Anos despois, saen Os Toribios de Carlos Casares coas ilustracións de Sandra Lodi e cun magnífico limiar de Montse Pena.
Preséntase así: " Editorial Galaxia publica Os toribios, de Carlos Casares, con ilustracións de Sandra Lodi e limiar de Montse Pena. Este volume pecha a colección Biblioteca 75 aniversario, un proxecto editorial que ao longo de todo o ano conmemorou os 75 anos de historia de Galaxia.
Os toribios reúne unha das creacións máis recoñecibles de Carlos Casares arredor da figura de Toribio, protagonista dunha serie de relatos breves cheos de imaxinación e humor: Toribio contra o profesor Smith, Toribio e o contador de contos, Toribio ten unha idea ou Toribio revoluciona o tráfico. Textos que seguen a dialogar co lectorado actual, enriquecidos co traballo de Lodi. As ilustracións de Sandra Lodi teñen un papel central nesta edición. O seu traballo visual achega unha lectura fresca do universo de Toribio, reforzando o carácter expresivo dos relatos e ofrecendo unha interpretación gráfica que dialoga co texto, ampliando a experiencia lectora e achegando novas capas de significado.
Carlos Casares Mouriño naceu en Ourense en 1941 e morreu en Vigo en 2002. Escritor, tradutor e crítico literario, foi unha das personalidades máis importantes da cultura galega das últimas catro décadas. É autor de obras tan significativas como as novelas Ilustrísima e Os mortos daquel verán e os libros de relatos Vento ferido e Os escuros soños de Clío. Dirixiu a editorial Galaxia e a revista Grial ata o seu pasamento. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas no ano 2017.
Sandra Lodi (Lugo, 1990) É unha ilustradora, deseñadora e artista plástica lucense afincada en Santiago de Compostela. Estudou Belas Artes na Universidade de Salamanca, época en que tamén tivo a oportunidade de coñecer o método de produción creativa da Accademia di Brera (Milán). Actualmente publica as súas ilustracións na revista satírica Mongolia e na publicación semanal El Estafador, ademais de colaborar con outros xornais como ilustradora de prensa. En 2019 foi premiada co Segundo Premio Curuxa de Humor gráfico do Museo Xaquín Marín e en 2021 a súa obra pictórica foi seleccionada na XII Bienal de Pintura Eixo Atlántico. En 2022 recibiu o Primeiro Premio no combate mural do Culturbán (Lugo), e en 2023 no IV Certame de Pintura do Festival de Cans. Gañou, en 2024, o IV Premio Alberte Quiñoi de Álbum Ilustrado coa obra Papóns, publicada en Editorial Galaxia, e ilustrou Sucos, de Ignacio Vidal Portabales (Premio Simbad para o Recordo e o Alzhéimer 2023), publicado na colección Árbore de Editorial Galaxia".
Pastas duras. Letra xenerosa. Papel de calidade. O limiar que contextualiza a Casares dentro da LIXG a nivel de escritor, editor, tradutor. As historias de sempre e unhas ilustracións novas.
O limiar sitúa a obra: Inventar un lectorado infantil en galego. Un convite a descubrir o contexto de creación da serie Toribio. O editor que soñou un lectorado en galego a través da literatura infantil. Este é Toribio ou a tentativa de crear unha serie galega. Sentido e significado de Topribio no universo Casares. Toribio hoxe: un personaxe renovado. Diferentes apartados para atrapar o fenómeno dentro da obra de Casares e da LIXG.
Un libro para maiores e pequenos. Para as persoas mediadoras que poderán ler con atención o texto de Montse Pena e para o lectorado infantil que lerán as aventuras de Toribio. Estas, tiveron sempre -para o meu gusto- o problema de non desenvolver un pouco máis as aventuras quedando nunha especie de enunciado ou descrición rápida cando desexaríamos ter accedido a máis relato. Quedounos esa pena, de que Toribio non estivese maís desenvolto, que nos deixase a nós unha parte moi importante da narración igual que cando os autores de BD nos abandonan ante a elipse.
Certamente, Casares foi un ser imprescindible na LIXG, dende todos os puntos de vista. 1º Premio O Facho de Contos con A galiña azul, 1º Premio O Facho de teatro Infantil e 1º creador dunha serie en Galicia. Esa modalidade de creación na que se repiten os personaxes (co cal nós queremos seguilos porque xa son amigos pero tamén queremos saber que pasa despois de rematada a historia que acabamos de ler), o esquema da historia (igual que sucede coas series de tv nas que coñecemos perfectamente cal é o principio, o nó e o final, razón pola que nos custa moito menos traballo seguilas). Si, as series sitúannos nunha paisaxe recoñecible á que nos apetece volver, saber como continúan, que lles sucede aos personaxes... Casares coñecedor da literatura infantil, ía cubrindo os baleiros que vía na nosa, despois da narrativa e o teatro, bota de menos a serie que fideliza ao lectorado e ponse mans á obra, moitos anos antes de que ningún outro o intentase. Antecedente dos Bolechas, a de máis éxito entre nós e de todas as que Ledicia Costas (Minimortos, Curriño) pon en marcha moitos anos despois.
Ningún comentario:
Publicar un comentario