BO - TO O robot de Mariana Ruiz Johnson está traducido por Víctor Mascato e publicado por Cumio .
Un álbum en maiúsculas. Tipografía sen serifa, é dicir, sen os pequenos trazos ou remates que tradicionalmente se atopan nos extremos das letras en moitas fontes como a Times New Roman.
Milo recibe un agasallo redondo, que vén sendo un robot. O neno ensínalle a facer cousas, a falar, xogar... Pasa todo o tempo con el; isto impídelle facer outras cousas e compartir con outros nenos. A nai preocúpase e mándao que baixe ao parque. Alí atopa un grupo de rapaces e rapazas que están facendo un proxecto, constrúen unha nave espacial e Milo quere participar. Coa axuda do robot conseguen que voe. Chegan a un lugar estraño polo que van investigando, pero logo han de volver e para iso debe recargarse o robot, conségueno xogando con el e regresan antes da cea (como sucede sempre nestas viaxes). Esa noite Milo que é el, o neno o que é agasallado ao robot no seu mundo, onde esta vive tamén coa nai.
Nas primeiras gardas aparece a noite no mundo de Milo, todo en blanco e negro agás a fiestra do cuarto do neno a toda cor. Nas últimas a explicación técnica do robot en blanco e negro.
Que estupenda é a tecnoloxía cando nos serve sen complicarnos! Cando se pode converter en amigo sen evitar que vexamos aos outros... que realicemos un proxecto con eles axudado pola máquina. Pero canto coidadiño temos que ter con esas máquinas que ás veces nos aíllan do mundo provocándonos adiccións e outras lacras.
Na presentación editorial anunciase como unha visión aberta e sen prexuízos acerca dos vínculos coa tecnoloxía. A amizade entre un neno e un robot. Entre o álbum e o cómic.
Ningún comentario:
Publicar un comentario