e a súa aceptación, a enfermidade e a morte apresurada. De todo hai nesta novela que fala dunha afición enorme e dunha soidade que o envolve todo co silencio dos que están xuntos sen falar. 

Un título que chama a lectura dunha historia que vai máis alá do interese por ser como Vero Boquete.

Un autor multipremiado!

BD en Galaxia. O mar que me levou

O mar que me levou de Silvia Fernández Recouso é un cómic moi luminoso, de cores cálidas a pesar de tratar unha temática bastante triste. A distancia entre un pai e a súa filla. El é mariñeiro e pasa moito tempo fóra da casa. Ela pensa que non a quere e tamén se afasta del. Anos máis tarde coa nai xa morta, ela separada, deixa o seu fillo na casa do avó porque debe facer unha viaxe de traballo. Daquela o rapaz descobre como mostra o vello o afecto facéndoo sen que se note. Tamén descobre as cartas que dirixe á filla e bota en botellas ao mar, a ese mar que os distanciou. Todo isto vai saíndo a flote grazas á intervención da rapaza, vella amiga (pódese selo aos dezaseis anos?) do mozo que vive no pobo exercendo as súas dotes de surfeira, repartidora de pan e axudante na libraría da nai. Unha moza activa e segura de si mesmas que lle vai axudar a ter un verán distintoe  a entender a propia familia. O cómic é alegre, así coma a rapaza, moi claro tamén nos contidos, só coas elipses necesarias. Seguro que gusta!

BD xuvenil en Galaxia. 

Así se presenta: "Sel, un mozo de 16 anos, vese obrigado a pasar o verán na pequena vila do seu avó Tito, un desaborido mariñeiro retirado a quen apenas coñece, xa que a súa nai nunca fala del. Alí, entre o aburrimento e a sensación de non encaixar, reencóntrase con Noa, a súa amiga da infancia. Xuntos descobren unha estraña rutina: cada mañá, Tito baixa ao peirao e lanza unha botella ao mar. O que ao principio parece un costume sen máis acaba por espertarlles a curiosidade e lévaos a tirar do fío dun pasado cheo de silencios e palabras levadas polo mar."

Terceiras partes: o Lobo Ramón e as pantasmas

Lobo Ramón volven as pantasmas forma parte da serie de María Canosa (Lobo Ramón) da que xa lemos a primeira entrega que tiña ese títuilo (Lobo Ramón) e a segunda Lobo Ramón: a vida é unha festa!

Preséntase así: "Esta aventura arrinca unha noite no bosque, cando, tras reparar nunhas luces estrañas, o lobo Ramón pensa se non terán unha orixe sobrenatural. Logo, ao que relata o que viu, as súas amizades tómano a chacota, mais as aparicións non cesan. Decidido a resolver o misterio, crea a Sociedade do Oso Invisible, amais de sacar tempo para ir ao ximnasio e aprender a tocar o xilófono."  

Porque tal como se dicía na primeira aventura: "Ramón é un lobo diferente dos demais, tanto nos gustos da comida coma nos de vestir. Por iso ás veces se sente só. Esta situación anímao a achegarse aos veciños, pero eles téñenlle medo por ser un lobo. Isto tráelle moitos problemas. Será Ramón quen de facer novos amigos?" E na segunda: "Ramón é o lobo máis singular do universo. Non só ten amigos no monte, tamén na vila. Coa súa motocicleta percorre os camiños e as estradas, descubrindo lugares novos e vivindo unha morea de aventuras. Tamén é dono dun negocio. Este lobo ata é quen de chegar á Lúa!"

Nesta aventura aparece o medo porque na noite espértano uns ruídos, un cheiro especial e unhas luces. Vai ter que investigar e vaino facer disfrazado de detective coa axuda da súa costureira particular (Leonor a lavandeira) e de todos os seus amigos como Pancho (o raposo médico, o cociñeiro Dosindo, o corvo Lucas ou o neno Tomé. Todos eles queren convencelo de que as pantasmas non existen máis que nas historias inventadas, pero non o conseguen ata que dá coa causa de todos eses síntomas. Unha volta ao pasado... nin máis nin menos!

Polo medio vaise adestrar no ximnasio do xabarín coa roupa axeitada (claro está! pois nada vai fastidiar a súa coquetería), vai ler moitos libros, escoitar falar da Santa Compaña, crear a Sociedade do Oso Invisible, aprender a tocar o xilófono, alimentarse moi ben e descubrir cal é o fío dourado da amizade, ese que che acompaña nas cuitas e do que poderás tirar nos momentos de gran apuro para salvarte. O tempo en compañía sempre é bo e calquera desculpa serve para compartir tempo. Porque no bosque hai de todo: cafeterías, repartidores, axencia de detectives, médicos e costureiras, rapazas que fan música... e lobos que veñen para lembrar que Ramón ou Moncho ten familia, agora é el quen debe decidir onde e como quere vivir. O lobo Ramón é tan habelencioso e querido que a Escola Municipal de Música convídao a participar no concerto anual como artista convidado. Si, a el quéreno todos, animais e humanos, por que será?  

Varios dos títulos dos capítulos traerannos reminiscencias e colocarannos fronte a lembranzas. Probemos con  O fío dourado, A Sociedade do Oso Invisible, Luces no cemiterio vello, O fío invisible... 

Unha novela infantil escrita sen concesións, coa mellor linguaxe e esa dose de bondade. 

 

BD dende Galaxia

Operación Morcego de Mara Méndez está publicado en Galaxia.

Preséntase así:

"O noivo da súa irmá é un vampiro!  Ester teno claro e non pensa quedar cos brazos cruzados.Xunto á súa cuadrilla e o seu inseparable gato, Millo, emprende unha misión ultra secreta. Cos petos cheos de allos e auga bendita, este grupo de “expertos” tratará de destapar a verdade. 

Acompaña a Ester e Millo nesta divertida e entolecida aventura. Logrará pararlle os pés antes de que merende a toda a familia?"  

A protagonista preséntase e preséntanos os personaxes e a situación. É a irmá pequena, a maior está comezando a saír cun rapaz. Entre a rabia de ter que compartir a irmá con alguén máis, o nome do mozo Vlad e que se semella á imaxe do suposto asasino que se distribúe nos medios de comunicación... Esther acaba convencida de que é un vampiro e quere defender á irmá dese perigo. Ela acompañada do seu gato Millo e dos amigos Sabela e Breixo investigan para descubriur a verdade e pode mostrarlla (e demostrarlla) aos pais porque a irmá non a cre. 

Un debuxo sinxelo, unha historia interesante e clara aínda que co seu misterio, uns personaxes moi ben definidos e unha azarosa aventura onde as casualidades son (ou non son) o que parecen.  Polo medio o samaín con todos difrazados e os diferentes métodos para acabar cos vampiros a toda proba.

A xirafa e o rato

 A xirafa e o rato de Tomi Ungerer e Barbara Brenner traducido por Óscar e Sandra Senra Gómez está publicado por Kalandraka na colección Tras os Montes.

Da presentación editorial:"Un clásico contemporáneo sobre a amizade, a colaboración e como as diferenzas poden converterse en fortalezas, co estilo inconfundible de Tomi Ungerer." 

Non podían ser máis diferentes pero coincidiron baixo unha figueira, miráronse e viron as diferencias (alta, baixo, grande, pequeno, castaña, gris, ríronse un do outro, discutiron quen era mellor e niso estaban cando un cazador comete unha imprudencia e o bosque arde, sen que eles se dean conta. Canto se ven entre o lume, asustados, cada un pon en marcha as súas artes e conseguen escapar ata o lago ao que se dirixiron todos os animais. Daquela, recoñecen o valor do outro, porque o rato escoitou aos animais fuxindo e a xirafa veu cara onde estaba o lago, agora tampouco é cousa de discutir por quen é mellor dos dous aínda que c ase case porque a xirafa di que se non chega a ser polo rato non se salvan e o rato di o mesmo dela. A xirafa e o rato, tan distintos e tan necesarios. Polo medio da historia, aquilas outras historias que a acomapañan (o mono entre a follaxe, a bolboreta libando flores, a atuendo completo do cazador, toda a fauna do bosque correndo, o cazador a piques de ser cazado polo crocodilo, os tonos neutros agás o negro da noite e o vermello do lume que se estende polas gardas...

Distintos pero igual de importantes, distintos pero amigos, a xirafa e o rato. 

BD para lectorado a partir de sete anos

Capitán Lentella. Tras a materia escura de Jorge Campos é unha Banda Deseñada para rapazada a partir de sete anos, publicada por Xerais.

Así se presetna: "A viaxe continúa! Mentres os audaces Lalo e Rufino descobren novos lugares e personaxes, parte da tripulación pregúntase como atopar o famoso astrónomo Pekler, o único que pode darlles a pista que os leve ata a base do malvado Aphis. Pero o capitán ten outras prioridades: seguir coa súa gran volta ao Universo. A tensión comeza a medrar entre os dous compañeiros, e o que parecía unha amizade indestrutible está a piques de romper. Será esta a fin da súa aventura?" 

Uns personaxes realmente estraños, unhas relacións moi humanas nas que a competencia, o egoísmo e a amizade os moven vaian por onde vaian. Cada un co seu carácter, facendo o que a cada personalidade lle corresponde facer...  

Forma parte dunha serie da que anteriormente foron publicadas Capitán Lentella. Unha nova chuvia de estrelas e Capitán Lentella. Aventura a todo gas.  

Un novo libro sobre Rosalía

Rosalíate. Pequena biografía de Rosalía de Castro de Uxía Martínez Recamán e Laura Suárez está publicado na editorial Edicións Xerais de Galicia, en tamaño grande, con pastas duras e moi ilustrado, aínda que podemos convir que non se trata dun álbum pola cantidade de texto que acompaña as ilustracións.

Un ceo cheo de nubes e unha cinta que o percorre ocupa as gardas para dar paso á biografía (infancia e xuventude - madurez), para pasar a falar das súas obras (Cantares gallegos e Follas novas) e aquelas facetas e ámbitos que lle foron moi queridos (feminismo, Galicia, lingua) e aspectos moi actuais como a Rosalía icónica e rematando cunha pequena antoloxía da súa obra e unha liña do tempo con imaxes moi suxerantes. 

As ilustracións de Laura Suárez achéganlle unha riqueza que vai do realismo ó surrealismo cun simbolismo moi especial que nos obriga a deternos na súa observación para descubrir aquilo que non vmeos na primeira ollada.  

Un fermoso álbum para a hora de ir durmir

Sobe, sobe e sobe de Émile Jadoul con tradución de Xosé Ballesteros na colección Demademora (Kalandraka, 2026) que se presenta como "unha divertida historia que une grandes e pequenos, un álbum ideal para compartir á hora de ir durmir."

As onomatopeas anúnciannolos: Tap tap tap sobe o coelliño, toc toc toc sobre o crocodilo, bum bum bum sobe o elefante axudado polos anteriores que tiran del... e así uns detrás dos outros, uns coa axuda dos outros, outros sen axuda e serán recibidos con vivas e palmas. O chan é amarelo e alí está o neno que os felicita e di que falta un, quen será? sabédelo, o que vén agora vaille dar o bico de boas noites, o que o pequerrecho distribuirá entre toda a fauna que o acompaña. Non pode ser máis sinxelo e suxerente, máis afectivo e tenro, vamos papá sobe para que de verdade chegue a noite cos seus pasos e o seu pechar de ollos!

Nunca nos defraudan as escollas de Kalandraka. É unha sorte vivir nestes tempos  nos que eles están atentos ás necesidades das crianzas.  

Traducións: libros soltos e series series dende o castelán

 

Do primeiro caso que nos imos ocupar non é exactamente unha serie senón traducións ao galego de libros que veñen de fóra. Ben é certo que aparecen versionados en castelán e catalán, tamén. Se nos centramos na colección Lemos +6 aparecen varios títulos diferentes nos que coincide a autora Susana Peix en varios ilustradores/as diferentes, na de +8 atopámonos coa suma doutro ou outra creadora á permanente (Susana Peix) e, tamén diferentes ilustradores/as. Algo é común a todos eles, o tipo de papel forte, case cartón, os textos en tipografía caligráfica e un texto final do ripo: "Para ser un mesmo é importante que non nos deixemos levar polo que se espera de nós. A felicidade e o benestar conséguense desde o interior de cadaquén) e as palabras clave como (neste mesmo caso) empoderamento, enxeño, astucia. Edicións do Cumio tráenos estes títulos traducidos por Iolanda Mato.

Cada vez van aparecendo máis este tipo de libros que non buscan a excelencia senón a venta rápida, a produción en cadea e que seguramente responden a creadores/as que queren vivir directamente da escrita (o que a nivel xeral conseguiron moi poucos e unicamente despois de ter demostrado a súa valía con premios que atravesaban fronteiras). Igual é que non nos gusta que non se trate co mesmo respecto a literatura infantil porque esta pode ser outra maneira de discriminala, porque non todo vale para eles por moitos valores que semelle defender porque o primeiro debe ser sempre a calidade, porque pode ser outra maneira de perverter o valor das series (eses textos que os van fidelizando)...  

Así a presentan "colección creada para fomentar e gozar da lectura por pracer, a través de historias frescas que teñen un transfondo cheo de valores: solidariedade, amizade, honestidade, perseveranza… Valores, que aparecerán de maneira transversal e normalizadora nuns libros que presentan todas as características de accesibilidade á lectura no que respecta ao formato, a tipografía, disposición do texto, contraste de cor e ilustracións. Características pensadas e deseñadas desde a súa orixe para facilitar o acceso á lectura a todos os nenos e a todas as nenas".

Os cotrosos de Patricia García - Rojo con ilustracións de Alejandro Villén e traducida por Isabel Soto, están publicados por SM en O barco de vapor, dirixidos aos primeiros e primeiras lectoras. Por agora conta con dous títulos Un roubo moi esvaradío e Os cotrosos atacan de novo. Diminutas criaturas que viven entre o lixo e odian a auga e o xabón, o que máis lles gusta é a sucidade, o lixo e todo o que el contén. Os cotrosos son o rei (ao que lle gusta mandar máis que nada), Graxa, borro, Mofo e Mancha; fronte a eles loitan Ro (un cotroso ao que lle encanta a limpeza, lavarse e arrecender a colonia, pero que ademais coñece a fala de todos os animais e cando toca a un ser humano pode empequenecelo) e Tina, unha nena que é a súa mellor amiga. Dúas aventuras que semellan ter continuidade. A autora ten varios premios Gran Angular e xa escribiu outra serie (neste caso na chamada serie Laranxa desta mesma colección).

Libros doadamente escritos e "pensados para", tal como aparece na presentación editorial baixo as etiquetas que non se molestan en traducir: literatura fantástica, reciclaxe, natureza, protección do medio ambiente, imaxinación, amizade, literatura de humor, resolución de conflitos, lixo, lingua galega e literatura (materia).

Alégranos que se active O Barco de Vapor e SM en galego, mais teríanos gustado que escolleran autores e autoras galegas (como teñen feito noutros casos) para facelo. Semella que imos contar con presenza en editoriais foráneas pero deste tipo, e ben que o sentimos.  

Traducións (V)

Es libre de Cristina Expósito e Mo Gutiérrez na colección Somos 8 de NubeOcho. De novo, atopamos vaias linguas nas que buscar os seus libros na páxina, pero non en galego. Seguimos sen entender esa falta de consideración cara a nosa lingua, as persoas que a falamos e lemos os seus libros.

Un álbum ilustrado que xoga con elementos mínimos (imaxes realistas e con poucas cores e textos moi medidos) pero que dá pé a moita reflexión, nun tempo no que esta é tan necesaria, especialmente para falar de liberdade.

Unha obra que nos obriga a pensar no que é a liberdade e no que non é, nas sensacións que produce. O respecto pola liberdade propia e pola dos demais, a necesidade de dicir non cando é necesario porque o primeiro respecto é cara un e non podes deixar que che fagan dano, pero tampouco podes facelo ti porque romperías as túas ás. Porque liberdade igual é algo como poder elixir quen es, como es e como pensas, escoller pensando en ti e nos outros, compartir e comunicarse con diferentes linguas, sendo diversos e tendo distintas opinións, respectando e entendendo aos demais para poder ser todos libres. Tes que coidar das túas ás sabendo que tofois teñlen  dereito a mover as súas aínda que o fagan de diferente maneira. Comeza e remata deténdose na sensación: "Pecha os ollos. Respira e pensa: son libre. Como te sentes?" 

Un libro para compartir cos pequen os da casa ou da escola, para ler e reler, para dialogar, para afondar no concepto da liberdade, para debater e construír pensamento. Un álbum moi necesario. 

Da presentación editorial: "Unha oda á liberdade e ao seu verdadeiro significado. Sabías que todos somos libre e temos ás? Pero aprender a voar leva o seu tempo e esixe dedicación. Ser libre non é facer o que queiras, porque todos os nosos actos teñen consecuencias. O máis importante para que as túas ás non se rompan é portarte ben contigo e cos demais. Todos os que te rodean tamén teñen dereito a mover as súas ás por onde queiran. Escoitalos e respectalos é parte da liberdade. " 

Traducións (IV)

O segredo das abellas. Cienciépole de Ben Newman en Cumio. 

Despois da benvida a Cienciépole fálasenos do mundo dos bichos presentando diferentes especies de inxectos, para pasar, a continuación a entregarlle a palabra a un personaxe que nos introdue no mundo das abellas ao tempo que nos conta unha historia "pegañenta"  co mel como ingrediente dun misterio a resolver. Así, iremos coñecendo procesos como a polinización, diferentes tipos de abellas, en que consiste a súa defensa, como non correr perigo con elas, a construción das colmeas e as estruturas incribles que crean, a vida no panal e e o ciclo de vida, a comunicación entre abellas, as utilidades do mel e das abellas... para rematar falando do perigo dun  mundo sen abellas. Organizada a información en planas con unidade a pesar das diferenzas interiores.  

Da presentación editorial: "Bea Bee é unha abella solitaria cunha misión moi importante e precisa da túa axuda para resolver un gran misterio no Barrio dos Bichos! Mentres segue as pistas, descubrirás todo o que hai que saber sobre as abellas: desde os diferentes tipos que existen ata como viven, como se comunican e que podes facer ti para axudalas e coidalas.
«Cun estilo gráfico único e unha narración divertida, este libro espertará a curiosidade dos máis pequenos polas abellas e outros insectos. Unha historia doce, chea de información precisa sobre a natureza, para aprender gozando». Un libro único que mestura ficción e divulgación sobre o fascinante mundo natural das abellas." 

Traducións (III)

O superlibro das profesións. Do pirata á muller bala de Mike Basfield e Franziska Hölbacher está publicado en Cumio.

Profesións disparatadas e presenza sorprendente (ou non) da muller en certos oficios. Organizada por capítulos baixo títulos como En movemento, Co corpo, Soñadas, Arriscadas, Extraordinarias, Conpetitivas, Artísticas, Desagradables, Pequenos grandes erros, A túa profesión perfecta... 

Comeza parabenizando a quen le por ter conseguido o impostantísimo posto de lector ou lectora xefe. Continúa coa historia de cada unha delas tratada con moito humor, coa información nunha páxina e os datos abraiantes na outra. No test final vas avanzando en base ás respostas que escolles e que che van remitindo ás paxinas nas que tes información sobre ese campo.

Diferentes tipografías, moitas cores, formatos diferentes... buscando a atención.  

Da presentación editorial:"Mensaxeiros incas correndo polos Andes, bufóns que facían rir a reis e raíñas, recolledores de excrementos, dobres de corpo... a historia está chea de oficios tan raros como sorprendentes! Nas súas páxinas descubrirás personaxes incribles como Bessie Coleman, a primeira piloto negra de acrobacias; Zazel, a primeira muller canón; o gran Houdini, mestre do escapismo; ou Marie Tussaud, que converteu a cera en arte. E non só iso: tamén atoparás animais que traballaban en misións asombrosas, como sapos ao servizo de estafadores médicos, ratas que localizaban minas ou cans que salvaban vidas advertindo de ataques con gas velenoso na Primeira Guerra Mundial. As ilustracións, cheas de cor e humor, converten cada historia nunha pequena aventura: algunhas páxinas semellan un cómic, outras un álbum ilustrado, sempre reflectindo a personalidade dos personaxes... e mesmo os animais contan a súa historia. Un percorrido sorprendente, divertido e cheo de anécdotas que fará rir tanto a pequenos como a maiores. E,para rematar, un test final moi especial axudarache a descubrir que profesión estraña sería a túa. 

Un novo título da colección Merlín

Criaturiña de Antonio M. Fraga está ilustrado por Santi Gutiérrez e publicado na colección Merlín de Xerais.

Da presentación editorial: "Ulises, un neno que adora a rutina e soña cunha vida tranquila, recibe un estraño ovo da súa tía Artemisa. Por outra parte, Francisco Bestilleiro, coñecido como o Efebeí, aspira a ser o mellor policía da vila, aínda que as súas misións sempre acaban en desastre total. Cando, na Noiteboa, do ovo sae unha criaturiña tan doce como perigosa, todo se complica: vampiros, cans desaparecidos, persecucións de Papá Noel e trufas de bacallau que poden cambiar o destino das persoas. Entre cartas, malentendidos e moito humor, Ulises e o Efebeí, xunto coa resabida Sabina, deberán resolver un misterio que mestura o absurdo co extraordinario. Unha aventura trepidante para rir a esgalla." 

Dúas historias que son unha: a contada en primeira persoa por Efebeí e dirixida ao seu admirado Chuck Norrias e a do neno Ulises dirixida á súa tía. 

A mesma historia contada dende dous puntos de vista. Por un lado un toleirón con pouca cabeza que accede ao Corpo de Policía Municipal do seu pobo por unha recomendación do mozo de súa nai e non fai máis que barbaridades buscando destacar no que el entende por cumprir co deber. Por outro, un rapaciño (que se apelida Cabal de primeiro e Ventureira de segundo), que se define como mortalmente aburrido e serio como seu pai pero que se ve involucrado nunha aventura tremenda despois de que a súa tía (a meirande representante da aventura) lle envía o ovo dunha criatura de especie extinguida. É Nadal, o neno e o policía, o ovo e a criatura quer nace del, a nena que acompaña ao neno, os pais ao seu el cociñando despois de volver do traballo de rexistrador da propiedade e ela atendendo a libraría Soños de papel que rexenta e grazas á que pode vivir todas as aventuras grazas ao libros. Dúas familias tan distinta que o rapaz está desconcertado. O humor moi presente, dende as situacións desatinadas as conversas de xordos nas que a nai do policía, xorda, entende todo como cadra e crea momentos dunha comicidade extrema. Unha criaturiña que pode medrar de forma desorbitada, que pode facer cousas inverosímiles pero que como estamos nun mundo de fantasía se poden amañar con boa intención. 

Para finalizar, están as cartas de resposta de Artemisa Ventureira ao seu sobriño e a da secretaria de Chuck Norris a Efebeí. Si, tal como agardades!