Dous álbums con mocos de narices

O moco máis rico do mundo de Valeria Kiselova e Mamen Marcén, traducido por Vanesa López e publicado por Miau. O ogriño adoraba os mocos, era o que máis lle gustaba no mundo e sempre llos pedía a súa nai, pero non era doado conseguilos. Para o seu cumpreanos é o que pide e os pais vense na obriga de organizar un concurso de mocos. Quen pensades que ganou? Nin o trasno, nin o dragón, nin a meiga, nin a serea, ni o monstro do lago Ness... 

Escatoloxía en estado puro!

O outro álbum é O dedo no nariz de Paula Merlán e Gómez, traducido por Maruxa Zaera e publicado por Nubeocho. A Sofía o que lle gusta é ter o dedo índice metido no nariz todo o día, os pais avisan pero ela non fai caso, segue ao seu. Ata que un día descobre que ten un nariz enorme e preocúpase, daquela fai todo o posible para que disminúa de tamaño e elimina ese costume, pero... hai alguén que copia o que ve porque é moito tempo de observar mentres semella que anda ao seu, sen fixarse. Esa segunda historia tamén vale a pena.

Dá moita pena ver que a editora presenta todos os seus libros en castelán e para atopar o imaxe en galego temos que acudir a unha libraría. É oportunismo, ou que é? é minusvaloración? é facelo por algunha razón pero non crer na lingua?